voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.037):

Perspectief

Probeerde ik het perspectief te begrijpen
van de demente vrouw die in haar poep
een hoopje bevrijdende artistieke klei zag
en bleef kneden totdat de drol een vorm had

ik wist niet waarom, maar ik kon er niet om lachen
mijn onhandigheid met klei was vormloos
en daardoor schaamteloos in mijn geweten
de poeplucht daarentegen genadeloos

en er waren ook zusters die gemeen deden
in het tehuis waar zij zou blijven tot haar dood
ze konden niet wegwassen wat zo teder en vormloos
door het dementeren van haar geest geboren was.

Schrijver: Anita Dalstraat
8 augustus 2026


Geplaatst in de categorie: moraal

3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 188

Er is 1 reactie op deze inzending:

Max de Lussanet, een maand geleden
De penetrante odeur waar u het over heeft moge dan wel voor u als observator van dit tafereel niet te harden zijn geweest, voor de dame in kwestie was het niet meer dan bijzaak, een noodzakelijk kwaad van hetgeen zij beschouwde als poëzie van haar excrementen, als waren het haar bloedeigen kinderen. Poëzie is immers een daad, zoals Remco Campert zei...en daarbij had hij het over creaties van woorden en zinnen, hersenspinsels en luchtfietserij, uitbraaksels ontsproten aan de grenzeloze fantasieën van homo faber, de scheppende mens als maker van dichtkunst gekneed uit ongerijmde vormen van klei!...

reageer Geef je reactie op deze inzending: