Netgedichten

netgedicht (nr. 88.374):

HET KIND EN IK

"Wonderen of geen wonderen,
vertaald of niet
geparafraseerd
danwel wederom vertaald,"
zo sprak Martinus Nijhoff,
over zijn graf heen:

EENIEDER VAN U

moet maar kijken
hoe hij over mij schrijft
over de jongen en het kind
dat ik ooit was

eenieder is vrij
in zelfgekozen vorm
in onze taal te schrijven

Zo ook over mijn alter ego
dat hier eergisteren nog was
maar dat smadelijke werd
afgevoerd als een stuk vuil

dat een der goden op de Helikon hierboven volkomen verkeerd las"

O ELCKERLYC,

Jij die mijn kind hebt gezien
weet wat 'Ecce puer" betekent...
ach, het stond er voor de goede verstaander immers gewoon bij - nietwaar?!

O VIATOR,

Voorbijganger in dit labyrint
van camino's,
versta mij goed,
passant in deze onthoofde
van hun ziel beroofde
lekenleiders dezer poel
van verzen

O LEZER DEZES,

Het is toch waarlijk
met geen pen te beschrijven
wat hier met mijn geesteskind
is gebeurd....

ECCE PUER

Zelfs hij, mijn zoon,
mijn vroeger ik, mocht niet
overeind blijven staan
in de vijver die ik,
als ware ik Pygmalion zelf
met mijn eigen hand
had beroerd...

Als ware ik een vijand
om de grond in te boren
en lager te plaatsen op de
schaal der minachting in hun ogen, lager dan de verachtelijkste
flarden en bouwvallen

die in dit pademonisch podium
de afgelopen kwart eeuw

evenzeer door nietswaardige bonnefooiers en marskramers
met hun permissie ten tonele
gevoerd mochten waren...