Netgedichten over individu

Geen zeperige tederheid meer, geen masker voor de pijn. Geen nonchalante onheilsbeelden om dapper mee te zijn. Hij verdrinkt nu in het spektakel, het theater van het lijden. Machteloos tegen de realiteit, te moe om nog te strijden. Omdat de brute overmacht het wint van het verstand, spoelt de illusie van controle als droog zand uit zijn…

ze zijn de voetstukken die mijn bestaan een schaduw geven, een schaar om het ellenlange lint van een gevlochten leven door te halen, mijn zoom draadloos te hechten aan het stof waartoe ik eens zal wederkeren ze wisten van mijn weten, mijn niet - aflatende vorm die zelfs in Handelingen staat geschreven werden één met hen toen hun natte…

in mènne hof van mèn liefde geurt menigh schaawe roerloos, zwighende as de doot ôk mèn gepeins hangt in den mist . 'k bèn allèèn mit mèn zelven, doch schuw . . In horto dilectionis meae odorantur multae umbrae, immotae, mutae sicut mors; mens quoque mea in caligine suspensa est. . Mecum ipse sum, atque tamen pavidus.…

nu smaakt de drank mij ook niet meer zijn de klanken van muziek veranderd noch zie ik dat poppen dansen kunnen deze gaan geen baltsende vlinders zijn boven kolkend lava van een toekomst waar kunstmatige ontreddering heerst voel ik de drang later nog verdwijnen elke noodzaak voor ritmisch bewegen toch droom ik over sluipende beestjes…

diep van binnen schreeuwen wachtwoorden die ik allengs ben kwijtgeraakt, zoveel namen die eens het verleden bevolkten met een vriendschap die aan mij was gelinkt nu staat mijn eigen “ persona grata” gedateerd als de volgende op rij, wellicht ontmoet ik hen in alle vriendelijkheden waar mijn woordkeus is gestrand, in de hemel die rijk beneveld…

heen en weer stuiter ik tussen de tijden door tot ik niet meer weet waar ik wat destijds deed en het is de vraag of ik het nog voordragen wil op het moment dat de golven hoger willen dan de opgestapelde basaltblokken die ik ruggelings meegesjouwd heb over die verdomde bergen waar elk nieuwste pad steevast een dwarsdoorsnede van goden doorklieven…

met twijfels redeneer ik of ik mijn huid moet vragen iets langer te onthouden dan ik, dit komt niet uit ijdelheid, bang dat de tijd zich ooit anders zal herinneren een datum, het gezicht van een kind, net of mijn huid later getuige kan zijn wanneer mijn geheugen het laat afweten terwijl ik daarover nadenk, zie ik hoe ook mijn handen…

Er is geen stem die hij nog horen wil op dit tijdstip, dit moment van de dag; geen ogen meer die hem nu mogen zien in zijn bubbel, zijn leven in dat hoofd. En toch is er hoop dat zij blijven zal als een lichtpunt, een reden voor dit zijn; de liefde waar hij zich aan laven kan, aan haar woorden, haar zinnen als zijn troost. Als dat maar goed…

Hij kan mij best vertellen waar hij de grootste hekel aan heeft, en dat nog ongelogen ook; hij zou eventueel kunnen zeggen welke games hij graag speelt, hoeveel tijd hij daaraan besteedt; de kleur van zijn ogen, zijn huid en haar die veranderen onder invloed van de zon. Ik wil al zijn sterke en zwakke kanten afpellen, om hem te…

Alleen de stenen herinneren ons aan de geluiden die zij weerkaatsten; zinnen als golven bedolven in tijd, of het geheugen dat het verbruide. Zeker de vensters ontgrendelen niets van dat verleden, wat zich afspeelde achter de deuren; afkeuring uit angst en om waarheden die zich verkleedden. Ondanks de spoken overwinnen wij al die verhalen…

Soms moeilijk,
 altijd zelfverzekerd.
 Soms daadkrachtig, 
altijd liefdevol. Soms eigenzinnig,
 altijd empathisch.
 Soms standvastig,
 altijd openhartig. Soms gereserveerd,
 altijd respectvol.
 Soms even anders,
 maar altijd mijzelf. Geef ’t de tijd,
 en men zal leren.…

het ruwste randje is eraf van helse dagen en de daden die ooit snijden zouden door te luid geuite raden van immer klinkende stemmen zonder één vraag naar de wegen die nooit afgelegd zouden kunnen zijn en al wat schijnbaar nog is verzwegen hoe zeer dat een mens sterken moet als de lichtvoetigheid blijft behouden wat dan weer kan leiden…

Je kan beter slecht zijn dan slecht geacht, Als het niet-zijn wordt verweten te zijn, En over plezier net zo wordt gedacht, Niet door ons gevoel, maar door wat zij zien. Hoe zouden valse blikken van allen Mijn eerlijke, speelse bloed begroeten? Of om mijn zwaktes mij ook afvallen, Door afwijzing mij iets leren moeten? Nee, ik ben wat ik…

ik ga nog steeds vooruit en naar voren doch de jaren tellen mee, de vruchten die ik pluk zijn wel rijper doch geringer in aantal ouder worden doet regelmatig vertragen ook wel zuchten mijn lijf wordt trager, hoe gezond ik ook leef . bij de geest is dat minder het geval, zo lijkt vooralsnog het is een soort spanningsboog welke ik moet…

De wereld noemt je arm en telt je centen, ze lopen haastig aan je houten bed voorbij, maar jij bezit de mooiste van de lentes, en deelt je bloemrijke ziel stilletjes. Zie je liggen op de houten bank, verloren in de grijze, harde stad, je wekt met jouw verschijning diepe dank, omdat je innerlijk iets groters bezit. Slaap zacht, dromer van…

het stoelgerij onder mijn kont ademt zwaar de luchten van de nacht, het tekent het meegereisde vermogen waarmee mijn vingers zich krommen na een vluchtig doch dapper ontbijt woorden raken diepe zinnen en terloops zie ik dat mijn eigengereide woordenschat zich bezigt om te begrijpen waarmee ik ze belast ach, laat de meug zich in vreugd…

Subcultuur vol eigenaardigheden in verleden van bloesemwoorden wat is regen zonder paraplu gedateerd in de toekomst waar is de zon in verre oorden vaag geworden hersenschim in leven gebleven door oude gedachten niet meer en niet minder zichzelf vergeten roofdier in den vreemde het moederland dat hem ontheemde.…

Elk geluid stuitert over de schutting zeggen ze hier dus ook dat van mijn gedachten terwijl ik alleen maar muren zie en gesloten zaken Het bestaan berust buiten die muren ontdek ik hier misschien wel op een vergissing omdat je altijd zelf leven moet met beperkte keuzes Dit wachten verlangt weinig van mensen dat voel je hier aan de pijnlijke…

Als hij in zijn dagplanning zetten zou dat Hekate vannacht aan zijn bed verschijnen mag en verdere onbegrensde verantwoordelijkheden die zijn handen sowieso amper nog dragen kunnen vanzelf komen te vervallen kan hij haar dan ook vastleggen voor nachten die zullen ontstaan als zijn zinnen minder op haar magie gericht zijn, maar waar…

Ach - de klachten worden in ouderwets briefverkeer nog immer aangeleverd de diepte zou uit de zeeën verdreven zijn de pijn niet meer aan goden gekoppeld wat het zijn was en het worden en woorden die een hedendaagse Poseidon kraken konden een puissance van de ezels winnen deze standaarduitrusting verbreden met ervaring jezelf evenaren…

Als speler die van het spel houdt, die zich pas afvraagt waar hij beginnen moet, nadat de dobbelstenen al, als een verloren hoofd, vele verspeelde rondes over de tafel zijn gerold. Toen die seizoenen jarenlang en verbreed vergleden waren, omdat de vrijgevochten handen zelfs die realiteit niet respecteren wilden waarvan zij…

vandaag probeer ik te ontsnappen aan het saaie wat deze dag voorspelt kom op, daar moet je overheen stappen wordt door jan en alleman voorgesteld . ik dwing mezelf tot een keuze maar daar begint het kunnen kiezen, doe wat je graag doet is de leuze pak je biezen en zit niet te kniezen . het is een dualiteit overstijgen; ga ik op zoek naar…

Je werpt de muren op zoals een Griekse dichter dat ooit perfect beschreef in geen ontsnappen aan de eenzaamheid alleen alsmaar alleen maar autisme is geen ziekte het is iets anders zijn dan anders wat vaak als normaal wordt gezien ik werp geen blinde muren op en sta open voor iedere waarheid zolang het maar niet jouw leugen is ik…

vaak zijn het de muren die mij binnen danwel buiten houden zij blijken dan invoelbaar of een gevisualiseerde opstandigheid een onbetrouwbaar bouwwerkje meestal maar soms overleven ze de eeuwen die wij goden moeten doorstaan dan kunnen wij nog duizend keer proberen te vliegen onze hielen lichten voor de zon opkomt alsnog moeten…

Zij merken aan alles dat men gevangen zit echter zien zij de muren of de tralies niet noch de zee die hen dan verwijderen zou van datgene hen ooit lief was in hun leven waartegen men geen ander weerwoord heeft dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is Men probeert de werkelijkheid op te vangen door de druppels van afgekoelde aardplaten…

de straat of beter gezegd deze laan is leeg, hol en zonder echo zeker er is gras en gruis en grijs dat laatste slaat op mij, denk ik spontaan de lengte van mijn haar is aangepast aan een burgerlijke keurigheid de rest is omhuld met stof uit de loop van de kring, alom te vinden immers de liefde is voor mij afgelast, ben niet meer te binden…

Met zijn rug tegen de boomstam op het kruispunt neergestreken kijkt hij naar zijn lege handen die zijn leven lang gedragen hebben in elk duister blindelings betastten wat hij niet uit het oog verliezen kon Wegen liggen immers aan zijn voeten hij hoeft slechts de route te gaan waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan over onverharde paden en…

* Silence is a source of great strength – Lao Tzu * Ik adem vrede weer terug naar binnen ternauwernood ontkomen aan de terreur van buiten waar stemmen klinken die verharden in aanhoudende drukte uitmondend in luider en luider geschreeuw zoek ik mezelf op afstand in de stilte waar mijn zachtjes fluisterend gemijmer…

Alle verwachtingen die hij de berg opduwt en donkere dalen die hij verder uitdiept een lucht die zwaarder wordt door de lasten die hij zichzelf oplegt - het verzwijgen van dat wat leeft waaronder ook de stilte zelf - In dat vacuüm van zijn probeert hij toch door te leven zijn opportuun bestaan waarin hij zich gezegend waant want…

De geur van bloemen is nu heel apart omdat een nieuwe stroom van kracht begint het is de vrije keuze van mijn hart dat tederheid en rust bij jou vindt geen wilde passie die snel vervliegt maar zorgvuldigheid die alles overwint waarin de ziel de ware liefde vindt de zon blijft schijnen in dit warme jaar een zomer lang vol tederheid en licht…