Netgedichten over moraal

Ik zie het wel in het isolatieglas: mensen dragen zichzelf op hun rug Hun hemden zitten strakker dan hun huid, ze kijken trotser dan een pauw en paraderen met zelf-gebonden handen in de lucht van hun droogwindige darmbacteriën, ze zien het niet als hun probleem dat mensen gespannen zijn opgejaagd door de maatschappij uiteindelijk…

Probeerde ik het perspectief te begrijpen van de demente vrouw die in haar poep een hoopje bevrijdende artistieke klei zag en bleef kneden totdat de drol een vorm had ik wist niet waarom, maar ik kon er niet om lachen mijn onhandigheid met klei was vormloos en daardoor schaamteloos in mijn geweten de poeplucht daarentegen genadeloos en er…

Zorgeloos komt gans Wammes Waggel binnen bij heer Bommel, die knorrig roept: "Geen tijd!" Uit Ollies pijp springt een dwergje, en verwijt: "Kras op! Ik zal je op de waarheid pinnen!" Het kwade ventje tiert buiten zinnen; de onwelkome bezoeker wil hij kwijt, is tot steeds strenger oordelen bereid, maar kan door zedenpreken niets winnen…

Mensen mishandelen en twisten en dat was niet voorzien - een ongewenst gevolg van hun zelfstandigheid Natuurlijk kan God zich bedenken Weg met de schepping! Weg met de scheiding van de wateren in de hemel en op aarde! Een zondvloed, en zand erover! Opnieuw! Ander plan! Vooruit, een nieuw begin een redding en de berusting dat er nu eenmaal…

Als geen ander weet jij, beste Atlas noch in armen noch in schouderbladen schuilt de kracht je zelf op te laden om de wereld op je nek te nemen hals- und beinbruch reus met je lemen voeten die nooit van hun plek komen is het iets bovenaards dat je steunt een elixer waar jouw lijf op leunt beste paard van stal - sterker dan glas? Doet me…

Je bent hier niet gebracht om als toeschouwer in de schaduw te staan, om de adem van een ander te herhalen of te zwijgen als de muren praten. Er is een breuklijn in de tijd die precies door jouw geboorte loopt. Het is geen keuze, maar een opdracht om het weefsel van deze wereld te herschrijven waar het wringt. Breek de wetten van de stilte…

Alles in mijn lijf wil reageren irriteren en bruuskeren snoer mij de mond voor ik kan oreren sneren en pedanteren Geen idee wat er in mij komt als ik zinnen vind die mijn hart doen keren pak een pleister of een tape voor ik weer zwicht Ik plak met liefde mijn gouden muiltje dicht…

Met een stuk of vijftig collegas .....(over thuis, series en werk) pratend passen we de regels aan .....(voor anderen natuurlijk) want er zijn er nooit genoeg .....(ze zijn nooit goed genoeg) dat weten we allemaal .....(men glipt ertussendoor) ja, er is zoveel dat niet deugt want dat is de vrijheid .....(iedereen gaat zijn gang)…

Wanneer de avondzon op rijst, De neerslag geleden is Dromenvangers hun werk willen doen Verwerken in dagdromen Opstaan uit donkere angstige gedachten Onrecht dat scheefgetrokken weet Het lichaam, de geest die belast is Zoekende naar opklaringen brood dat gebroken is onvoltooid…

Door mensenhanden uitgehold strijders en bataafse boeren neem wat onontkoombaar is maar laat mijn kinderen Gods wil. Als kiezels verweerd en uitgerold druppels ingesleten rondjes draaien voelt de eeuwigheid een tel daar zal geen haan naar kraaien. Waar gletsjers smelten, morenen traag vooruitgeschoven zullen holbewoners nietsontziend…

Ik ben nu oud genoeg Ik ga het anders doen met mijn kleindochter tegen haar altijd eerlijk zijn, niet alsof zij God is, die alles ziet noch Big Brother China En geen zelfcensuur van afgekapte gedachten of verboden fantasieën Ook niet het aanleren van veilige gewoonten die goedkeuring kunnen vinden in haar ogen maar open, mezelf zijn…

Ik zie het aan, de uitoefening van het recht van de sterkste en mijn stille protest doet me pijn, het doet mijn hart verkrampen en bezwaart mijn liefde met zorgen Anderen gaan de straat op maar de nieuwe oude, verharde regels zijn gewapend en breken niet, daarom lig ik mijzelf te masseren en zacht te maken De wolken knikken even…

Het smalle pad is beter leer ik van de volwassenen die klagend gemakkelijk de brede wegen gaan Zo eenvoudig is het niet, dat zul je nog wel merken, zuchten ze, dit is de echte wereld niet de ware, dat weten wij maar al te goed. /Bedriegers/ denk ik, daar doe ik niet aan mee lopen jullie maar zonder mij de oude tredmolens rond met doemaars…

De brileidereend is een eindweegs op weg een steller of koning te worden de eiderdons- zaagbek- en ijsschotszeeëend missen de gaven; de brileidereend wil op goede voet leven met de koningspage ook de verwekelijkte pekingeend moet op z'n oosterse schreden terugkeren z'n karma opnieuw in z'n lijf integreren die heeft voor nog minstens…

Zij had de wijsheid in pacht, Dat had hij al gauw van haar gedacht, Zijn mening erover bleek juist, Wijl zij ’t altijd had bij ’t rechte eind. Zij vond dat niet buitengewoon, Dat zette meteen de toon, Hij vroeg haar om d’r raad, Wijl hij dacht zij alle kennis had paraat. Dat bleek helaas niet het geval, Daarvan begreep hij dus niemendal…

Zou ooit iemand hebben voorzien waarvan wij nu getuige zijn we zouden van een profeet weten historici blijken soms profeten als klanken op hun jamben dansen met een dichter als hun dirigent zal een journalist evolueren tot historicus en poëet en mettertijd zelfs tot profeet opdat zijn woorden zullen leren dan krijgt de waarheid nieuwe…

stoelpotten onder gebroken behoeftes terugzagen tot op de haarwortels proestend op gewaande paden denktemperaturen boven het minimaalste van één ultiem vertraagde centrifugaalflits daalt de trits in beschamende schalen van richting de verlichting bracht hemels zwarte mazen netten van wetten verkaasden bloemen verwelkomende tenenvazen…

’t Hoofd hoogmoedig geheven, Kin omhoog, borst vooruit! Hovaardij is niet te benijden, Menig ging er door onderdoor. Rondom wordt alom gegniffeld, Gefronst en meewarig gegnuifd, Wijl zijn blik op oneindig gericht En zijn oren zijn dichtgestopt, Ontgaat rondom geschiedt, Blijft hij in zichzelve opgesloten, Onkundig wat over hem gezegd…

Ze schrijven zichzelf tot genie, elk punt een kroon, elk komma goud. Hun lofzang vult de flora, als onkruid groeit hun woord. Ze citeren elkaar als profeten, hun roem past in een post. Wie twijfelt aan hun grootheid wordt doodgezwegen — of geloosd. Hun zinnen stinken naar schijn, hun geest naar ijdel festijn. Ze bouwen lege tempels, en…

Weer zijn R. en de L. 't heroïsch eens: lekker kullen in het Hoog-lateinisch om meer dan maximale indruk te maken op het Nederlands-koesterend publiek. Als hun eigen retoriek maar schittert, ook al blijkt de inhoud fake-epiek. Zo brallen alleen de grote Grootspraakfanaten waarvan veel lezers denken: Die zijn gek! Eerste indrukken spreken…

In de stilte hoor je meer, geen rumoer, maar eigen sfeer Een zachte plek, een klein bestaan, waar alles even stil mag staan In de stilte valt het licht, zonder haast, een helder zicht. De wereld houdt zijn adem in, en geeft een glimp van nieuw begin.…

Schaamteloos: schitterend in een verkeerd lichaam; loze schaamte, schaamte als ruimte, als niet gebruikte mogelijkheid, ergens achteraf verstopt, of uit het oog verloren. Ontnuchterend: we moeten nooit te helder denken. Zo komen alle schroeven op water liever hoog in het ritme van de wind neerdalen met m'n kin op de hielen. Rotsvaste…

Elke morgen opstaan met het voornemen God te zullen volgen naar Diens wil doen en laten de dag doorbrengen bij voorspoed of tegenslag dikwijls springt mijn stemming onvoorspelbaar op en neer evenals kleine uitvoering eigen geweten wellicht ook stem van Hierboven laten me beseffen op dit ogenblik ben ik een Satansknecht korte…

Het gras is van goud : dat Hij heeft verbouwd met het bijvoeglijk naamwoord. Schep nog eens op, snob. Kauw al je cultuuruitjes tot literatuur!…

De typisch hollandse benepenheid herkent men zo aan de kleingeestigheid van zedenmeesters in artikelstrijd bekrompen krompraat in rechtlijnigheid Hoe amoreel is overspeligheid hoe liederlijk is dan lichtzinnigheid verwerpelijk qua immoraliteit een klucht staat stijf van losse zedigheid oogluikend toegestaan intiem jolijt…

zonder aangeleerd geloof behoor ik tot de ware ongehoorden der aarde als ik vrijuit spreek over de waarheid namelijk dat wat wij met elkaar delen dan moet ik vrezen voor oordelen en afwijzingen als ik vrijelijk schrijf over míjn gevoelens of letterlijk dat wat ik goed gelezen heb dan ben ik onwetend en moet ik mijn klep houden…

De schemer valt gelijk een oordeel, zwaar en kil over het land, waar elk in schaduwen gebogen 't stilzwijgend wachten voelt als schuld, een wil verstard in't juk van tijden lang vervlogen. Een uitgedoofde nacht, geboeid in schaamtevolle kluisters, waar geen genade daalt, geen zachte waard, waar hoop tot rouw verzwindt in laatste fluisters en…

Roos Abelman vraagt mij vandaag per mail Hoe kijk jij tegen ouder worden aan? Ik zei, wie, ik? Kijk mij nou toch eens aan Ik geef wel antwoord maar zeg niet te veel U hebt mij in mijn waardigheid beledigd Ik wens met ú te worden aangesproken Respect Roos, dat heeft menigmaal ontbroken Weet dat mijn advocaat mij steeds verdedigt Hebt u mijn…

Prangende vragen die zijn blijven hangen arglistig argwanend en diplomatiek voor de ander ontweken liever een holfrazig antwoord als dwaalspoor Oost-Indisch doof fabulerend maar geen klip en klaar helder bewijs voor de ander de waarheid, de hele, niets dan die ene het zeker en vaste waterdicht onomstotelijk onweerlegbare…

vergeet wat zin heeft ontmoet liever een vreemde en verzacht tot kippenvel beken daarna tot naamloos te weten wat ook zonder naam geweten heeft laat zijn wat zonder te zijn nooit was geweest…