Netgedichten

netgedicht (nr. 88.679):

versplinterde vleugels

Mijn hart, een caged vogel, klapt
tegen tralies van bitter stof en leugens,
maar stijgt, stijgt als maanstof in olie-
zwarte aderen, fenomenaal gebroken.

Dromen drogen op als rozijnen in razernij,
festeren, stinken, exploderen in keel-
hete schreeuwen – toch draag ik jouw afwezigheid
in mijn borst als veer zonder einde.

Ik rise, ik rise, een schreeuw van glas,
door merg en bot, nooit helemaal verloren,
want hoop zingt woordloos in de kooi
tot alles barst en liefheeft