Netgedichten over filosofie

Ik heb ze opgezocht in inkt die bruin werd van de tijd, namen zonder gezicht, data zonder adem. Een kind, vijf jaar, geen jaartal daarna. Een doodgeborene die achter de heg van het kerkhof een laatste rustplaats vond. Een vrouw, verdwenen na de bevalling, daarna alleen nog wit. Een man, de klei nog aan zijn handen, op zijn vijftigste al…

Achteruit kijken naar de voetstappen in de sneeuw, elk spoor keurig verklaard, elke misstap een les die pas na de val een naam kreeg. Maar de voeten staan al weer stil te trappelen, neus naar het wit dat nog niemand betrad, geen kaart, geen les, alleen kou tegen de wangen. De tred gaat verder terwijl de verklaring nog buigt over…

Ik heb nooit gedacht dat ik zou blijven. Geen lijn zonder einde, nergens. En toch, hier is het, nu. De zin terwijl het gebeurt. Een dag telt omdat hij eindigt. Een gesprek raakt je omdat het ophoudt. Een hand die je vasthoudt is waardevol omdat ze ooit loslaat. Sartre zocht een gemis dat ik nooit heb gekend. Misschien verschijnt betekenis…

Jij zegt: alweer een week voorbij, alsof de dagen ons voorbij lopen in plaats van wij hen. Ik denk aan de eerste keer dat ik alleen fietste, hoelang die zomer duurde, hoe elke straat toen nog iets te melden had. Nu ken ik de straten uit mijn hoofd. Ze zwijgen als ik langskom, en zonder hun stem telt de klok niet meer voor mij…

Aan tafel schuift een zin als een stoel over een houten vloer. Iemand legt woorden neer, niet om iets te bewaren, maar om de lege plek tussen twee ademhalingen dicht te timmeren. Aan de overkant knikt een gezicht op de juiste momenten. De ogen staan open als ramen waarin niemand verschijnt. Buiten trekt een merel één heldere…

krakend in tijd ten onder gaan maar in onze woorden in onze eeuwen van traag geleefde tederheid samen blijven voortbestaan of zijn wij elkaars dromen hebben wij ooit bestaan…

Aan het einde van mijn pad zie ik dat ik de architect was van mijn eigen lot — niet de wind die stuurde, maar de hand die tekende. Lijn voor lijn, soms in het donker, tastend naar een vorm die zich pas prijsgaf toen ik hem al bouwde. Was er een plan? Of ontstond de vorm in het lopen zelf, zoals rivieren geen kaart volgen maar er een achterlaten…

Er is een verhaal dat vervaagde, een tuin die zich achter ons sloot op de dag dat we wisten wat we niet meer wilden weten. Maar niet alles ging verloren. Kijk omhoog, op een avond zonder wolken, zonder licht van steden — de sterren staan er nog, onaangeraakt door alles wat we sindsdien deden. Zij herinneren zich niets van onze val, zij…

hoe wijds zijn mijn woorden die onzinnige klanken in grootsheid trachten te bevangen het onweerstaanbare vast te leggen in strofes die gelegd worden zonder enige aandrang van poëzie of rijm het is de “ verrukking “ van het momentum dat als een plotselinge lik van je hond dat liefdevol het kwijl over je gezicht laat druipen en je het zonder…

Licht op de vloer, half over de drempel, een mus tikt tegen het raam en is weg voor ik kan zeggen wat ik zag. Koffie wordt koud terwijl ik zit te kijken naar de damp die dunner wordt en dunner. Gisteren ligt achter de deur die ik dichttrok. Morgen is een kamer die ik nog niet ken, de meubels staan er niet. Hier: een fiets over grind die…

Wij vertrokken zonder te weten of het goed zou zijn. Alles leek zo gewoon: een afslag die wij kozen, na een gesprek aan tafel over een huis met een tuin die te groot was geworden, een deur die voor ons ging sluiten. Pas veel later zag ik dat die afslag mij tot hier bracht, vierhoog, waar ik ongestoord kan zijn, terwijl zij ergens in huis…

Je voeten in het grind, dezelfde plek, gras plat getrapt tot een tweede huid. De overkant wacht als een licht dat dichter lijkt dan het is. Maar water heeft geen geheugen voor twijfel. Het likt aan je schoenen en gaat door, neemt bladeren mee, geen namen. Op een ochtend is de vraag gewoon weg, zoals mist optrekt zonder aankondiging – niet…

Soms lijkt het leven water dat pas laat zien hoe diep het gaat terwijl je zwemt. Je zoekt een moment waarop alles stil mag liggen, maar juist dan begint de stroming te trekken, voel je de bodem onder je wegzakken. Evenwicht is geen bezit. Het is een gebaar dat je telkens opnieuw maakt — een arm die vindt, een adem die zich zet, vertrouwen…

Er komt een moment waarop een mens beseft wat werkelijk telt: een lichaam dat hem nog draagt, een geest die helder blijft en de dag die zich opnieuw ontvouwt. Geen goud kan terugbrengen wat ooit vanzelfsprekend was: een wandeling zonder pijn, een hand die nog kan geven, een stem die nog wordt gehoord. Een sterk gestel is een stille rijkdom…

Nog vóór de vogels de ochtend openen heeft het licht de bladeren al gevonden. Niemand gaf het de weg. De beek buigt om een steen, het riet beweegt voordat de wind zichtbaar wordt, een wolk verliest zich zonder iets kwijt te raken. Alles lijkt elkaar al langer te kennen dan namen bestaan. Alleen de mens vraagt wie dit bedacht,…

Geen vogel oefent het vliegen. Geen boom vraagt hoe hij het voorjaar moet dragen. Water vindt de laagte zonder aarzelen. Alleen de mens komt niet voltooid ter wereld. Een vinger rust op een eerste woord. Iemand wacht tot een ander ziet wat pijn kan zijn. Zo groeit, bijna ongemerkt, wat niemand erft. Op een dag is er niemand meer…

Onder aan zijn voet had het onderliggende land zijn leven lang gewacht; de wolken, die waren goed te overzien geweest. Echter lagen zijn zorgen nu op lagere gronden waar rivieren en beken de dienst uitmaakten zolang zij gevoed werden door zijn onovertroffen hoogte, maar de onontkoombare leegte die volgde op zijn verwijdering had de mondingen…

ik heb altijd moeite voeten te zien in de lucht alles verglijdt vanzelf buiten mijn zicht om zoals ook mijn adem steeds weer eindigt in een zucht tekent mijn brein zich rond maar nooit andersom niks is krom krom is niks wat ik nimmer met mijn handen pakken zal is dit niet dat is niet wat ik immers voor mijn ogen krijg…

Er zijn vragen die je niet moet openen met een sleutel van zekerheid. Ze leven juist omdat niemand ze heeft dichtgetimmerd. Een kind vraagt waar de stilte vandaan komt. Een oude man waar de tijd gebleven is. Iemand die liefheeft vraagt niet hoe lang. En wie rouwt vraagt zelden om een uitleg. We hebben antwoorden bedacht…

The only true wisdom is in knowing you know nothing – Socrates Zo kijkend naar de situatie begint mijn evaluatie Decennia geleden begonnen met zoeken, geregeld dingen gevonden zonder ze af te ronden Het najagen van de fundamenten van het leven Het ongekende waarin ik rondrende Het verfijnde van de uiteinden hier en daar opgedoken…

vandaag is de dag besproken met afgewogen woorden in principe onontkoombaar en dagelijks wederkerend als onvergankelijke noodzaak -natuurgetrouw beschreven hoe de laatste weken eruit gaan zien weet niemand wel dat steen zich niet laat roosteren in de middernachtzon alle deelgenoten, stroomdraden dwarsliggers en bovenbazen allen…

Niet alles vraagt om antwoord. Soms is een hand te veel. Een stoel die verschuift. Het geluid van een naam die nog eenmaal wordt geprobeerd. Wat zich als verlies voordeed, zoekt langzaam zijn eigen gewicht. Niemand ziet het ogenblik waarop de onrust afstand neemt van zichzelf. Wat geen haast meer heeft valt terug naar waar het…

Ergens zit iemand aan een tafel, niet van hout of steen, maar van besluiten die zwaarder wegen dan de handen die ze nemen. Voor hem liggen dobbelstenen, glad gesleten door het geloof dat een nieuwe worp het verleden kan herschrijven. Buiten verplaatst de wind het stof van gisteren naar morgen. De aarde bewaart zwijgend wat mensen…

De kracht van een bouwwerk meet je niet aan de hoogste toren, maar aan de dragers in de schaduw. Een mozaïek breekt als de kleinste steentjes verpulveren. Kijk naar de rafelranden van de stad. Waar het licht het traagst binnenvalt en stemmen fluisteren tegen koud beton. Een samenleving die haar fundamenten vergeet, wankelt op de…

gespiegelde en geprojecteerde c.q. omgekeerde schijntegenstellingen weerkaatsen tegen een reflectieve hemel berekenen de hoek van leven met die soscastoa-truc om gelukkiger te sterven de wolken blijven hoe dan ook breken en de zon zinken in de zee daar zijn geen boeken voor nodig sowieso zou het beter zijn als we terug naar de steppe…

van heel ver de zachte zang van een merel opgaand in z’n dagafsluiting een zuchtje wind het zachte sidderen van een esdoornblad de hemel open en zo helder als een bergkristal en een mens soms zo iel aangevreten door de hitte soms zo krachtig gemeten naar de eeuwigheid niet meer dan een korreltje zand achtergebleven…

De ochtend breekt aan volgens de wetten van de klok, een blauw scherm licht op, vingers swipen blind langs een dwingende stroom van flitsen, terwijl buiten de zon ongevraagd de kamer herontdekt. We hebben de kosmos gevangen in definities, de seizoenen getemd tot een kalenderplaat, en de herhaling tot vijand gemaakt. Wat elke dag trouw terugkeert…

De tijd staat niet zomaar even stil. Niet zomaar zonder enige rede. De wereld draait, totdat de aarde stil blijft staan. En ook onze tijd niet verder gaat. Ach, waarvoor? 't Was allemaal maar zo even.…

1 Hoe dicht je duisternis naar het blauwe licht? Denk vannacht eens lang zonder handen voor je gezicht over een transformatie in roze witte en blauwe kleuren als een reine de sel alsof je zilte wanhoop vleugels geeft. 2 Wat blijft eigenlijk van leven over als je blijft kauwen op pijn? Hoe dicht je de chaos naar harmonie zonder een nabije…

Ik draag de woorden van de oude oom, als zware munten in een lichte zak. ‘D’overdaat is een schadelijk ding,’ schreef hij, toen letters nog traag vloeiden, een waarschuwing tegen de gulzige vloed die de stille, klare bronnen blust. Ik ken de wetten van een zuiver lijf. Soberheid is de grond, het trage ademen, de as waarop een broos gezond…