Alle inzendingen

een goed gedicht is een symfonie in woorden waarin je dat kunt horen wat jij maar wil maar ook soms wat je ongemerkt bekruipt je hart binnensluipt en waarvan haar woordenklanken je nog lange tijd kunnen beroeren en nooit is ze stil een goed gedicht zal je diepste snaren raken een leidraad vormen in het leven soms iets om na te…

Gelijk een daske zijt ge dik, Gelijk een kwartelke van kwik, Gelijk een moorke soms zo zwart, Mijn klein, klein dochterke, mijn hart! Maar nu gewassen je daar zit, Daar is geen engelke zo wit, Daar is geen lammeke zo zoet, Mijn klein, klein dochterke, mijn bloed! Ik hef je op de okselkes omhoog, Ik zie een sterreke in elk oog, En voor…

Men mag er niet aan denken dat het herbegint. Men is op versnelling uit. Men oefent in afwachting een uitspraak of men staart zo een detail aan dat het irritant wordt. Niemand ontsnapt aan gewenning. Zelfs voor wie er niet aan went, is hetzelfde nooit genoeg. ------------------------------------------- uit: 'Circulaire systemen', 2002…

Zou ik je moeder zijn dan maakte ik voor jou aardbeien met zure room. 'k Gaf je een dekentje voor de eerste kou, een passend vriendelijk woord, het is warempel niet erg veel maar het maakt je vast genoeglijk loom. Maar ik ben slechts je vriend, één die de weg soms moeilijk vindt maar ik leg mijn oor te luister, bij ’t eerste invallende duister…

Een woud van ijzer in d'augustusnacht de slag bij nacht verzonk in eindeloosheid weg van hun macht een uitgestoken hand de eerste tekenen, you'll just live once stip aan de horizon, zo zal het gaan  Zomers boven grand hotel du lac waar uiterst teer een wolkenbrij zich spreidt zeg ik Lees! En wel op je eigen wijze in eenzaamheid…

Men zei… “Er is hier geen oorlog” Ook geen vrede, toch? Hier valt dood uit de lucht. Vrede? Is hier een klucht. Vogels zijn hier niet meer. Komen er ook nooit weer. Hier heerst slechts de dood. Daarom zijn de straten rood. Hier kraait een baby niet. Onder ‘t puin kan ze niet. Hier is er geen zon meer. Maar een bom, keer op keer…

De menselijke ziel kan verdorren tot een vlakte vol verbrokkelde stenen waar geen boom of plant op groeit slechts grauwe droogte heerst zware lucht duwt je neer om in doffe berusting dan wel wanhoop te wachten door de drukte van jouw wezen op het troosteloze gruis spuit ineens een springbron op is een statige fontein ruist onverstoorbaar…

hoe zou het zijn als ik af en toe een uurtje in de hemel jou bezoeken kan hoe zou het zijn als ik af en toe even praten kan met jou elkaar zien en vasthouden hoe zou het zijn als ik af en toe jou vertellen kan hoe het met mij gaat hoe zou het zijn als wij af en toe gewoon zeggen mogen dat we elkaar missen hoe zou het zijn…

En de schilder boetseert oneindig en gebroken de zonnebloemen die zich wenden naar het licht Koortsdromen spoken door aaneengeregen dagen niemand hoort de klop van zijn hart hij weet het komt nooit meer goed Het is voorbij boven hem gakken de ganzen zij weten waar ze gaan een cirkelende buizerd de voorafspiegeling van de dood…

Je hoeft geen profeet te zijn om nu als RijksDichter (zb) al te voorspellen Dat de heer Wilders Mevrouw Faber laat vallen als een baksteen nu nog trots straks met een rots van een kei het ravijn in van de afvalligen of nog erger na het Hosanna Kruisig haar Mevrouw Faber, Kruisig haar!…

De hele tijd corrigeren ze elkaar met hun kleine bewegingen kleurrijk en met een sympathiek gebaar ze doen het voor elkaar, en met elkaar dat heb ik nu door, de hele tijd op het grasveld in het park naast de onverstoorde mierenhoop mijn minnares ligt naast me in minirok met geurige bloes haar dijen zijn vol zoals ik ben van haar borsten…

Ik dreef in de zee van jouw ogen, ze loodsten -- mij jouw haven in.…

Zij verstaat de kunst te stimuleren als ik m'n oor bij haar te luisteren leg ze weet met wat haar plots te binnen schiet met wat ze meemaakt, zich ineens herinnert met wat haar diep van binnen bezighoudt  mijn onbewuste te conditioneren al cumulerend zonder kop of staart ontstaat kaleidoscopisch een structuur dan loopt mijn brein vol -…

het stormt weer jeugd door straten die ontdaan zijn van hun oubollig suf imago’s weer klinkt kindergehuil uit de zich snel vormende files van druk kletsende moeders die net hun kroost uit de eerste leg op het schoolplein hebben af gezet en nu racen naar de dichtstbijzijnde super voor gratis koffie de twee halen en een betalen…

Ze hebben het mis Miss Universe ze zeggen dat jij de mooiste van het hele universum bent althans in 2023 maar daar ben ik het niet mee eens want het universum is groter dan die van nature prachtige aardbol met al die vervloekte gekken die het leefklimaat verpesten het universum kent talloze zonnestelsels en daar leven vast en zeker meerdere…

De oevers lagen Reitdiepbreed uiteen, En steeds die kilometers om is zonde. Toen heeft er een de veerpont uitgevonden, Na overleg of misschien wel alleen. Graag steek ik de bedenker van die pont Een pluim en een (Reitdiep)veer in de bips.…

Wie een muur bouwt Voor een ander Staat erachter…

Vlottend op verwisselingen, Drijven de ondermaanse dingen Langs de snelle tijdstroom af. Niets heeft vastheid, niets wil duren: Op de vlucht der jagende uren Stuift ons lot daarheen als kaf. Wat is voorspoed? wat zijn rampen? Niets dan lichaamloze dampen, Ras gerezen, ras verdeeld. Zie de hongerige dagen Aan elkanders vruchten knagen, Woedend…

Ik dicht graag 's nachts. Maar nu is het al laat en ik word te duf voor rijm en metafoor. Een schrille toon, dan breekt het schallend door: het zangkoortje van ijdele castraten. Een merel zingt een melodietje voor, een tweede bootst het na zonder hiaten en componeert tot slot zijn eigen maten. Arpeggio's, trillers: wat een kletsmajoor.…

Nu de nacht zwijgt in vergeten dromen kom jij tot leven in het zoete duisteren nachtvriend, jij bezoekt het liefdeshart in de bruine kroegen van het leven waar melodieën strijdliederen worden en iedereen gelijk is voor elkaar nachtvriend, jij bezoekt het liefdeshart in de blonde duinen bij de zilte zee waar melodieën strijdliederen worden…

een vergezicht vaart binnen in mijn memorie jij sliep ik waakte een meeuw hing even gekneld tegen de steilte ik kon alleen maar kijken alleen maar waken over jou wie draagt je door deze nacht wie stelpt de wonden de meedogenloze angst jij sliep ik waakte ik waakte naast jou tijdens deze diepe reis ik kon alleen maar alleen…

waar jij welverdiend de rust genieten mag van het eindeloos zijn ervaar ik meer dan ooit wat jij mij betekent ik tover mij een lach door tranen van gemis als ik terugdenk weer aan toen wij elkaar eens in liefde overgaven ik ervaar dankbaarheid voor hoe wij samen in voor- en tegenspoed steeds weer opnieuw hand in hand stonden ik…

De wind op kop, straf, hard vol venijn links het meer. Op middaghoogte buigt de zon zich over het riet dat goudgeel kraagt. Rechts het weiland waar ganzen met zwarte halzen landen. Mijn passen vertragen, ver de bocht voorbij hoor ik nog steeds het gakken en het gulzig rukken aan de grassen.…

In de stilte van de nacht Droom ik mijn mooiste verhalen Het geluk straalt van mijn gezicht En ik droom in alle talen Ik droom over vroeger Toen ik nog een klein meisje was Ik speelde op straat Met vriendjes en we stapten vrolijk in elke plas Mijn leven was maar net begonnen Eén en al vrolijkheid De tijd had nog geen grenzen En genoten…

Ik ben opgelucht, gisteren was het zover: ik nam het besluit!…

Leve Poëzie van regels naar vrije vorm een alternatief Hoe haar blauwe ogen schitteren met glans tegelijk hebben ze kracht en diepte om in iemands ogen durven te kijken Elkaar kussen tijdens ontmoetingen zowaar duiken naar het onbekende. Ze heeft lichtroze wangen zo puur als haar hart slaat en meer van het leven houdt dan ooit op hetzelfde…

het warm zachte van vertrouwen heeft plaats gemaakt voor alerte trekken die de heerlijke overdracht van je blik en gezicht in de weg zitten waar jij altijd ontspanning prolongeer dwingt nu gejaagdheid aandacht af in in een spanning die zelfs de plukjes haar tot een jeugdige chaos formeren die helemaal niet misstaat de tijd…

Hoe staat het met ambities van de zomer met summer holidays en dito sales is van die plannen iets terechtgekomen bestormen de chinezen onze hemel van gogh, het rijks en achterhuis ontdekkend in permanente staat van opwinding de kalverstraat en vondelpark bezettend op fatte e-bikes dwars door mokum trekkend Het zomert pas zodra…

Wat was er plotsklaps in Zijn hoofd gevaren, Toen Jezus rovers uit Gods huis verjoeg? Nu was het Jan van Zanen die streng vroeg: “Verlaat het Binnenhof, o ambtenaren!” Tweeduizend jaar na dato is warempel Het Binnenhof een opgeruimde tempel.…

eigenlijk is schoonheid het fraaiste dat er in jouw ogen kan bestaan momenten van verrukking wellicht waar je zó aan gehecht bent geraakt louter en alleen omdat ze ontroeren een vorm van tederheid op het gelaat van je geliefde bijvoorbeeld of het puur romantische landschap in de laatste gulden zonnestralen van een zoele zomeravond zomaar…