geen zoetgevooisde verte geen hemel van satijn bekoort mij meer dan elke keer weer veilig thuis te zijn…

De wateren van mijn diepe gronden Zijn bij lange na niet zo stil Het woeste wordt alleen niet snel gevonden Heb geduld als je het zo graag zien wil Wie mijn wateren wil bevaren Moet dieper in mijn ogen kijken Niet naar het groengrijs blijven staren Maar proberen mijn ziel te bereiken Dat kost tijd, ik moet je vertrouwen Meen je het niet…

Kun je nog steeds leven met je leugens kun je nog steeds leven met je bedrog ? Kun je hier nog steeds "nee"op zeggen of lieg je nu steeds toch nog ? Je hebt veel mensen pijn gedaan met al je zielige verhalen. En hebt hen hun geld afgepakt om je verslaving te kunnen betalen. Ik vraag me steeds weer af: waarom waarom heb je dit gedaan…

Zweef,zweef naar boven een spiegel van kleuren weerkaatst door de zon Hoger en hoger, Verblindt alles, de weerspiegeling van perfectie. Prik!…

Waarom? Dat wil ik weten Waarom heb jij mij verlaten? Waarom liet god dat toe? Ik zal je moeten missen Maar ik weet niet hoe Iedere dag ben ik gelaten Waarom Moest jij mij verlaten.…

In mijn hart voel ik het bonken De moed is in mijn schoenen gezonken Straks moet ik weer gaan praten Maar zullen ze me ook aan het woord laten Vloeiend praten kan ik alleen in mijn dromen Maar verder kan ik moeilijk uit mijn woorden komen Die voor andere zo gemakkelijke zinnen Zijn voor mij een last om aan te beginnen Altijd willen ze me…

Een strijd tussen gedachten in de arena van onze ziel gespannen donkere krachten maken de situatie labiel Gehuld in een harnas van tranen ga je de strijd weer verbeten aan met die innerlijke vulkanen waar komen ze toch vandaan? Het gevoelsgevecht kan beginnen je slaat ze met overtuiging neer je moet frustraties overwinnen want elke dag…

De zon en de maan hebben haar verbannen sombere nachten liggen voor haar klaar te lang was de situatie zo gespannen en ineens was zijn enige leugen waar Zijn hart veroverd door een andere vrouw haar hart en ziel gebroken in een seconde lang was hij haar als een hond zo trouw maar zijn levenspad was gelijk aan een rotonde Hij draaide rond…

De wind en de wolken, Zij laten het bloed in mij kolken. De hete zonnestralen, Ik ving ze op met mijn lijf. Met mijn paard door de weilanden, Voor mij was dat leven. Dat hij een huurling was... Ik kon het hem vergeven.…

tekens uit een ver verleden verlokkingen en kunstig bedacht samenhang en de Yggdrassil tekens van spiritualiteit geheimzinnig en mooi tekens van leven ver voor ons N is Waldh God van de friezen rustgevende bosgod hij geeft genezing Inspirerend, maar de wereld blijft chaos. alle woorden schieten tekort bij verlies je eigen emoties…

Op sommige momenten In mijn leven Voel ik mij een pluisje Een stukje paardebloem Varend in hogere stromen Hulpeloos hangend in de wind Niet meer dan een seconde Een tel, heel even Voel ik het geluk Dat ik ooit had als kind Het is niet aan te geven Dit bijzondere gevoel Het komt ook nooit gepland Altijd maar heel even Onverwacht, gewoon…

Hangend in de leren fauteuil, met ’n warme wollen trui. Zat ik lekker onderuit gezakt, plotseling kwam het ongemak. Sprong uit de stoel verwoed en dacht dit gaat niet goed. Ik krijg geen adem meer, wat heb ik nu toch weer. Er gaat van alles door me heen, maar de adem blijft steken in mijn keel. Naargelang de minuten weg tikken, sta ik hier…

soms voel je je alleen verward en zo verloren je zoekt een plek waar niemand komt en waar niemand je kan storen een veilige plaats echt helemaal voor jou alleen je wilt wat tijd voor jezelf en niemand om je heen en word je gevonden in jouw stille stilte verstikkend en hol deel je gevoelens deel je tranen het leven is te waardevol…

Als nee zeggen niet genoeg is waarom bestaat dan dat woord. Ze had zovaak nee gezegd maar het werd door hem nooit gehoord. Want nee kwam in zijn woordenboek niet voor. Daardoor liep haar leven totaal op een dood spoor. Hij had een bord voor z'n kop en accepteerde geen nee. Maar zij sjouwd haar verdere leven die zware last met zich…

In het donker was ik verloren in het donker was ik verdwaald nooit dacht ik iemand meer te bekoren jij hebt mij uit het donker gehaald door jouw liefde werd mijn hart verlicht de duisternis doorboord jij hebt mij weer in het zadel gelicht en mijn verdriet gehoord…

Langzaamaan drogen de tranen langzaamaan slijt het verdriet. Maar om alles opeens te vergeten nee, dat hoef je en kun je niet. Je hebt nog altijd je herinneringen, en die zul je ook altijd bewaren. Als je er soms nog even om moet huilen hoef je voor niemand je tranen te sparen. Je hebt altijd mensen waarop je kunt leunen waarop je kunt…

Als't hart verscheurt is van verlangen en pijn doorklieft 't gehele lijf en niets 't verlangen kan vervangen, begin dan maar met wat geschrijf. Vertrouw dan maar je hartenkreten aan het papier toe, want dat helpt... 't Verlangen op papier gevangen, is een optie, die het bloeden stelpt.…

De mensen lopen hem voorbij voor hem staat de wereld stil, Zijn vrouw komt nooit meer terug maar dat is wat hij het liefste wil. Hij kan haar nog niet missen ze waren samen één. Ziekte sloopte haar lichaam nu is hij voorgoed alleen. Geen mens ziet hem daar staan zo eenzaam en verloren. Hij denk aan haar, haar stem maar zal hem nooit…

Zoals haar verdriet zoekt ze haar woorden in de koude stilte die haar laatste gezelschap lijkt en schrijft ze woorden die wachten op woorden. Haar ogen zijn de dromen vergeten die haar lieten wachten en denken over de liefde die haar niets ontnemen zou wat momenten beloofden die ze volgde…

Je tranen, rode ogen zoveel verdriet. Ik wilde je troosten maar kon het niet Ik stond daar maar m'n gedachte was leeg Ik wilde je troosten maar zweeg Mijn hand op je schouder een klopje op je rug Ik wilde je troosten maar wist niets zo vlug Een zakdoek, wat water zou je graag helpen, echt heus Ik wilde je troosten…