Alle inzendingen over algemeen

Vannacht stierven er vier bekenden Het duurde lang voordat ze dood waren Soms zolang dat ik er niks meer aan vond De één was nog gieriger dan de ander Ik leerde hun werkelijke zelf kennen Daar werd ik soms niet vrolijk van Maar ik deed mijn plicht met zorg Niet slijmen, wel lachen om de grapjes Aanwezig zijn tijdens de laatste uren Langzaamaan…

Mijn hart moet wijken voor de kracht die het ontmoet, waardoor het zal bezwijken en zal doen drogen alle bloed. In de dood zal zij herrijzen, zal zij zingen haar liefdeslied, waarmee zij mij zal bewijzen, dat zij mij nooit verliet. Ik ontwaak uit haar droom. Droom en werkelijkheid ontspruiten uit één stroom, tot elk compromis bereid…

hier rust het water dat tijdens het leven tegen wil en dank, vroeger of later van taken werd ontheven in robuuste armen gevangen tot stilte gedwongen neigend naar onderhuids verlangen het avondlijk vuurlicht verdrongen maar bootsman noch wachter geven zich prijs dan klinkt het alsmaar zachter; waarheen gaat de reis?…

er is perspectief tussen afstand en nabij in een dimensie die zich schilderen laat er is troost zodra de gedachte is gedicht met het woord aan verhaallijn onttrokken dat zich veilig waant en toch de draad weer oppakt…

Gekerkerd in de stad verwelkte ik tussen muren als bloesem zonder tak, en in de rook der nachten zocht ik naar de uren die niet verstikten in het dak van steen, dat laag en doof op mijn gedachten drukte en elke vlucht verbood — alsof de lucht zelf in mijn longen zich verschrikte en ademen verraad gebood. De winter streek door straten zonder…

ik val in licht of licht valt in mij ik zeg aarde maar het antwoordt goud ik zeg goud maar het blijft zwijgen ik val in licht of licht valt in mij hoeven zonder paard klank zonder weg avond die lekt ik val in licht of licht valt in mij Lazarus in mijn borst een deur die niet sluit een naam die terugkomt…

Mijn hart, een caged vogel, klapt tegen tralies van bitter stof en leugens, maar stijgt, stijgt als maanstof in olie- zwarte aderen, fenomenaal gebroken. Dromen drogen op als rozijnen in razernij, festeren, stinken, exploderen in keel- hete schreeuwen – toch draag ik jouw afwezigheid in mijn borst als veer zonder einde. Ik…

Aan de kop van de Kruitberg de kern van de ramp in de Bijlmer met de El Al staat volgens A.I. nu een hospitaal dat men, de victims indachtig en ook met het oog op de survivors heel consciëntieus Zorg en Hoop heeft gedoopt vernoemd naar de wijk in die andere hoofdstad in het westen - Paramaribo…

De Lente-oogst ​O, ’t ritselen van de bladeren klein, zo bange voor de regen, die wachten op de zonneschijn en Godes milde zegen! De schaapjes in de groene wei, ze grazen vroom en blij; hun wolleken is pas geschoren, ’t geluk is weer herboren. ​Hoort! ’t Zoeven van de raderen gaat, langs ’t blauwe veld van water, waar ’t zoute schuim de duinen…

--- De nacht vouwt om het huis, de nacht vouwt zich dicht, en de stilte valt en valt nog eens stil. De trein gaat voorbij, langs schapen, langs bomen, langs het rood van de avond. Ik ben bijna bij jou, bijna, zegt het hart, bijna en niet. Zij kijkt door het raam, zij kijkt nog steeds, in glas dat dromen breekt. Snaar voor…

De trein glijdt langs schapen, zon zakt achter bomen, avondrood vertoont een blauwe maan, maar ik voel mijn hart sneller slaan, want ik ben bijna bij jou. Als de nacht zich vouwt om het huis en de stilte als een deken valt, dan komt het verlangen sluipend terug, in golven van herinnering die nooit helemaal doven. Zij…

Het leven laat soms littekens na op je ziel Je draagt ze onzichtbaar mee Maar wanneer je hart ze verwerkt heeft Wegen ze meestal lichter…

Geef mij maar de brede, trage rivieren, de bewegingen die je niet ziet maar vermoedt, de drinkende wilgen, de zinloze dijken, een doodstille stad aan de oever. Geef mij maar de winter, het armoedige landschap, de akker zonder het teken van leven, de kracht van de krakende heide. Geef mij maar de kat als hij kijkt voor hij springt, om te…

Vroeger was mijn naam een zegel, een klemtoon onder wat ik maakte. Zodat de wereld wist: dit is van mij. Ik hield woorden vast als iets wat kon worden afgepakt. Nu is mijn naam een baken. Ik zet hem onder de pijn, onder lentedagen en modder, niet om te bezitten maar om zichtbaar te blijven. Mijn hand rust op het papier. Inkt volgt…

de kamer is niet meer zoals die was toch is dit de plek, geografisch gezien hier staat nog wel een lege fles het glas is verdwenen met de adem die glinsterend naijlt op de muren het raam is gevuld met lucht en vogels al het andere is hoorbaar in gedachte er is maar één doorgang met deur de schakelaar maakt het verschil aan of uit, gebroken…

In ’t schemerlicht van dauw-doorweekt gras, waar spinrag glinstert als zilverdraad gesponnen, luistert de aarde naar een verre stem, die fluistert door de blaren: “Kom, sta op en ga.” De wind draagt geur van wilde tijm en natte klei, raakt mijn wang als vinger van een oude vriend, en in dat zachte strijken voel ik het trekken…

Paasgedicht In de lentezon, zo helder en klaar, komt het paasfeest, jaar na jaar. Kleurrijke eieren, verstopt in het gras, zoeken we samen, vol vrolijk geplas. De paashaas springt, zo blij en snel, met een mand vol lekkernijen, een heus festijnspel. Kinderen lachen en rennen door het groen, de lucht gevuld met de geur van bloemen, aangenaam…

De regen geeft de bladeren glans, de wind geeft de bladeren spraak, de zon geeft de bladeren kracht, de herfst maakt de bladeren dood. De herinnering geeft mensen glans, menselijk contact geeft mensen spraak, spijs en drank geeft mensen kracht, het verloop van tijd brengt de dood. Het groene gras overgroeit het graf, de  regendruppels voeden…

In de laatste greep van nacht, nog koud als marmer op mijn huid, voel ik hoe dauw mijn vingers kleeft, plakkerig en kil als tranen die niet vallen. De aarde ademt traag, een zucht die door mijn borstkas glijdt, en in die stilte proeft de lucht een bitterzoete smaak van mos en oud verdriet. Dan flitst een schaduw voorbij – wat was: een…

Waar de horizon nog slaapt in grijze wolkenmantels dik, kust de dauw de halmen met een kus zo koel en teer. De aarde ademt langzaam, geur van vocht en mos verspreidt, en in die stilte hoor ik ‘t hart van ‘t land dat klopt als ‘t mijne. Dan stijgt een kraai op, zwart als inkt uit oude boeken, zijn vleugelslag een trommelroep die ‘t duister…

De zwijgende stem spreekt, niemand luistert. Als de sprekende stem zwijgt, luisteren allen, horen niets. De bal rolt over het gras, het kind grijpt, mist de bal en huilt. De bal rolt voort in het verschiet, niemand ziet. De wolken bedekken de zon, de aardkloot verduistert, het stille gras fluistert, het kind luistert, bal gebiedt…

Deze dagen dwaal ik vaker door woorden, door nauwe stegen van letters, op zoek naar een woord dat ooit door mijn aderen stroomde, een boek dat de slaap terugbrengt in mijn ogen. Ik loop door de verzen van Ferdowsi, en rust daarna in de schaduw van de poëzie van Forough Farrokhzad. Ik trek langs de straten van Nederlandse dichters…

welkom tijd voor doorbraak en gesprek dichtbij, niet alleen een geschiedenis steeds scherper nagelaten volgens karakteristieke loop een vondst geniaal verloren een terugweg om blikken op te werpen ons te verliezen als overwinteraar nog wel…

gloedvol licht, geel gevangen boven weilanden en bossen argeloze mist als adem en klamme aarde zonder begrip dit licht rust dun op gras en takken nergens ‘n einde om aan te beginnen zodra het oog geen grens meer vindt wordt kijken een vorm van zoeken dan vergeten we richting en noemen dat rust daarom, dit is geen plek maar een toestand…

Ik dacht de winter weg. Mijn geestesblik richtte ik vooruit, kwam in een sfeer van behaaglijkheid. Het oor in mijn geest nam vogelgezang waar, gaf mij verbinding met gevleugelde vrienden. M’n geestesgevoel ervoer een briesje, deed mij licht huiveren in dunne kleding. Geestesreuk in mij snoof frisheid uit de lucht, merkte verschil met…

Mijn hersenpan loopt vol weetjes, verdwijnen ook veel vergeetjes. Elke dag komen meer weetjes, verdwijnen nog meer vergeetjes. De vraag is waarom zoveel gedoe, daarvan worden hersenen moe, ’t stopt op ’t eind als je overlijdt, ben je alle weetjes dan weer kwijt.…

Mijn open brief van gisteren à la Joan Derk van der Capellen ("Contraminische Baernsche Plooierijen" genaamd) heb ik inmiddels eigenhandig en -standig, dat wil zeggen zonder een sprank der welbedoelde gemeende intenties verloren te laten gaan en zonder tussenkomst ener hovaardige anonieme instantie die nog altijd geen inhoudelijk…

Ik zit hier met ogen gesloten, mijmerend tussen tijd en stilte, waar de wereld slechts voor even naar de achtergrond wordt verschoven. Een stil moment van bezinning vat vlam in vurige aandacht, waar mijn gedachten vervliegen en zorgen worden losgeschoven. Ik volg aandachtig mijn adem, verzetsloos op en neer bewegend in diepe halen van…

Een gheneughlycke nochtans scabreuzelijke minnekozerij in een scharlakenpaarse krokus- en paardenbloemenwei Zie hen dan gloedvol, vol vuur  en vurig als een furie onstuimige strofen in golvende patronen  opgaand in vlammen  losgaand in wisselende hoogspanning  van tegendraadse antipoden zonder meer uitzonderlijk eigenzinnig…

"Wonderen of geen wonderen, vertaald of niet geparafraseerd danwel wederom vertaald," zo sprak Martinus Nijhoff, over zijn graf heen: EENIEDER VAN U moet maar kijken hoe hij over mij schrijft over de jongen en het kind dat ik ooit was eenieder is vrij in zelfgekozen vorm in onze taal te schrijven Zo ook over mijn alter…