492 resultaten.
hun ogen laten je nooit gaan
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.402 bomen dwalen in het bos
stammen worden opgeslokt
verdwijnen in het groen
ze dragen zon en duizend
kleuren uit de tijd van toen
stenen breken los
markeren vage wegen
de rotsen zijn nog jong en
niet gebarsten van het ijs of
gladgeslepen door de regen
je wilt voorbij het bos
en met de bergen heersen
je ziet de bodem komen
hebt pijn…
De mensen vragen erom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
81 vertaling van de wanklanken
uit de mond van hun gevangene
die ze dienen voor het oog
van boeren, burgers en gezanten
aan een voet van het huis
van de goden, de witte berg
van zwakke kalksteen
op het kruispunt
van verborgen scheuren
waarin de grond is weggezakt
's Avonds stijgt de hitte op
en mijn bloed verkoelt
Ik dwaal rond over de rotsen…
Geschoten goudplevier
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
820 Een mysterie fluistert door de duinen
op wiekslag en verpakt in glinsterend zand
over kale rotsen, langs weelderige tuinen
vast gestuurd door een onzichtbare hand
Dromerig glijdend door de lage delta
verlaat de vlucht de zware wolken
aangezogen door zee en laaglandflora
komt de plevier de pier bevolken
Het gepolijste glas op een verlaten…
Waar de strandboulevard
gedicht
3.2 met 25 stemmen
13.144 Waar de strandboulevard
naar de stad toebuigt
de zee de rug toekeert
gaat een pad langs de kust
oud asfalt gras in spleten
geen plastic banken daar
geen sierstenen
na het gras van een tennisveld
en de hagen van hogerliggende huizen
na het achtererf van een werkplaats
alleen de rotsen de duinen
een stuk grond tussen doornstruiken
met…
Het fenomeen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
539 jij waait woestijnen
van vruchtbare grond
kaalt bodem tot rotsen
verschraalt al het leven
tot elementair
hoost de zee
en golft tsunami’s
smelt het ijs
van duizenden jaren
spiegelt hoog tegen de dijk
jij houdt ons
in beweging met
steunen en kreunen
orkaant met het oog
gericht op de mens
zelfs in de stilte
die komt voor de storm…
Vergeten dagen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
475 Komen die vergeten dagen
eens terug in ons bestaan
worden die spelonken dicht gestort
als wij ‘t verloren pad terug zullen gaan
vinden op die harde rotsen
weer nieuwe effen banen.…
Hoe ver nog?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
602 Noch honger of dorst zullen mij kwellen
op mijn pad door de woestijn
water doet U uit rotsen wellen
U zorgt dat er altijd manna zal zijn.…
De zaag jankt het profiel
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
713 heb mijn tuinen ingericht
in de kleuren van mijn leven
ik streel de wind met mijn muziek
in rotsen gaat mijn stemming leven
heb mijn handen leeg
een helling vol beloften
mijn ravijnen zijn te geef
daar stort ik de gedrochten
mijn hamers zingen vormen
de zaag jankt het profiel
uit de ogen spreken normen
maar hun geest is nog dociel…
Gentleman
netgedicht
3.5 met 40 stemmen
808 alleen nog zwemmen zal ik
in afritsbare broeken
en waterdichte schoenen
naar het diepe Engeland
de onbekende overkant
bloemen moet ik sparen
voor zoete zeemeerminnen
omdat zij niet bestaan
omdat ik ze nooit zag
maar wel de zachte dood
in hun mooie ogen, we lachen
om de blijde redding
ginds de witte rotsen…
een speer gepunt in rood
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
956 de zon weerkaatst niet meer
zindert in de zwarte steen
brandt jaren weg uit
eeuwen van voorheen
weer komen beelden los
van emoties uit die tijd
het overleven en bestaan
hun jagen was een strijd
generaties vreemde talen
zijn na elkaar vergaan
alleen hun stille sporen zijn
op de rotsen blijven staan
een speer gepunt in rood
betekende…
*
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
498 Witte gele vlinders
Ik zag jullie gaan van het balkon
Duikel duikel ronderom
Langs het waskoord bloemgazon
Richting stroom en klare bron
Vergleden zonder zoemgerucht
Langs de rotsen en bosschages
Langs elektrische tuigages
Glijden glijden laat me toch
Meeliften uit mijn lichaam loch
En duikelend en ronderom
Opgaan in gindse zomerzon…
Cahaya baru
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
482 De nacht hangt groot en wijds en onbestemd
in eukalypta's duisternis verborgen
zwijgend houdt de achterkant der maan
als nachtwacht moeder aarde in haar greep
als langs de zeeën tot de verre kim
er vonken gloeien bij de oosterpoort
die kale rotsen van takla makan
in lichterlaaie zetten, woeste hoogten
van lhasa, tibet en de himalaya's…
Zonsondergang (Kaap Soenion)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
340 wandelen
weg van de stelletjes die net als wij
de zon niet hebben zien ondergaan
De picknickmanden zijn leeg
Jij pakt de schillen in, ik kijk
zogenaamd langs jou heen
zogenaamd zonder jouw aandacht
te trekken, wetend dat
onze huid gloeit naar meer
Jij bent glad gebeeldhouwd
als een Griekse god
Ik strijk door jouw haren
Onder de rotsen…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.330 dan wijkt het lange lint van zilver zand
voor uitgestoken broodmagere armen
sirenen vluchten lijdzaam voor erbarmen
geen scherpe rotsen maar een veilig land
na de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed…
Als medemens
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
682 zij hebben
gepraat met elkaar
stranden en zeeën
oceanen en rotsen
delta’s en rivieren
in een alles
omvattende eerste
mondiale beweging
ook van binnenuit
gromt de aarde
spuugt zijn lava
kilometers hoog
waar de bossen
branden en dieren
ten ondergaan
aan hitte en rook
mensen zijn in
shock door hun
virale nederlaag
ook de…
TERRA PROMESSA
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.073 ik pel de jaren af als uienrokken
en vang de tranen op in een karaf
ik heb het land zien liggen, maar was laf
bevreesd voor reuzen bleef ik held op sokken
de druiventrossen hingen aan de stokken
maar niemand die me iets te drinken gaf
ik sloeg op rotsen met mijn herdersstaf
en leste mijn dorst met gulzige slokken
maar onbevredigd ben ik…
De vijg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
436 kleuren donkeren
in zichtbaarheid van
rood en blauwe rotsen
naar donkergrijs waarbij
het frisse van de vijg
een exquise traktatie blijft
onbereikbaar ben jij
op het tussenpad
waar zendgemacht geen
soelaas meer geeft op
schermen die niet kleuren
op elk nieuw gebeuren
het is de wereld
waar bewegen niet wordt
geregisseerd door emoties…
De kunstschilder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
877 In de verte
Wijds aan de horizon
Blauw en gejaagd grijs
Dichtbij, door de natuur
Vormgegeven grillige rotsen
Een rijzige gestalte, jij
Loopt over de onbetreden paden
Langs met mos begroeide aarde
In een mist van onbehagen
Zocht je naar monumentale bomen
In de schaduw schilderde jij ze ijzig
Voor jou waren ze het verband
Op de wonde,…
deining
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
800 die lange nacht
mijn hart sloeg het trage ritme van de deining
ik rustte in de branding toen mijn voeten weigerden
en sliep in het warme zand waar zij mij neerlegde
toen vermoeidheid mijn levenslust had overwonnen
en met haar eeuwig ruisen verzachtte ik mijn hart
haten had ik nooit gekund maar het voelen verging
als een schip op de rotsen…
Zelfportret in vallend serviesgoed
gedicht
2.0 met 184 stemmen
47.909 Wanneer ik, ten slotte, het water
Dat zingt op de rotsen gelijk,
Tegen de vloer aan diggelen val,
Mag ik wel ooit zijn voortgebracht,
De vloer vermaakt wat ze kan.
Het is ongedaan weer. Zo is het goed.
-----------------------------------------------------------
uit: 'Pornschlegel en andere gedichten', 1988.…
Ruis van de zee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
636 Daar waar de golven op de rotsen slaan,
en strand met gras de liefde maakt,
ben jij met zout en kwal verdwenen.
Vorige week, met windkracht 10.
Onder schelpen was
wezenlijk wezenloos
en je ziel al met je hart vervlochten,
vervlogen tot in hemelen,
gevaren.…
Huilende stenen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
631 Allure met grandeur
Blok na blok na blok
In drie volle lagen
Reikend naar de hemel
Visie van de meester
Aangespoord verdriet
Voor de verre toekomst
Vastgelegd in heden
Terwijl de rivier stroomt
Lengte van eeuwen
Het verdriet zich koestert
In warmte van rotsen
Dragen offers 't verdriet
Onder traan-gewelf
Immer terugkerend
Door huilende…
De wind weerstaan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
521 De harde wind verwaait het land naar zee
en rotsen slechts weerstaan hier nog de druk.
Men loopt en masse elkaar nadravend mee,
weet zich geen raad en kiest op goed geluk,
zonder idee. De wind slaat alles stuk.
Die tiert hierbij, slechts geremd door schermen
van enkelen, die zich wel ontfermen
over waarde en pal zijn blijven staan.…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
VRIJE ONWETENDHEID
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Vrome geesten willen elkaar verdringen
in vragende lenzen, zoeken en beven
terwijl vage beelden ernaar streven
verlicht op vaste rotsen te springen.
Wisten we hoe het bestaan hierna is,
dan zou een monsterachtig vergrootglas
ons brein maken tot zwellende duisternis
met warrig, verstikkend woekergewas.…
verlaten strand (ter gedachtenis aan: 4 mei)
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
755 in de verte een verlaten strand
bijeengehouden door wat pijn
zeeblauwe, tranende ogen
en een leeg, wit gezicht
vastgebonden starend naar zijn lot
de kogel op hem gericht
achter de rotsen zit ze daar
alleen, een bruidsbloem in haar haar
starend naar de blauwe zee
de golven dansen mee
hij had haar belooft te trouwen
te trouwen aan het strand…
Vleugels
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.583 Rotsen vormen bergen
Bergen om te beklimmen
Bergen om van af te valllen, vleugels uit te slaan en de wereld te bekijken.
Maar boven op die rots, midden in het meer, zal de basis zijn.
De haven ver van gevaren.
De weg ver van de branden.
Buiten het zicht van Lucifer.
Deze plaats heet Moeder....
Daar gekomen, rust gevonden.…
Een helling vol beloften
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
603 ik heb mijn tuinen ingericht
steen heeft mij zijn kleur gegeven
ik streel de wind met mijn muziek
in rotsen gaat mijn stemming leven
ik heb mijn handen leeg
een helling vol beloften
mijn ravijnen zijn te geef
daar stort ik mijn gedrochten
de hamers zingen vormen
mijn zaag jankt het profiel
uit de ogen spreken normen
hun geest is nog dociel…
In het lichte rood
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
860 subtropen
waar witte huid
zich in het lichte
rood en later bruin
kan laten dopen
een warmtebad waar
lang op is gewacht
zij ontrafelt knopen
die wij in haast
en stress steeds
hebben opgelopen
gewoon wat strand
het gele zand de
groen en blauwe zee
ze murmelt rust in
kleine golven neemt
zacht je gedachten mee
breek maar op de rotsen…
Zonsondergang (Kaap Soenion)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
406 van de stelletjes die net als wij
de zon niet hebben zien ondergaan
De picknickmanden zijn leeg
Jij pakt de schillen in, ik kijk
zogenaamd langs jou heen
zogenaamd zonder jouw aandacht
te trekken, wetend dat
onze huid gloeit naar meer
Jouw lichaam glanst
strak gebeeldhouwd
als een Griekse god
Ik strijk door jouw haren
Onder de rotsen…