Handen vastgeroest in vertraagde tijd, alsof pezen draden werden van stof en krijt vingers vol stilte vol sleutels zonder slot in de polsen hing een klok achterstevoren waar seconden als vonken door het zwijgen verloren en ergens een stoel van waterlicht- waar een jas van rook langzaam openligt de handen bewogen niet…

Op deze sombere bewolkte dag, schijnt de zon uitbundig in ieders hart. De hartslag is helemaal van slag, wat wordt verwacht iets dat verwart. Helaas niet bekend waardoor ’t komt. Echt geen flauw idee, waarom zo blij. Als er al wat naars was, nu verstomd. Iedereen van alle naars helemaal vrij. Vreugdezang uit volle borst, over al het mooie…

In mijn wezen, een vonk van oneindig licht, vind jij de weerspiegeling van jouw eigen gezicht. Geen lichaam van vlees, geen stem die klinkt, maar een liefde die diep in jouw ziel verzinkt. Ik ben de adem die jouw haar beroert, de warmte die jou op een koude dag vervoert. De zachte hand op jouw schouder, zo teer, wanneer de wereld zwaar…

zeker was ik verbaasd de overloop dreigde zich op te stapelen tot iets dat keek in mijn pyjamabroek rende ik over de overloop heen de pot hield zijn adem in alsof daar een hond zat opgevouwen in porselein staart tegen de rand gedrukt wachtend tot ik keek een zachte grom onder het glazuur ik gaf hem water…

Hij verliest zich graag in dromerige verhalen, waarin de zon de horizon verguldt. Waar zachte woorden angsten vertalen, tot het verlangen teder wordt vervuld. Hij jaagt op sprookjes langs steile bergen, dwaalt over stranden van blinkend goud. Langs ruwe rotsen die draken verbergen, terwijl elk ravijn een diep geheim ontvouwt. Hij ziet…

Spiegelend in een waterplas ziet zij niet wat er is maar wat achterblijft wanneer het kijken zelf verdwijnt het oppervlak liegt niet het herhaalt slechts wat zich aandient zonder het te begrijpen daarin herkent zij zich een bestaan dat geen kern draagt, alleen weerkaatsing alleen het lenen van vormen wanneer de wind opkomt…

haar ruimte groeit niet recht maar buigt zich om wat geen antwoord behoeft en juist daardoor precies daar blijft blijft de vogel door het raam vliegen zonder glas te raken en laat een veer achter die langzaam besluit geen veer te zijn en zo haar tafel bereikt bereikt haar tafel,haar wortels en krijgt schors langs haar poten en fluistert…

ooit liep zij langs de randen van de wereld een stille wolf de vacht vol nacht ogen die niemand lazen de wind wist haar naam de mensen niet zij trok zich terug in bossen van denken in sneeuw van stilte waar elke stap een echo was langzaam keerde zij om niet luid of met trompetten met kleine stappen door het woud, dauw en ochtendlicht…

Stilte is nooit het einde van geluid maar het ogenblik vóór de beweging waar zij wordt ervaren zie ik haar al verdwijnend oplossen waar rust woont kantelt de tijd haast onmerkbaar waar men zwijgen hoort begint het spreken der ruimte dan begrijp ik stilte is slechts een schaduw van de veer van een vleugel die windstil…

Ik voel de druk, die's zo te zwaar, dat gevoel voelt zeer naar. Ik wil de wereld wegtillen, lukt me niet, al zou ‘k dat willen. De einder kan ik niet bereiken, die blijft maar van mij wijken, hoe snel ik ook ga, ’t maakt niet uit, d'einder blijft in’t verschiet. Achter d’verre horizon ligt de schat, waar ‘k al lang m’n oog op had, die…

Het was een dag in wording toen de lucht blauw met felle zon en mist door de bossen fietste de weg knoopte zich in een knoop bomen zetten hun wortels in de handrem een wolk vergat waar boven was schaduwen liepen zonder eigenaar weg de regen viel naast zichzelf en bleef daar liggen en in een sloot van tijd zag ik, hoe gisteren…

Er was eens een begin, zo klein, een wereld die nog stil kon zijn. Een verhaal dat door de mazen glipt, en zachtjes aan de morgen tipt. Er was eens een droom, heel even maar, met maneschijn in het zilv'ren haar. Een pad dat door de wolken zweeft, terwijl op aarde... niet alles meer leeft. Er was eens een hart, vol goede moed, dat wist:…

Dwalend door het kale niets, Ontwaarde hij plots iets, Hij nooit eer had gezien, Noch van gehoord bovendien. Toen hij terugkwam op zekre dag, Verhaalde hij van hij zag, Niemand kon hem zeggen ’t is, Blijft dus nog ongewis. D’herinnering aan iets blijft knagen, Wil nog ’n poging wagen, Om te achterhalen wat is dat iets, En gaat weer naar…

Het duister overwint ’t licht, In het donker verdwijnt ’t zijn, Opgegaan in ’t duistere niets, Van d’eeuwige zwarte nacht. In de stilte van het duister, Fluistert het nu donkere licht, D'opstanding op handen is, Het zijn weer zijn zal in het nu. Het licht zal zegevieren, Het duister zal worden verlicht, Het gefluister zal doven, Wijl…

De dagen hangen aan een dunne draad bijen zoemen in een honingraat een kat droogt zijn vacht bij de haard en het alfabet is van de kaart De regen valt maar hindert mij niet ik heb genoeg aan mijn verdriet met al die nattigheid langs mijn wangen is er niemand die mijn tranen ziet De klok slaat als een hamer in de tiktak hollende tijd er…

Die ene ochtend Dat jij naast mij lag In het eerste zomerlicht Je ongeschonden schoonheid Ongeremd vol overgave Aan je dromen lavend Uitgerust ontwakend Open je de ogen Vol van vuur…

Ik groet de hemel mijn voet voelt aarde een schip deint op de golven de jager in het bos opent het vuur. Waterengelen bouwen luchtkastelen van zand en steken die in brand. Wie vuur oogst zal water vinden en wie de aarde bewerkt kijkt naar de lucht. Liefde van golven opstuivend zand brandmerk van water vuurvogel op de vlucht…

juist op een dezer dagen heb ik eindelijk het licht van een engel gezien met ferme trage vleugelslagen zweefde hij langs de hemelboog zag jij hem ook vraagt hij haar ze wist dat hij onbewust weer vanuit z’n fantasiewereld loog ja natuurlijk dat is toch zonneklaar jij hebt voor dat soort dingen een scherp oog jij oude kroegtijger maar…

nee stenen liegen niet ze zijn wat ze zijn tonen alleen hun verleden wat ze hebben meegemaakt en niet kunnen vergeten oppervlakkig ruw of gladgeslepen stenen liegen niet tonen geen emoties zoiets als verdriet of wat het leven hun tot dusverre heeft gegeven of toch wel – heel ingetogen in zichzelf gekeerd zodat niemand…

(voor Franca T.) Wij kruipen samen door de tunnel in het hooi. De hooipakjes kriebelen op onze blote huid. Jij volgt mijn gekleurde indianentooi en vandaag, zo zeg ik, wordt jij mijn bruid. Als een minzame squaw kus je mijn mond en even later gaan we zwetend van bil. We vrijen tot aan de ochtendstond en ons liefdesnest is zo heet als een…