Netgedichten

netgedicht (nr. 88.372):

Het Einde Der Dichttijden

Miracula an nulla miracula,
conversa an non,
paraphrasis expressa,
aut iterum translata,

schreeuwde de lakei
naast koning Maximiliaan,
boven de kroning uit:

“Kijk maar
hoe je over hem schrijft,
over de jongen en het kind
dat hij ooit was.

Eenieder is vrij
in zelfgekozen vorm
in onze taal te schrijven.

Zo ook over zijn alter ego
dat hier eergisteren nog was,
maar dat smadelijk werd afgevoerd
als een oud stuk vuil,
dat een der waangoden
op de toren van Babel hierboven
volkomen verkeerd gelezen had.

Aan alle lezers
die zijn kind hebben gezien,
die weten wat 'Ecce puer’ betekent;
ach, het stond er
voor de goede verstaander
zeker gewoon bij.

Aan de zijnsreizigers,
voorbijgangers in dit labyrint
van levenspaden,
versta hem toch eens,
passant in deze onthoofde,
van hun ziel beroofde
lekenleiders dezer poel
van verzen.

O lezers,
het is toch waarlijk
niet goed te praten
wat op deze plek
(deze website)
zijn geesteskind wordt genaaid!

Zie de jongen,
zie het kind;

zelfs hij, zijn zoon,
zijn vroegere ik,
mocht niet overeind blijven staan
in de vijver die hij,
als een ware beeldhouwer,
met zijn eigen hand
had beroerd.

Als ware hij de vijand
om de grond in te boren,
en lager te plaatsen
op de schaal der minachting
der redactionele ogen,
lager dan
de verachtelijkste flarden
en bouwvallen

die op dit pan-demonisch podium,
de afgelopen kwart eeuw,
evenzeer door nietswaardige
bonnefooi-ers en marskramers,
met hun permissie,
ten tonele gevoerd
mochten worden.”