woorden, woorden en nog eens woorden ik kan ze niet meer horen... ze stromen en stromen als wervelend water ze zijn zo luid en vervelend ze betekenen niets ze kletteren op de grond en blijven nadruppelen, als een echo op het water stop toch eens, woorden ik wil stilte ik wil rust ik wil het niets daar waar woorden niet meer…

het leven, maar soms voelt ‘zijn’ zo zwaar een angst die je verstijft om beslissingen nemen de twijfel doe ik het wel goed ? de schrik slaat om je hart en toch moet je verder... vechten, de kille angst verdrijven opgevangen door een liefdevolle man je steun, je toeverlaat je voelt je op handen gedragen nooit is iets teveel steeds…

Boven zie ik mijn vader. Een been op de rand, een ander in de lucht. Een arm om een paal geklemd, de ander trekt strepen en wist het vuil van het raam. Ik step verder mijn hart bonkt in mijn keel. Verderop valt een man door de bladeren van de bomen In scherven ligt hij op de grond. Ik step er omheen Een gevallen engel is gebleken…

Ik geef je dit gedicht. je kijkt me aan en lacht je ogen vol tranen, schatert om mijn gestuntel. Een dode stilte breekt mijn hart verbrijzelt mijn botten tot scherven van verdriet. Ontmanteld sta ik voor je. Ik kijk je niet aan. Achteruit schuifel ik. Trek me zwijgend terug bij het gepoetste aanrecht. Verberg mijn handen beschaamd…

Een smeltend hart van ijs hoor of zie je niet. Je voelt het wel: de druppels die zich traag en weifelend overleveren aan de zwaartekracht. Het hart is onveranderlijk van vorm en in slag. Het smeltend hart van ijs is een ander verhaal: het wordt groter, klopt zachter en zet de deuren open.…

Ik ben stil geslagen ik ben op zoek naar woorden die mijn verdriet kunnen dragen en als ze er al zijn trekken ze krom van de helse pijn.…

Je ogen spreken met liefde en haat. Ik zie het als je met me praat. Woorden zijn niet nodig Als je met me praat.…

De weg tussen boomstronken, reis in vergetelheid en in diepe treurnis verzonken. Een mistroostig beeld, ziel en gedachten verward in maan- licht aldaar. Het geheim van geluk achter de sterren verborgen. De ruïnes, de puinhopen die ik zie... Eerst alles stuk voor het geluk van morgen. En wie ben ik, oh wie?…

de dagelijkse dingen om te beginnen douchen dan ontbijten en op buienradar kijken of ik droog zal blijven trek meteen een regenpak aan het beginnende licht en de lanterenpalen die uitgaan geen tijd voor weemoed of verlangen want de dag is pas begonnen en meedogenloos het zal weer gaan zoals een dag nou eenmaal gaat…

De tijd is nu Mijn leven draait Ik leef continu Mijn leven speelt Het is een spel Waarom speel ik niet mee Het gaat zo snel Ik weet niet waar ik naar streef Ik wacht op iets Geen idee waarvoor ik leef Geen benul wat ik wil Ik heb totaal geen kracht Voor dit gevoel heb ik een pil Die me afzwakt van gevoel Prettig en veilig Maar is dit…

Drents: In ’t duuster zie ik vall’nde sterr’n als ik ev’n goed luuster heur ik ja heulmaol niks ’t haordvuur knapt ja zo lekker de katt’n krull’n in ’t rond in mien kop heur ik steeds gemekker maor buut’n heur ik ja heulmaol niks Hejje ’t al heurt van Gesie en Jan? ze benn’n uut mekoar hoe moet nou verder dan Maar ik heur laiver…

helmgras glinstert in de zon ik overdenk hoe ik overwon een klim en daling door het duin het tintelt van teen tot kruin dit moment in handen beet ik verlaat het en weet dat ik uiteindelijk vergeet…

Net als zwarte golven spreeuwen elkaar onzichtbaar door de lucht heen volgen ragfijn verbonden hun zielsverwanten gevonden Net als grote golven scholen sardien die elkaar onzichtbaar door het water volgen ragfijn verbonden hun zielsverwanten gevonden Zo zijn een groep mensen die bij hun sportclub horen als één man juichend als ze een…

Het leven is een kwartslag gedraaid, de wijzers zijn verschoven. Werkelijkheid heeft de illusie gedoofd in wat we ooit geloofden. Wat van betekenis is, staat in een urn in een nis. Als we erbij willen komen, zullen we eerst die erfenis aan duigen moeten gooien van patronen en onbewuste staat. Te laat....? Bij de volgende slag, speelt…

hoe kan het dat ik na jaren nog exact de kleur van je ogen kan oproepen, in een vingerknip niemand treft schuld, dat we niet meer samen zijn mijn hart voelde licht je woonde er dag en nacht je was liefde, gratie… maar ook verwarring en als ik nu droom dan mis ik je, vergeten kan ik niet dan denk ik aan je prachtige ogen, met daarin…

verloren ziel alleen gelaten niet in staat om te praten dook en viel op haar gelaat droogt tranen met een oude doek blijft maar staren de geest is zoek…

op de slee glijden we van de heuvels wit is hun kleur, de kleur van hoop zonder enig obstakel glijden we recht naar beneden ik voel me weer kind, in harmonie, samen met mijn kind maar als ik glijd van de heuvels van het leven gaat alles veel moeizamer ik kom hobbels en putten tegen, ze gooien me omhoog en weer omlaag…

Eén kleine daad en het maakt je kwaad Eén simpel woord en een tel later heb je hebt iemand vermoord Actie-reactie In een mum is ieders wereld kapot net was je een held en nu ben je uitschot Levens gebroken voor altijd iets gewroken? En wat is dan op zijn minst jouw winst? Voor altijd gestraft? Er is niets wat dat verzacht! Waren…

ik kan niet meer nadenken, ik kan niet meer ademen, mijn hoofd bonkt laat me uitwaaien aan zee, wegdrijven op de windgolven laat me lopen zo hard ik kan weg van alles laat me loslaten, laat me weer vrij, dus... laat me…

Mijn vingers omklemmen een handvat van hout vasthouden, niet zwemmen dolend door ’t woud Ben naar iets op zoek mijn hand kleurt grauw druppels langs het zwarte doek ik weet niet hoe ik het hebben zou…