Netgedichten

netgedicht (nr. 88.680):

stille schreeuw

Jij bent weg, en de engelen zwijgen in mij,
hun vleugels van marmer, koud als verlaten kamers.
Ik sta in de wind van jouw niet-zijn,
een boom zonder bladeren, wortels in lucht.
Toch groeit er iets verschrikkelijks in mijn borst:
een roos van pijn, doornen die zingen als messen,
bloedend licht dat niemand ziet behalve de doden.
Ik roep je in de stilte van kathedralen,
waar echo s vallen als tranen op steen –
en hoor alleen mijn eigen hart,
dat breekt als een viool onder oneindige vingers,
toch blijft het spelen, speelt tot het laatste snik.