Ik schil mijn huid op zoek naar mijn gevoel ik graaf en graaf tot aan mijn ware emotie. soms schreeuw ik het uit en weet ik niet meer wat ik bedoel. ik discussieer en ben met mezelf in conclaaf ben ik voer voor wetenschappers en psychologie? maar nu neem ik mijn besluit om op te lossen het gekrioel om mijn gevoelens naar boven te graven…

ik laat de oorlog in mij zelf tot wapenstilstand komen ik ga met kalmte de toekomst tegemoet dan kom ik veel meer dingen tegen die mij vree en vreugde schenken…

morgenstond ....ochtendzon een bootje dwalend op de golven en de wind... steeds zoekend.. naar jou.. naar jou mijn kind.…

Ik wil iets duidelijk maken Vertellen wat me dwarszit Maar ik mis de woordenschat Waar het juiste gevoel in zit Ik draai om de waarheid heen De weg ernaar toe vind ik niet Ik probeer het te zingen Maar ik mis de muziek in het lied In mijn hoofd is het glashelder Duidelijker dan ik kan omschrijven Want wanneer ik het probeer Lijkt alles…

Ik wou dat ik wist wat er in me schuilde, Wat me tegenhoud, en jou steeds kwetst... Ik wou dat ik wist waarom ik wil leven, Maar steeds mezelf weer kwets... Ik wou dat ik wist waarom ik dingen doe, Waarom ze er zijn en me blijven volgen... Ik wou dat ik wist waarom het zo doorgaat, En het niet in een keer stopt... Ik wou dat ik wist…

Het zijn de doodgewone dingen die we dagelijks beleven waar we eigenlijk nooit bij stilstaan of het een gevoel van waarde geven. We zien de dingen om ons heen maar het dringt niet tot ons door alles is zo wezenloos toch gaan we er weer voor. We weten dat alles doorgaat het draait niet om jou of mij het is een ding van ons samen en gaat…

mijn gevoelens ontbloot kwetsbaar opengesteld meteen gestorven een vroege dood na wat jij me had verteld toch nog steeds geen spijt het is goed zoals het is ik moest het gewoon even kwijt het moest uit die gevangenis opgekropt, weggestopt deed het te veel pijn nu opengelegd, niet meer verstopt lijkt het minder te zijn…

Elke dag mis ik je een beetje een klein beetje minder meer al konden jouw woorden diepe wonden snijden en lieten leugens letters liggen op de vaalt van de taal wankelend langs de schreden van het verleden kerfde jij jou in mij, waardoor zinnen schaamteloos struikelden over geschreven pijn toch mis ik je elke dag een beetje een…

één voor één breng ik de rozen, ik kus ze wakker uit hun droom alsof ik nooit heb liefgehad één voor één draag ik de blaadjes, ik strooi ze stamelend over jouw naam alsof ik nooit gefluisterd heb één voor één bewaar ik hun geur, ik droog ze ademloos in de wind alsof ik nooit gestreeld heb één voor één kleur ik mijn tranen rood…

Tussen verstand en gevoel hangt een wankele loopbrug van lief warm naar kil en koel vol lef heen en moeizaam terug Als het verstand de strijd wint blijkt alles bij het gewone te blijven zo onschuldig als een lief kind terwijl de stiekeme hoop blijft drijven Maar wanneer het gevoel zegeviert is de gevarenzone niet te vermijden het is…

Ik luister naar de golven terwijl wolken uitrusten mijn zorgen zijn bedolven in deze zee der lusten Ik voel de koele wind ze verfrist mijn ziel de zon die verblindt een ster die nooit viel Ik aanschouw het ritueel van water en macht het is bijna spiritueel en de zee...die lacht…

Zoals jij bestaat zijn de woorden die je maken van steen. Huilend steen en is er geen schaduw die je helpt of fluistert dat je mag veranderen in een vlinder die zijn cocon van woorden maakt zoals hij zijn schaamte verliest en kijkt naar de stenen waarmee hij zijn maskers…

Omgaan met emoties van vroeger omgaan met je eigen verdriet je wilt het van je afschrijven maar soms dan lukt dat even niet. Je woorden beginnen te haperen je pen valt even stil toch blijf je verder schrijven woorden lijken koud en kil. Dan stromen tranen langs je wangen het lijkt of je borst wordt ingedrukt maar als je alles van je af…

Alsof ik een kater heb Zo voel ik mij deze morgen Niet bitter, niet boos eerder blanco Even niets voelen Ik zit in het oog van een storm die nog lang niet voorbij is Die een leven lang duurt…

Lieve jongen, "k wil je graag vergeven voor het leed mij aangedaan "k wil je zo graag in m'n armen sluiten en opnieuw weer met je verder gaan Lieve jongen, "k vraag ook jou vergeving ook al weet ik niet waarvoor zo kunnen we toch niet verder gaan we gaan er beide aan onderdoor. Lieve jongen, "k zou zo heel graag willen dat je zeggen…

Rusteloos zit ik hier te wachten op hem die ik zo heel erg mis het kan toch niet gebeuren dat alles zomaar opeens over is ? Lieve jongen, "k maak me zorgen "k vraag me af hoe het met je gaat "k wil dat je altijd zult weten dat de deur hier voor je open staat. Een moeder kan toch nooit vergeten hoe groot de liefde voor haar kinderen…

Daar ginder wenkt de horizon zij klapt in gouden handen het heimwee naar die einder is onvergetelijk en groots maar 'k ben gebonden met onzichtbare banden. Ze roept me elke dag en stille stemmen in de nacht roepen mij dwingend en duister ik luister niet, naar hen en wil die stem niet horen ik hou niet van gefluister... Maar eens, zal…

Ik ben al een hele tijd aan het zoeken maar helaas zoekt niemand met me mee zoekt en gij zult vinden, staat in alle boeken maar volgens mij liggen ze nu op de bodem van de zee Helaas kan ik daar niet zo makkelijk komen en eigenlijk wil ik daar ook nog niet heen waar zijn ze nou gebleven, mijn dromen? Zijn ze bij iemand anders en laten…

Gister zo bedreigend Morgen zo beangstigend Vandaag zo onzeker Om morgen niet meer bang te zijn Moet ik de strijd aan met gisteren Vandaag nog, zeker vandaag…

De spijkerbroek die ik zoëven zag zo goddelijk glad rond je billen lag heeft mij toch wel bewogen Verlangend ontvlood mijn mijmerende mond 't wijfelend woord dat geen mens verstond als dat toch eens zou mogen Ik eerde schoonheid nooit gezien hopeloze honger, naar wat misschien ook smeulde in jouw ogen Maar momenten vergaan in eeuwigheid…