Ernst Jan en Jan Jos in de kroeg Ze dichten er talloze stukken Men hoort er maar zelden, ‘genoeg!’ Ze hangen al uren op krukken De kroeg met Jan Jos en Ernst Jan Vaak wil er wel eens wat mislukken Men roept dan vertwijfeld ‘hoe dan?’ Ze zitten soms dagen te krukken Ernst Jan in de kroeg met Jan Jos Een twist weet de stemming te drukken…

Een rotwoord dat sleur een gevoel niks meer leuk te vinden altijd maar weer binnen door dezelfde deur slapend in bed waar we elkaar ooit beminden werken, eten en slapen daar blijft het bij af en toe een ruzie opgelost met weg te lopen de enorme drang laat me los ik wil vrij op geluk en plezier hopen een rotwoord dat sleur alles donker…

Jaren die vergaan Met een masker op mijn gezicht Niemand had het ooit gedacht Ik voelde mij voor iedereen verplicht Jaren die vergaan Om het goed te doen in andermans ogen Mijn ware gevoelens aan de kant zetten Hoe kom ik aan zo'n vermogen? Jaren die vergaan Met geluk en verdriet Maar het verdriet goed verborgen Zodat een ander die niet…

Al eerder zag ik jou daar staan Gelijk een standbeeld, zo stil met aan je hand een kind Je kijkt me aan, je zachte ogen zo vertrouwd en echt de glimlach om je mond Ik zwaai en roep “Papa!” Ik kan niet naar je toe maar even zijn we één en warm me aan je zijn voor ik mijn ogen open…

It is better to have loved and lost Than never have loved at all Samuel butler Gevoelens als vuurwerk aangestoken En met hartstocht uitgesproken Schieten gelijk pijlen omhoog in de nacht En spatten uiteen in duizenden kleuren Gevoelens van woede uitgebarsten als vulkaan Beuken op mijn trommelvliezen…

Dichtbij in woorden toen je ogen ver weg bleven. Het licht niets meer betekende dan een kleurloze foto die over zou blijven. Van een moment dat een verhaal zou kunnen zijn of een belofte van een volgende ontmoeting die ik mocht wensen als je fluwelen stem me weer zou volgen als een tedere windvlaag en een melodie die elke droom wakker maakt…

een gemis een oude ervaring een verleden geleden iets waar je naar uitkeek maar nooit heeft kunnen zijn de pijn op zich vormt de basis van een vergeten herinnering waar je iedere nacht om hebt gebeden tranen tot je bezweek die grote dingen maken me klein het klinkt onbegrijpelijk verschillende dingen door elkaar mengen maar woorden…

Al was 't een landschap of stilleven je hebt je er aan overgegeven In 't maken van portretten waar je je zinnen op kon zetten Al was je destijds nog niet gewild de wereld om je heen lijkt heel verstild De emoties die je kon doorleven heb je op 't schildersdoek weergegeven Nu is er veel bewondering en respect door diegene die naar jouw…

(een vervolg op mijn gedicht "Mijn vleugels der wind...") Innerlijk verlangen in hoop, gelegd in de armen der wind, zie ik ondeugende antwoorden, speels dansend zonder afloop. Het suist stil moedig verder, in eigen manifestatie ervan, jij die mij onbewust roept, als nog verborgen aanbidder. Uit jouw denken, mijn woorden, uit mijn '…

Is dit mijn eigen ik ik geloof dat ik stik gevangen in mijn lijf het voelt zoals ik het beschrijf waarom laat ik het weer gebeuren ik wil eigenlijk niet treuren maar dan speel ik toneel een glimlach is vandaag teveel misschien bekijk ik het morgen weer van de zonnige kant maar nu ben ik even in een verkeerde stemming beland!…

De bomen gaan voorbij En toch blijven ze staan Jij niet Jij gaat waar Het bekende onbekend is Waar thuis ligt Is waar de vlinders vliegen Waar de golven hoog zijn En waar jij onderaan staat Kijkend Voelend dat je er een deel van uitmaakt Ook al lijk je nog zo klein Door de ogen van de zon Aan de neerkomende hemel In je dromen Vervuld…

alleen zo alleen. zo veel mensen om je heen. zo veel vrienden die je raad geven maar familie laat het afweten. zo alleen, zo alleen wat is dat toch gemeen.…

Zijn plagende ogen, ik sla de mijne verlegen neer. zijn sensuele mond die me doet verlangen naar een zoen en misschien naar nog wel veel meer En als hij me eindelijk zoent zie ik vanaf dat moment het leven door een roze bril hij spreekt van liefde maar ook over alledaagse dingen …ik denk dat ik van hem hou hij heeft een plekje in mijn hart…

Als frustraties vast gaan vriezen en er geen zicht is op dooi wordt het wel een lange winter laat de lente zich niet lonken om over de zomer maar te zwijgen en de herfst die speelt geen rol Wie de dooi inzet van ´t lijden voelt meer liefde van de zijnen laat de lente lief lachend toe in de zomer wordt het schateren en de herfst schokt hikkend…

soms, SOMS, JA SOMS Ahghhhhhrrrr Laat maar zitten, hé anders ga lekker door met pitten. Ga lekker door met op een ander fitten Ga uit van eigen kracht, maar ach dat had ik van jou toch niet verwacht Scoren op een voorzet van mij zal je niet meer lukken Nee van mij zul je geen veren meer kunnen plukken Succes met alles wat je niet doet…

Aan de horizon breekt de nevel als in een sprookje De zon besprenkelt licht als feeënstof over golvend water Een hardloper betreedt het podium van het theater Het verhaal vertelt van die wonden van de oude boomstronk die zich angstvallig vastgrijpt in moederaarde Van die eendagsvlieg die diezelfde avond nog verjaarde…

Brak het wolkendek stralend open, blijdschap stroomde met verdriet. Een kind mijn lichaam binnengeslopen terwijl je ons samenzijn verliet. Versluierde het grauw de warmte, mijn hart was niet verkild Het vond in de liefdevolle kalmte de behoefte naar verbondenheid gestild. De droom vervloeide schreiend rood kleurde het smetteloze verlangen…

Passie raakt me recht in mijn pijnlijk hart mijn ogen lopen over De mijne is lichtjes zien in je ogen je stroom voelen aan zwellen je hart voelen kloppen na een eeuw kilte je ijs te zien ontdooien drup na drup tot een vloed van kokend water En ik in de kou Tot ik ontvlam…

Vertel het zonder woorden in de geleende stilte waar weemoed en tranen eindigen in een vergeten spelonk. Waar herinneringen een echo krijgen en wachten niets vraagt wat je niet kunt verliezen in de cocon van een gedroomde eenzaam verlangen en een geboorte die geen afscheid vraagt. Want de tijd is geen boodschap maar slechts een dankbare…

Heb alles wat ik wil Toch is het stil Want alles wat in mijn hart berust Dat geeft me rust M'n kindjes die lachen En de vrouw die me kust Dus zoek ik een nieuwe jacht Iets waar ik naar smacht Om gek van te worden Om nooit meer tevreden te zijn Dat heb ik nodig Want nu is het alleen scoren langs de lijn…