825 resultaten.
De ochtendtrein
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
689 Mist tilt zich omhoog
langs de rails fonkelt de dauw
de zon ademt licht
Toren tekent zich af tegen
de bleke hemel. Zijn klok bewaakt het uur
waarin de nacht nog niet helemaal loslaat. Rails glanzen
vochtig, draden hangen traag— station ademt de stilte van een ontwaken.…
Weggemaaid
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.313 oranje laait over de kaaien
in ocht’lijk duister, dag en dauw
en aait de messen van de maaier
die scherend ’t bermengras verkauwt
tegen de nagloed van het tuig
beweegt eenzaam een silhouet
die ingetogen wacht en buigt,
geknield een verse bloem neerzet
het kruisje met het rouwgedicht
herinnert hoe een meisje viel
in vluchtmisdrijvend achterlicht…
Droomstilte
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
582 Het is bijna de droomstilte
die je woordgebarend hebt gebracht
met dat tasten van dageraad
de vroege dauw, een lenteochtend
het is al bijna die avond
en dat afscheid in de kou
hoor de diepe adem
in jouw woord fluisteren
de maanschemer scheel
flinterdun door de emoties
een schat in jouw sterke handen
die woorden stileren
als niet te…
Zonderling
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
959 Voor dag en dauw
ziet hij de druppels
aan zijn vest.
Zijn snik de laatste,
als hij ook nog even
huppelt bij de laatste vonk
van zijn eigen vuur.
Hij slaapt vannacht,
in aarde,
om niet meer te ontwaken.
Terwijl hij langzaam wegzinkt
in een slaap door
allerlei
witte pillen opgewekt.
Hij slikt zich vrolijk.…
Lichtmuziek
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
719 Het is mooi dat helmgras op de duinen
als het door de dag heen
verkleurt van groen naar blauw
om kwart voor zeven begint de vloed al te bedaren
de dageraad te dagen, alsook de dauw
en lijkt ook de samenspraak
van scholeksters over de zandbanken
het meest op Mozart, in zijn vroege jaren.…
Hemelse kleuren
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
562 Schitterend over parelend dauw
gevuld met smaragd en edelstenen
en aan de kim tegen somber grauw
een boog in prachtige kleuren.
Ik schilder mijn hemel azuren blauw
met schapenwolk en zonnestralen
zie hoe grauwheid over de kim verdwijnt
als de zon zelfs in mijn hart ook schijnt.…
Waar de wind liggen gaat
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
729 Een vlinder drinkt dauw uit het rozenblad.
Het zijn oude vrienden.
Het zijn schaduwloze metaforen.
Ik wil naar rozen ruiken. Thuiskomen
in het hoge gras
De liefde verzinnen, de liefste.…
autisme versus wereld
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.086 Stukje aarde
drijvend op hoop
dobberend op water
zoekend, tastend
naar de juiste richting
zorgzaam gehuld
in wazige slierten
zon en dauw
klein sprietje gras
komt voorzichtig
tevoorschijn
plots
overwoekerd door de
schaduw van
vluchtig onbegrip
zonder mededogen,
in één oogwenk
verwoest
de aarde
nu
dor en korrelig
vertrappeld…
Mooie ochtendstond
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
432 Als tranen van ontroering
hangt dauw in berkenblad,
klinkt door eik en beuk in vervoering
lof in vogelzang gevat.…
met eb de vloed kwam sussen
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.489 we koesterden een
handvol duinen in een
wandeling van lijf tot lijf
ik zag de zee als
branding in je ogen
je golfde en sloeg over mij
we zijn naar strand
gegaan en doken in de liefde
het zand plakte ons aan
we vrijden tot de maan
met eb de vloed kwam sussen
kusten tot zijn ondergaan
we zijn naar huis gelopen
bepareld met wat dauw…
Herfstsonate
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
552 Ik zou liefst aan jouw voeten zijn
even streelbaar als je handen
balsemduin en alsemstranden
wingerd van een roosmarijn
Je blik heeft mij getranscendeerd
bedwelmd raak ik en in de ban
van huid en haar word ik als man
gehypnometamorfoseerd
Een herfstsonate in de zon
is jouw geliefde melodie
veelkleurig geurig, tu m'écris
je bent de…
Een stroom haiku's
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
954 Onstuimige zee
wast in wollige golven
uit de gouden bron
~
Boven drijven langs
gouden bijen wolkjes blauw
mondjes blazen dauw
~
In rust op gonzen
van de golven drijvend mee
schelpen rinkelen
~
Glinsterend water
waterbellen vol muziek
spiegelt zeeklanken
~
Lichte bries vervoert
avondlucht bij windgetij…
herfst
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
839 als straks het groen gaat kleuren
de lucht wordt grijs en grauw
bossen sterk gaan geuren
's morgens is er dauw
de dagen worden korter
nachten zwart en lang
het hout dat ligt, verdort er
zo mooi, toch word ik bang
een wonderlijke tijd
bomen die zich ontkleden
er ontstaat een bladtapijt
dat ritselt en sterk geurt
de zomer is verleden
gestorven…
Niks nieuws
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.021 De blauwe lucht
is al beschreven
evenals de dauw
en dageraad
De zon is reeds
de hemel ingeprezen
en zelfs de maan
pleegd' op de nacht
verraad
Cupido verschoot
sinds lang z'n pijlen
en de sirenen lonkten
in een grijs verleden
Verveling staat al
op wat wit papier
en ook emoties
als plezier
Waar moet ik dan
in godsnaam…
hert
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.252 Rond deze tijd van ‘t jaar
is alles smaak en kleur
Bloesem
En droesem
Van lichtblauwe hemels en violettengeur
Druppels van dauw
Dansen in de zon
Dansen op jou
Je stoffige cocon
De rimpels naar zee om
Je mond gezweemd
De droogte van je lippen
Je ogen vervreemd
Je had een vochtig hertenhart
Verwrongen en versaagd
Sluit zacht…
Later
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
624 Heimwee naar dauw
aan zilveren draden
naar bomen
en schors
en de geur
van hars.
Heimwee naar echt
oer
eerder.…
Verwensing van geluk
gedicht
3.6 met 290 stemmen
39.007 Je hebt het hart niet
om de stenen te begeren;
maar stenen dauwen
als je loopt.
Het huis heeft licht gedronken.
Wankelend komen stemmen
in de oren, de messen
zwellen scherp op snee.
Plots helt je lichaam iets te ver.
Ik ben dit niet gewend,
dit snikken van je harde
armen, dit warme klauwen
in mijn hals
De bloemen gillen roze.…
'n wit papierke
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
946 met de nacht voorhanden
tussen zuivere zilte wind
en jouw haren, kalmeer ik
praat tegen je huid
leg knopen in het wit
't is den morgen
van dauw en jong gras
van vrijdagliefde, grote ogen
besneeuwde telefoondraden
die ons samen bedekken…
Mijn waarde vandaag
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
500 Toch weer mijn waarde vandaag
heb ik je gisteren leren kennen
je blijft uniek mijn uren kleuren
en zoals steeds kom je terug
als ik het je vraag
jij als blijspel
ik als soufleur
een bijdehandse rol
zelfs wanneer de coulissen
zich schaduwen en het
donker zich laat belichten
laat jij je niets ontnemen
en breng jij met een lach
de dauw…
beproeving van natuurlijke schoonheid
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
668 in de ondoordringbare ochtend mist
waarin het dauwen van de regen
overschaduwd wordt door de stralen
van de zon die zich bevind aan de horizon
zonnebloemen zo mooi en groot in het
pure beleven is dit schilderswerkje een
nostalgische en romantische associatie
met landelijke en romantische tafereeltjes
het juweeltje van deze prachtige natuur…
In Medias Res
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 Het roestbruin bloeiend
bedolven onder het witte laken
van de continue geboorte
De stem van de stilte
zweefde over het open veld
zelfs de kraaien vluchtten
Zout was de dauw
de tranen van het ontwaken
deden de ramen beslaan
Zacht glooiend plooide
het landschap zich ondertussen
naar het afscheid van de winter
Haar groene vacht werd…
Aarde is zo schoon
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.034 Eeuwige frisheid waait uit gras en dauw en lover.
Elke vogel slaat een eigen toon
door 't zwellend ruim.
De leeuwerik spant de kroon.
Aarde is zo schoon, zo schoon.
De hemel ziet haar aan
en buigt met wolken er over.
Van vreugde alle harten slaan
een juichgeluid.
De dichter spant de kroon.…
Stil
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
397 Stil is het in de vroege
morgen, de dauw is
nauwelijks aanwezig.
De zon scheen al
vroeg en er was
amper wind.
Tijdens mijn
natuurwandeling kwam
ik zelden mensen tegen.
In stilte genoot ik van
het mooie
natuurlandschap wat
weer adembenemend
was.
Vogels, ganzen, zelfs een
Schotse hooglander met een
kleine kwam ik tegen.…
weemoed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 het is het stille lege nest
op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die
over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
de verdwenen zandweg
de afgepelde oude verflaag
het is een dag
vol nevel en dauw
de beklemmende middag
het stuurse zwijgen
het dorp dat nooit
mijn dorp werd
de korst van afstand…
je lach kleurt als de wind
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.136 wolken tot
een open rood gordijn
geef mij je warmte
zonders sluiers, mijn
huid zal liefde voor je zijn
je lach kleurt
als de wind zijn spel
met bladeren speelt
ik zie de zomer
vonken in je ogen omdat
je mijn verlangen deelt
we zijn de herfst
voorbijgelopen, hebben
zacht de winter aangeraakt
in het ochtendgloren
zijn druppels dauw…
Zonlicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
455 ik wacht op stilte
ik wacht op zwart
ik wacht op de schijn
die dwaalt door de nacht
ik wacht op sterren
ik wacht op hun waan
ik wacht op de spot
die hen doet bestaan
jij slaapt door de nacht
jij slaapt door de kou
jij slaapt tot de ochtend
verlangt naar de dauw
jij neemt zonlicht op
het doet je stralen
voor jou geen schijn
noch…
wat ik niet zeggen kan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
487 het is het lege nest dat op
de schoorsteen achterblijft
de blauwe sluier rook die
over grauwe daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel in de verre verte
de verdwenen zandweg
de vervaalde verf op kozijnen
een dag van nevelige dauw
de middag die in stuurse stilte verstikt
het dorp waar het windstil is
de korst van vervreemding…
Mystiek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
569 De rust is ingetreden
Roerloos liggen bladeren
Windvlagen zijn verleden
Lage wolken naderen
De takken bedekt met dauw
Aan mist overgegeven
Schimmen achter in het blauw
Met het uitzicht verweven
Twee bomen door de tijd heen
Naar elkaar toe gebogen
Hun twijgen vlechten ineen
Nevelige atmosfeer
Het stenen erfgoed geeft weer
Symbolen…
Najaarsochtend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.026 polijst de uithoeken
restanten dwalend duister verdrinken
in het binnendringende morgenlicht
boomkronen, in onbeweeglijkheid
gevangen, spiegelen de herfstkleuren
De leegte wandelt met een glimlach
door de kalende akkers
hier waar de taal de dagen raakt
worden de woorden buigzaam
er is slechts licht voor een enkele stap
We drinken de dauw…
Verbleekte driekleur
poëzie
3.7 met 15 stemmen
2.970 Ach, drijvende in te kille dauw,
Besterven de blauwe violen.…