Alle inzendingen

dorstig en stuurloos dobberen op golven van ongezouten woorden de bittere nasmaak van tranen verdrinken in zurige snedigheid de ijdele visie op een bloemenzee-idee staren in die weifelende horizon als rebellerende bruine blaadjes elkanders tanden afbijten misschien het ideaal van de verglijdende tijd vergeten op een schaal van één…

U zoekt een nieuwe tent, meneer? Een bungalowtent, een trekkerstent? Ik zie dat u wat ouder bent Waarom neemt u geen impotent?…

Verkeerde vrienden Waarvan ik dacht dat ze goed voor me waren Het is een bekend verhaal Waarvan ik dacht dat ze me vrienden waren Maar dat was slechts schijn Al kwam ik er pas achter na jaren En toen was het te laat Verkeerde vrienden Als ik er op terug kijk Hadden me ouders steeds gelijk…

vermoedelijk staat niemand stil totdat gelederen zich sluiten waarbij alle ganzen zichtbaar zijn met hun slagen in de lucht is het al duidelijk of zij vertrekken of juist arriveren laten zij achter of keren zij weder naar oorsprong de lucht is ijl en heeft een lichtvoetige tederheid toch ruikt dit naar aarde naar gewicht van steen…

Waar de taal van de ander de richting betast spreekt verblindend zicht door de ander beticht een verborgen geschiedenis gebouwd op oude stenen in klanken bedoeld als muziek woorden klonken als vleermuizen omgekeerd in een donkere grot, niet het zien hield hen uiteen enkel de echo welke te laat terugkeerde een trilling,…

Even een pauze en weten dat je leeft, want doorheen alle drukte zou je dat vergeten: wat zijn we dwazen en maar goed dat we kunnen ademhalen zonder dat we daaraan moeten denken. Weer staat het voorjaar te wenken en de krokussen zijn al bijna uitgebloeid maar de lente trekt zich daar niets van aan en doet ons zonder meer verstaan dat alles…

opeens een witte wereld en geen enkel spoor van de schepper…

ploeterend met de fiets aan de hand krakend over een dood spoor van gewiste paden langs grauwe geknotte wilgen en sneeuwpoppen met geknakte, geheven armen in overgave sneeuwvlokken sneuvelen op vaalbruine hazen vluchtend door de ochtendschemering over schrale akkers hun legers verlatend als deserteurs het ijzige front voordat de kou…

Ik roep mijn zoon, als hij van de toren springt, om zich heen kijkt en bijbels gaat braken; hij waant zich verheven, wil het waarmaken, er is niemand die hem ketent en bedwingt. In de hemel wil hij het fijnste spul kopen, hier op aarde heerst smurrie en klagen; de vleugel met zijn valse toetsaanslagen die door grootheidswaanzin dreigt te lopen…

Een mooi meisje roept de goden over zich af -- is de dubbeldenk.…

Nacht kleurt langzaam blauw roodborst zingt in de vrieskou de zon slaapt nog diep De wereld slaapt nog onder een deken van grijs, geen stemmen, geen haast die duwt. In de witruimte van de dag die nog moet beginnen adem ik stilte tot mijn randen. Daar klinkt je eerste parelende groet, scherpe en heldere klanken vanaf kale tak. Je kleine…

Gedicht n.a.v. het overlijden van Cees Nooteboom; 31 juli 1933 - 11 februari 2026. Zijn eiland Menorca geliefd Ondanks de omweg via Santiago Woonde en werkte Cees hier met Plezier Schreef veel van zijn werk gecon- centreerd hier Een taalvirtuoos met Een gigantisch oeuvre Als literator immer overeind; fier Als Mulisch, een Literair…

De dochter van de onbekende rots verdraagt vijftien graden vorst en steekt bij dooi de kop weer op Dit witte sterretje, dit eenzaam godsbewijs door vaders gele klomp elk voorjaar aangewezen -------------------------------------------- uit: 'Binnen de wildroosters', 2012.…

Sloom valt er wat nattigheid, dat op water lijkt uit de grauwe grijze lucht zich nauwelijks tot geheel niet tot regendruppels vormende maar naar het zich laat aanvoelen, aanzien zich meer ontlaadt als uit een oud en verstopt plastic kamer-water-gietertje!! Het miezert, het miezert, ik word een heel klein beetje nat!…

Het immens wijdse wereldbeeld Ik schouw, mij nooit verveelt, Onder flinterdunne blauwe lucht, Die onder ’s mensen druk diep zucht. De wereld bloeide miljarden jaren. De mens wist het tij te keren, In slechts amper twee eeuwen, Bedreigt des werelds ondergang. De Trumps, Poetins, Xy’s, Baudets, Wilders’ en Van der Plassen, Hebben lak aan ’s…

Joep Wennemars had last van een Chinees Die dacht ik laat die kaaskop niet voorbij Want voorrang geven dat is niets voor mij Zo gaat dat soms in een verbeten race De Wennemarsjes waren niet echt blij Voortaan nooit meer "chinees" en "sambal bij"…

De nachtwacht maakt haar opwachting in zilvergrijs voor hem die neigt tot opstaan in de oorlog met in loopgraven kanonnen de omloop van de dageraad aan gouden rand der dag gewonnen is halverwege door de tijd vermalen aan haar reis begonnen de zon als altijd zonder mededogen onbezonnen haar eeuwigdurend werk voor een…

De zilverreiger staat roerloos bij de rivier. Zal geduld lonen?…

De d en f zitten naast elkaar de één kijkt links de ander rechts – daartussen huist de – dromendief ze voelen zich verwant in dit fascinerend flardenveld op afstand dichtregelproef…

Hoogmoed spreekt met verheven stem, gesluierd, maar scherp genoeg om te snijden. Van lippen vallen woorden, zwaar van minachting, en blijven even hangen in de lucht. Niemand antwoordt. De ruimte blijft onbeweeglijk staan. Nogmaals klinkt de stem, harder nu — maar slechts stilte draagt haar verder. Dan breekt iets wat geen geluid maakt…

Emotieloze dagen wisselden zich af met hitsige nachten vol hevige emoties in het heuvellandschap van zijn jeugd hij kon niet langer ontkennen dat er iets negatiefs in zijn gedachten sloop een boze geest die iets naargeestig van plan was ergens diep in zijn gevoelswereld was er een wildernis met een rivier die in alle tijden voor vreugde…

"Ik weet dat ik niets weet" Socrates ik weet waarschijnlijk dat ik koude voeten krijg als ik met blote voeten in de sneeuw loop, dat stilte niet leeg is alleen onbewoond lijkt dat het water mij nat maakt waar het licht aan gaat dat morgen anders bedoeld kan zijn Ik weet dat ik liefheb ook al woont zij niet thuis Ik…

Kijk nou waarmee zij zich heeft ingesmeerd: De vijand moet beslist niet kunnen merken Dat Maxima Defensie komt versterken, Vandaar dat Maxima zich camoufleert. Al camoufleert zij zich van top tot teen, Zij straalt door alle camouflages heen.…

De kleine witte bloem van de late winter hangt losjes aan haar steel treurt licht om het getij vol gebrek en grauwheid zij zal bij een sneeuwbui krijgshaftige aard tonen zich een gang boren door het vijandige wit zon in grijze wolken gevat brengt op het reine klokje een geluidloos schimmenspel van jaargetijden die elkaars komen…

Buon giorno signore Scrittore! Nog niets geschreven behalve 1 reactie op een nieuwkomer aan het front lichter dan laaiende lichtende verten aan de eindeloos uitdijende dichthorizon las voorts weer nieuwe producties van signore Lorenzo met de magische toevoeging M die staat voor het eerste duizendtal op de site waar het aantal…

De tram op de heuvel zingt geluidsgolven langs zijn baan in de verte zacht weerkaatst door de bomen, ik tuur en luister naar hun respons De wind voert het lied de hemel in, ik zweef mee in het volle licht waarin de uilen zich stilhouden, nergens klinkt hun grauwe roep Vesting, Noord- en Zuidhuis Monnikendorp, Uil, Westveld Een zoemtoon…

Stilte lag als glas in verslagen handen, geprezen om de schittering, de diepere betekenis. Krachteloos verdronken in de leegte van verwoesting, afgronden van verlangens, waar het licht ook komen mag; schemering betekent slechts dat de duisternis indaalt. Geworstel met schaduwen, dankzij die overdaad, de bekende achtergrond…

*283* De nachtegaal kwam voorbij, niet voor de eerste laatste maal, door frasen als zwanenzang, langzaam beslissende zinnen, op ‘t witte sterfbed tollen als in ‘n sterrenhemel. De knoppen niet uit te zien rollen, opkomende bollen niet laten knakken onder volle billen, knokige knieën diep in de grond gedrukt; tenen niet in vechtstand…

Nausikaa, gij tedere, kuise maagd, Ik zie u steeds op Platoons hoogten zweven, Gij, die door smart wellicht nooit werd geplaagd, Wat bracht Odysseus in uw kostbaar leven? Hij deed uw ziel van een ontroering beven, Waarvan gij nimmer, nimmer hebt gewaagd, Getrouw was hem Penelope gebleven, Zij, die zo lang door minnaars werd belaagd. Hebt…

Je moet, zegt men, een keer volwassen worden. En bedoelt dan waarschijnlijk: heel serieus over God, Staat en Vaderland meemummelen, en nooit eens roepen: 'Krijg een dikke neus!' Geen grapjes maken over het soort zaken waarmee zelfs een magnaat te worstelen heeft. Vooral, wanneer hij door een Hongkonggriepje geveld is. En plots merkt dat hij…