416 resultaten.
kwelder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
598 wanneer ik het zilt
van de kwelder waarnam
met geuren die als
honingdraden me lokten
naar de stamper van de kwelder
het vluchten was ik moe, het van
huis rennen, het kabaal
achterlatend bij hen die niet
misstonden om als afbeelding
op het leesplankje te kunnen staan
de dijk, prielen rijsdammen meeuwen
mosselen het geluid van niets zand
klei…
Grijze akkers
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
169 alles lijkt verdord te liggen op
akkers die ons voeden, de teelt
lijk verloren onder een grijze
deken van opgedroogde klei
doch niets is minder waar, het
bloeien en groeien is slechts
met tussenpozen gesteld in de
hiërarchie van een “ Value Bet “
zo ook ligt de nacht naast mijn
trage stappen die me vergezeld
naar iets van wat ik nimmer…
Het afscheid voorbij
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
2.145 Als de nacht zuchtzacht uit de aarde komt
donkere leegte opstijgt uit koude klei
het gezang mijner kind'ren verstomd
denk dan nog eens aan mij
Als de lente in jouw lichaam herleeft
als vlijtige liesjes op een rij
die jij gezwind en dartel water geeft
denk dan nog eens aan mij
Als de open haard gezelligheid dicteert
het warme 'ons'-gevoel…
Verlegen bij dageraad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.318 Ergens in het holst van de winter
Liever luister ik
Naar de ruis van haar kleed
Dan dat ik mijn oor slijp aan de stilte
De klok verteert ons
In vele gedaanten heeft zij zich herkneed
Als was ze fijnkorrelige klei
Die niet drogen wil
Een bloedstroom spoelt de dagen en de vragen weg
De vrieswind glipt door de dunste kier naar binnen…
De kleur van regen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
737 Regen legt een vlies over de gevels
Weekt de knollen van een sierplant
Verduistert de vergeten krant
Wekt nieuwe tinten, andere klemtonen
Zoals klei van korrel en kleur verschilt
De schubben van een reptiel dat in lover vlucht
De schil van een rottende vrucht
Regen neemt het niet zo nauw
Haalt de ziel uit dingen
Regen drenkt het drogend…
Watersnood
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
900 regen borrelt in de afvoergoten
het houdt niet op het gaat maar door
het stroomt het boert het sist het gorgelt
lispelt en treiter-plaagt de oren
het sopt en zuigt tot op het bot
in gangen hangen klamme jassen
bedompte geuren te verspeiden
niet te vermijden spruitjeslucht
nat Nederland drijft op het grondsop
graspollengroen op vette klei…
WESTHOEK
gedicht
4.5 met 22 stemmen
12.813 wie raapt hier de nagelaten woorden op
het sprakeloze wit
van zoveel duizend graven
zie, kou groeit als gestolde tederheid
op de zere huid van het landschap
heeft aarde een geheugen
en wie vindt hier dan ooit
zijn eigen handen weer
wie het weerloos hart
ogen waarin de woorden
naar de lippen groeien, voeten
vastgelopen in de waanzin-klei…
bronsgieten
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
821 de pop van klei kneed ik
tot een model dat jouw lijnen draagt
ingesmeerd met was
een ademend vlies
je bent ingesponnen met ijzerdraad
daarrond stolt een mal in een kist
een mantel van gips en zand
die in gave brokken uiteenvalt
tot je in de ronde oven past
in een kuil van waterdicht beton
weeg en smelt ik jou
een kraan op rupsbanden…
De Wisselwacht
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.693 pandjeshuis De Wisselwacht
gelegen aan de Slapersgracht
waar dromers staande in een rij
hun allerlaatste dromerij
verkochten voor een lege nacht
aan Astaroth van nummer acht
Zonder appel of een ei
trokken zij die nacht onvrij
met ogen hol die al hun pracht
verloren waren in een nacht
toen dromen van de Lorelei
gezogen werden door de klei…
Ik en mijn melancholicus
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
834 mijn ziel is bijna
al een leven lang
zacht droevig gestemd
de kleur van vele dagen
schijnt herfstachtig getint
ben deels geremd,
onderkoeld
ben ik zo vroeg uitgebloeid
en is het enkel voor mij bedoeld
wil dan vluchten
ver van het heden
of in de schaduw
van het verleden
het lijkt wel
of mijn aard
is gezonken
in diepe klei…
lotgevallen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
536 zo ontstond het zand
naamloos en zonder aantal
plompe klei en handen
met hompen
vormeloze scheppingsdrang
en de overdaad sneed de kneedbal aan
restanten zonder getuigenis
kruimels geleend uit dogma
vanaf daar was de hemel
met lucht om van te leven
zo ontstond de mens
met het toom van onvolmaaktheid
voor hem uit een lange lijn…
En hij bestond
gedicht
3.0 met 2 stemmen
4.048 We pakten hem
op, zwierden hem in het rond en
nog eens en hij kraaide want hij was
in lievelingshanden en toen was het
hup de wereld in met je hart
dat men afpakken kan, kan breken
in een hoek smijten: niks waard zo’n
hart geen porselein of goud, meer een roestig
soort klei en je hebt er zoveel van, ook het jouwe
gaat straks op de schroothoop…
Levenstrap?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
446 In de bergen van mijn geest
wedijveren meerdere toppen naar
het hoogste punt om te overleven,
moeizaam trek de voeten uit het dal
grijp naar het touw, maar tors te
veel onnodige ballast mee, de
geleefde klei nam alle vormen aan
die mij overkwamen, de beelden
bekend, vergeten alle namen,
de laatste tree op de levenstrap
die ik deelde,…
verstrengelde passie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
728 het katoenen huwelijk
tot het houdbaar lederen
waarvan het fruit en de bloemen
zich inmiddels rijpen laten
in een houten verband
dat jullie hartstocht
om, voor, naast en met elkaar
gelijk haar oorspronkelijke passie
dat pact ook mag suikeren
dat jullie liefde
om, voor, naast en met elkaar
tot wollen sjaal jullie warmen mag
totdat klei…
Kijkertjes
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
589 Die kleie blonde in het midden is de mijne.…
Vogelvrouw
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
718 Jij was de vogel, de watervrouw, de klimop langs de oude muur
je was de tuin vol beelden, de honing in de verre hoek
het dak van riet dat je huis bedekte
Je was de kracht van klei, de vele kleuren van het licht
de bloemen die je steeds weer ontdekte
je was de vrouw in wie ik mijn moeder tegenkwam
Je was het kleine dorp, de kerk, de winkel…
RUWE STORMEN MOGEN WOEDEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
610 ‘Ruwe stormen mogen woeden’
En morgen komt Storm Eunice aan land
Aan land in ons Koninkrijk Nederland
En met name in het Waddengebied
Eunice laat de wadden-eilanden trillen
Op hun fundamenten van zee en klei
Het is de laatste waarschuwing aan Konings regering
Blijf met je Haagse poten van de Waddenzee af!…
Blauwalg in het paarsblauw Al
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
520 Laatst jubelde een kerel
niet ver van de Rubicon
hij kwam en zag en overwon
veroverde 't alleenheerschap
in Rome lang voor Lelystad
uit Zuiderzeese klei gestampt
een na de oorlogs wederopbouw
kemphaanvrijplaats werd, een gat
waar grutto's en de wilde gans,
die na de laatste afsluitdijk
lang voor de watersnipnoodramp,
hun tabernakels…
leven in een zwart gat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
731 in zenuwslopende aantallen
aanvallen op het eigen stelsel
de waargenomen sterretjes
in deze
duizelingwekkende werkelijkheid
van oneindige werkelijkheden
doven nooit voor de blinden
de antropocentrische redenen
om in het geheel van het al
die ene hand waar te nemen
onvoorwaardelijk
de waarheid daarnaar te kneden
als zijn wij uit klei…
pppd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
121 het eelt dat schuurt
over de ruwheid van de laan
waartoe het pad me leidt
alsof het kind in mij speels de rondjes
draait die het lot laat duizelen
in de scherven van zijn plezier
hij weet nog niets van het spel
der volwassenen, ontvankelijk
voor ieder droom speelt hij
het gegeven nachtelijk theater
na met soldaatjes en
kleurrijke klei…
De Keuken
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
696 Dat komt natuurlijk van het procedé
al werkt die stugge Friese klei niet mee
-'t komt van de bodem van de Zuiderzee-
de hoge temperatuur maakt haar gedwee
U vraagt zich af: bakt 't eten echt niet aan?…
Eindeloos verlangen
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.980 Je lijkt wel zo stug als klei
Geen gevoel voor mij.
Weet je wel dat ik besta,
Geef dan antwoord voor ik ten onder ga.
Geen gevoel is meer veilig
Geen gedachte kan ik kwijt
Zonder aan jou te denken
Ik zie je overal zelfs in men dromen,
Me afvragend of je ooit naar mij zult komen.…
Premiejager
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
3.113 Als ooit nog iemand
Ruw naar jouw dijen klauwt
Terwijl je verbeten tegenspartelt
En dan smelt omdat je rekent
Omdat zijn buidel rinkelt
En je dan denkt
Hij trekt me uit de klei
Van rode cijfers en rekeningen
Of omdat je dan droomt
Ik heb een neglige in zijde nodig
Met franje, een duur motief omzoomd
Waarin mijn wespentaille beter uitkomt…
Ommezwaai
netgedicht
3.0 met 45 stemmen
732 Als er vochtige klei is voor sterke welpen
dan kneden wij de mooiste armen en benen.
Maskeren verdoofde hoofden met frisse kleuren.
Prikken ogen open en plakken oren van broze schelpen.
Wij rusten lomer tot de nieuwe zomer. Met groen,
geel, rood en blauw hoger in de ruime bomen.
Een dansende hoed voor kleurige kinderen.…
Fluisterend naar de zee
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
558 Oneindig stromend door het lage land,
binnen een bedding van klei en zand,
zacht strijkend langs zijn oevers, laag,
door stuwen in zij stroom vertraagd.
Schepen draagt hij stroomopwaarts mee,
zij keren weer, fluisterend naar de zee,
waar ook de rivier zijn bestemming vindt,
en Noordzee hem zacht omarmend bemint.…
Dichte mist
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
671 Verwateren zij het leven van nu
spoelen hen weg of doen verzuipen
Het onbezonnen mooie als eens een stralend kind
met een zak vol kleuren en ogen vol vertrouwen
die de wereld om haar heen deed kneden van klei
Dan volgen doffe fletse knallen en koper gefluit
die dompig gaten slaan in het zelfde gestrekte veld
Waar het spoelwater stopt en…
lange luwe stiltes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 zijn
vluchtig en toch blijven de sluizen van de nacht
grijpen naar alles wat onzichtbaar doch voelend
de adem verlengt in lange luwe stiltes
geen angst, maar het besef dat de tijd versnelt in
alles wat er toe doet, onverklaarbare manifesten blijken
de spelregels te wezen die door hun applaus de slaap
ontgrachten van het water dat door de klei…
zij roest in haar boeien
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
902 ik zag je hand
in het laagliggend land
de polders, kwelders en zee
jij gaf eb, daarna vloed
maar wij namen de klei
en leefden er mee
uit zand van het
strand groeiden duinen
jij liet de winden daar struinen
wij braken met dijken en pieren
de golven omdat zij ons met hun
kracht zouden hebben bedolven
jij wakkert de wind
tot orkanen…
In wording
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
265 De mens is klei in eigen handen,
een vorm nog zonder vaste rand,
een stille kiem van wat kan worden
in het half verlichte land.
Ik heb geen vastgelegde lijnen,
geen spoor dat mij de richting geeft,
ik ben het zelf die, tastend, zoekend,
mijn dagen vormt en verder leeft.…
de vrije uitloop
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
83 De lichte duif landde op mijn levenslijn
die vandaag ongedwongen op een zweefmodus stond
geen omwonden doekjes of zoetigheid als ijsbreker
los van elke wetmatigheid dat vogels niet spreken
dat eindeloze pijnigen met grote metaforen -
als zij van klei blijkt, wordt er gelijk geschoten
Zij zingt niet hoog over gouden einders,
doch roekoekoet…