Woorden komen om Maar niet aan Zoveel in je hoofd Weinig uit je mond Wisten ze maar Wat je denkt Of niet Altijd de twijfel Niets zeggen Niet zonder reden Bang om, Hekel aan Nietszeggend te zijn…

Spanning die rond raast in mijn hoofd Legt een band van ongeloof rond mijn hart De waarheid loop ik achterna Waar de werkelijkheid een vaag gegeven blijft Zie ik haar staan in de grijsheid van twijfel Bibberend kijk ik in mijn hart Is er nog iets weg gelegd Voor een nieuw bestaan…

Wanneer hemelen verdwijnen het licht niet langer schijnt En schaduwen omheinen geen zicht op het eind Zoek dan overal en daar waar je nooit alleen bent Al is dat nog zo zwaar lijkt ieder gevoel absent Je zult jezelf hervinden mits je er wilt zijn Daar waar herinneringen aan beminden niet langer bestaan, niet langer vol pijn……

Zal het ooit zoveel regenen, dat het de wereld doet overlopen? Zal de sneeuw eens zo dik zijn, dat het de hele aarde zal bedekken? Of is het de zon die zo fel zal schijnen, dat het ieder mens zal doen verblinden? En misschien zijn 't wel de wolken die op een dag, naar beneden komen vallen als bakstenen. Ja dat vraag ik me dikwijls af…

Als ik terug kijk op hoe het vroeger was, toen we alles nog moesten bereiken, we met zijn allen nog zaten in de 1e klas, als ik daar nu op terug durf te kijken, dan zie ik tot mijn grote spijt, dat ik nu niet meer durf te dromen, of te denken aan een mooie tijd, want die van vroeger zijn ook niet uitgekomen, ja dan zie ik hoe mijn verwachting…

Gestuurd door het daglicht, Dwaal ik alleen door de nacht, Gevoelens die ik niet kan plaatsen. Schieten weer weg als een bliksemschicht, Had dit niet van mezelf verwacht, Gevoelens die als wolken kaatsen. Heb ik geproefd van het ultieme geluk? Of kan ik eenvoudig niet met anderen overweg? Geen begrip voor mezelf, laat staan dat anderen mij…

Ik ben geraakt als een pijl in zijn doel een schot in mijn gevoel het hart gekraakt Eén opmerking veel had je niet nodig een duwtje overbodig ik lag al om…

met tranen in mijn ogen zit ik stil op de bank ik moet mijn tranen drogen mijn vader die ik bedank voor zoveel mooie jaren dat we nog samen waren maar nu is hij er niet meer hij is boven bij onze lieve heer ik weet het wel maar het ging zo snel hij was ernstig ziek mijn lieve vader hij was uniek altijd kon ik bij hem terecht al was zijn…

Elke dag iedereen loopt haast zich en rent door het leven Ik sta stil en kijk naar mensen op weg naar het geluk regendruppels stromen over mijn wangen en niemand kijkt iedereen heeft haast op weg naar het geluk…

‘s Morgens ontwaken valt niet mee maar dan snel op en aan de thee ik sta nog in mijn kloffie en bedenk dan, ik lust alleen koffie Onder het genot van koffie en 'n boterham Hoor ik op de radio veel gezwam Om de mens te plezieren en te interesseren Voor onderwerpen die mij blesseren Want het gaat nergens over, ongein Om de tijd te verdrijven…

Langs de lange laan naar huis verlaten Haalt mijn schaduw mij voortdurend in angst Op de fiets naar waar ik zijn wil nu De plek waar geen waarheid is Waar ik weer veilig kan wachten op iets wat nooit zal zijn. Rust in drukte…

Als je het leven mag vergelijken met een kaars Dan was mijn oma een Goudakaars Het was een mooie, grote,rechte zulke kaarsen zijn wel schaars maar dat zijn wel de echte De minder goede branden ook en hebben eenzelfde vlam maar die gaan heel snel op in rook terwijl de Goudakaars nog recht staat als een stam De mindere is dan al uitgedoofd…

De dag vol as en striemen het licht slechts in mijn hoofd waar doelen stenen reuzen bleven en lichaam slechts het woord…

Bang ben ik voor het zwarte gat, waarin ik dreig te vallen Onbekende krachten, sleuren me naar de rand. Wanhopig schreeuw ik in stilte. De laatste voordat ik val. Bang was ik voor het gat, waarin ik ben gevallen. Stiekem bevalt me het goed te leven in het zwart. Het enige wat ik mis, is een heel klein lichtpuntje in mijn zee van duisternis…

Ik wilde dat ik de haat begreep de schaduw van het licht dat ik de harde stem verstond de leegte in het gezicht. Dat ik kon zeggen waar het om was dat de ene mens mag leven de ander in een eenzaamheid niets van zichzelf kan geven..... Ik wilde dat ik het al begreep de liefde en de lach dat mensen goed en lelijk zijn in kruipen en gezag…

De woorden van mijn gedichten spreken mijn hart Waar de mond het niet over zijn lippen krijgt Daar waar het verstand en het hart vechten om elke letter Die verward woorden omzet in decibels Die begrepen worden in misverstanden Daar waar mijn oren woorden ontvangen Waar gedichten geboren worden En misverstanden weer mooi op papier klinken…

Ga maar dan het is tijd dat je gaan kan zonder spijt Baan je weg langs mijn ogen en nog sorry dat ik heb gelogen Je kon al eerder gaan maar ik had nog hoop kijk me niet meer aan loop traantje, loop!…

Laten we even zwijgen, en alleen maar kijken, naar hoe mooi deze liefde is. Laten we even genieten, door woorden niet uit te spreken, maar te laten blijken. Laten we elkaar even vasthouden, heel kort, om deze liefde te voelen. Want dan hebben we gezien, samen, met elkaar, hoe mooi onze liefde is. Te mooi om stuk te gaan, zo mooi…

Ongevraagd verscheen je in mijn leven, en het beviel je wel, dus je bent er ook gebleven, dat was voor mij een hel. Toch is het me gelukt, om je uit mijn te leven verbannen, nu ga jij eronder gebukt, maar ik blijf zelf ook gespannen. Want ben ik nou blij en tevree? nu ik weer ben bij het begin, zit ik er niet een klein beetje mee, ik…

Het was zo voorspelbaar, dat het niet uitkwam, het was te verwachten, en juist daarom gebeurde het niet, niet toen, op die dag, waarvan iedereen dacht te weten, wat er gebeuren ging. Nee toen bleef het stil, maar later, een klein maandje later, toen iedereen het al lang vergeten was, werd men overspoelt, door het gene waar we toch zo…