Blauwe maan in de droogte

De trein glijdt langs schapen,
zon zakt achter bomen,
avondrood vertoont een blauwe maan,
maar ik voel mijn hart sneller slaan,
want ik ben bijna bij jou.

Als de nacht zich vouwt om het huis
en de stilte als een deken valt,
dan komt het verlangen sluipend terug,
in golven van herinnering
die nooit helemaal doven.

Zij kijkt door het raam
en ziet haar ziel spiegelend
in gebroken glas waarop dromen wiegend
vervliegen langs de lijn,
ongewild en alras

in een geblakerd aureool
dat heur haar kust snaar voor snaar
gelijk een fluwelen gebaar,
de ontvouwende leegte sust

waar vind ik mijn lief
nog warm van lijf
die mijn hart verrukt
terwijl ik de einder verdrijf
uit dwingende gedachten

De plek waar ik zijn mag,
daar waar de deur altijd open staat.
ik wil niet geraken
tot een zuigende zucht
van een droge vrucht
in droevig verwachten.

droom

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.3 met 3 stemmen 20