1940 ROTTERDAM, dinsdag 14 mei 1940, kwart over één ‘s middags.... Een zonnige dag een levendige grootse havenplaats een warm kloppend mooi stadshart dan... plotseling… vliegtuigen in lagen bommen die vallen grenzen vervagen een bombardement op Rotterdam huizen in brand scholen in brand winkels in brand kinderen verbrand…

De Dam is stil de Dam is stiller dan ooit de Dam is doods de Dam is dood de Dam rouwt Dan zie ik een duif: “” een duif van honderd pond, een olijfboom in zijn klauwen, bij mijn oren met zijn mond vol van koren zoete vrouwen, vol van kirrende verhalen hoe de oorlog is verdwenen en herhaalt ze honderd malen: alle malen zal ik wenen””…

Nationale Dodenherdenking Op 4 mei vindt de Nationale Dodenherdenking plaats in het land. Het zal heel anders verlopen dan andere jaren. De vlag halfstok, ter nagedachtenis aan de oorlogsslachtoffers. Koning Willem-Alexander en koningin Máxima leggen, in aanwezigheid van alleen minister-president Rutte, burgemeester Halsema van…

Erasmus wist het al: krijg is een kwaad dat veruit het vuigst is, oneerbaar en vies. Hij preekte geen dogma’s maar gaf ons slechts raad. Voor de vrede paraat dus, masters of peace! Het voeren van oorlog is zinloos en dom. Dat weet iedereen, maar: macht lonkt (en geld). De reden is slecht, het goedpraten krom. Een vredesstichter is pas écht…

Toen de bomen zich met bloesems tooiden kwam met grof geweld in 't prilste ochtendlicht, kwade machten Nederland bezetten, ontnamen burgers geldend recht en hun bescherming kweekten zelf de moed om in verzet te gaan tegen onrecht, deportatie en geplande dood dit omdat zij anders leefden, goed vertrouwen vrijwel niet te vinden door verraad…

deze blinde muur zag mannen in hun laatste uur heeft schreeuwen horen schallen hoorde het onafwendbare bevel VUUR! hoorde harde knallen die laatste droeve snik voelde mannen tegen zich aan en voorover vallen niemand geeft nog een kik ziet zielen zwevend uit lichamen naar hun ‘thuisland’ gaan nu voelt hij de namen die ze in z’n stenen…

De begraafplaats van de Tweede Wereldoorlog, een herinnering aan De erfenis van helden is de herinnering aan degenen die hebben gestreden. De onbekenden en bekenden, je weet alleen niet waar ze precies liggen. Sprakeloos en verdrietig raak je als je de geschiedenis leest. Voor altijd blijven jullie voorbeelden in die enorm…

mijn oren werden bedrogen door gillende sirenes mijn ogen door verwoestingen verblind in hun leugen kon ik niet geloven wie is het die zoiets nu toch verzint leiders maakten ons tot lijder leren leerden verderf en dood vernauwde blikken keken niet wijder niet verder dan de leer hen gebood lamgeslagen door despoten gedreven in het nauw…

Zijn beide oogjes staren twee handjes in zijn schoot verdrietig geraakt zonder gebaren zijn blik zo goed als dood onderweg heeft hij zijn kindzijn verloren al had hij geen deel aan deze strijd zijn wanhoop is geluidloos te horen je "voelt" de pijn in het leven dat hij lijdt zijn wiegje stond op de verkeerde plek geen dag geleefd zonder…

De homeopathische verdunning van de herdenking van ook de holocaust wordt vanzelfsprekend ingegeven door de verbreding van die herdenking wie in de harten zou kunnen, mogen kijken van de mensen op de Dam en die van de duizenden op honderden andere herdenkingsplaatsen in Nederland zou een mengeling van gedachten, gevoelens en verdriet zien en…

Als een sluipmoordenaar komt Hij aan, Hij trekt zijn zwarte zware zwaard. De tempelier loopt in zijn einde zijn eentje. Geen vervloekte vrede vergeeft vervolgens zijn daad. Nog negeert Hij zijn verleden. Hij kijkt niet om naar de kille kalme kamer vol gebeenten. De hemelse hel heeft hem bespaard. De moordenaar loopt in zijn eentje, De helse…

"De aanslag op Hitler" was bij het lezen een ware aanslag op alles wat mij lief is: vrede, rede, ede zo zeer ver te zoeken in wat het Nationaal Socialisme in de praktijk betekende voor het Duitse volk en vaderland dat in hun oorlog daadwerkelijk verzet bestond is mij duidelijker dan ooit alhoewel de motiverende motieven van de bedenker en…

wat er eigenlijk zo mis is aan kerstmis uit naam van wat we geloven spreken we tijdens de Kerst veel over vrede toch is het dat onbegrijpelijke wrede dat ook uit naam van diezelfde geloven de oorlogsbrandhaarden juist zullen oplaaien in plaats van doven…

pax intransibus aan het eind van de straat huist een oude dichter het nieuwe trouwen waar geest en lichaam samen worden gebracht ook in buurman's tuin na eindeloos grasmaaien modder en muggen een strijd voor de god van jezus christus bloem - jaren voor google voortijdige hiv mijn operazanger sterft uit en ingeteerd…

in memoriam philip van aldegonde van grote ghoethem een locale bui op een weide in de zon de gier blijft stinken een doods bommenbed wreed van menselijk begeren stille mortieren in de loopgraven schuilen neutraal in schutkleur donder en dood de armistice een kier hier en een kier daar de spoorwagon…

Anne had ook een pikante kant. Zij schreef een wereldberoemd dagboek ten tijde van de tweede wereldbrand. Haar dagelijkse overpeinzingen als een meisje van veertien jaar; beschreef zij in het Achterhuis met een altijd aanwezig gevaar; dat zij zou worden weggevoerd naar de werkkampen in het buitenland. Naderhand heeft haar dagboek ons over haar leven…

Op 4 mei wordt iets gevraagd twee minuten stil zijn vrouwen en mannen groot en klein Wij zullen nooit mogen vergeten de vele offers, die onze medemensen hebben gebracht voor hun nazaten daar werd aan gedacht In de oorlogen probeerden zij alles om de vijand te verslaan en de vrede terug te roepen voor een menselijk bestaan Zij riskeerden hun eigen…

Voor hen die niet terugkwamen. Voor hen die vielen door het krijgsgeweld. Voor hen die destijds bevrijd nu reeds zijn overleden. Voor hen die hongerden en tot het einde van de tweede wereldoorlog streden. Voor die sterken die nu nog mededeling doen van hun eigen beleefde verhaal. Voor de vereeuwigde staker met zijn ontrukte hart van staal. Voor de…

Zijn het de gewone mensen die de grenzen van de moedigheid verkennen in tijden van gevaar. Die hun leven riskeren in oorlogstijd en andere mensen helpen te overleven, omdat we menselijke plichten hebben jegens elkaar. Heten ze Truus, Hannie of Miep die in het geniep Joodse kinderen hielpen te ontsnappen. Hun bekendheid kregen zij postuum, omdat wij…

Waar slechts de stilte heelt. Waar hoop en toekomst door oorlog een land verdeelt. Bevelen van vreemden hoe duister was de lucht. Een vlucht voor de vijand en zijn onmenselijke tucht. Vijf jaren te leven onder een bulderen geweld. De vrede is stilte die zijn doden telt.…