5142 resultaten.
nachtdanserij
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
648 het is vreemd
op de stilte te liggen wachten
ergens in een verstijfde kamer
waar twee adems elkaar vinden
in het holste uur van de nacht
weten gedempte gangen zich
vervuld van geloof en hoop
als vliedende gedaanten bleek
zich spoeden naar de plek
waar leven en dood in koor
hun ontmoeting uitbliepen
de geest speelt spelletjes
met en doodt…
Waar de winter was?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
715 Ik adem als een vrije vogel
door wijdopen neusvleugels.
IJs dampt uit in wolken
zwierig walsend buiten maat.
Hemels deinen op de zon,
cimbalen schellen golven.
Ik zweef, los in de benen
mijn voeten flappen het roer.
Nu duik ik, ben walvis
stroomlijn, zwiep in zee.…
Regen loogt tot soberheid
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
704 heb je adem
weer gevoeld
je handen lieten me
het uitzicht zien
verdwaalde rotsen
en een schrale boom
zijn takken door
de wind verwezen
helling is
de tegentijd
regen loogt
tot soberheid
rondt de rots
in windgetij
dwingt de berg
zich te kleinen
leven jaagt
in ijle lucht vrijt
haar kale strijd
onder de blote hemel
sterren…
Ik wil met je vrijen
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
5.698 Mijn adem is voelbaar in jouw nek
ik sta achter jou heerlijk te zweven
terwijl ik jouw nachtjapon uittrek
begint jouw lichaam zwoel te beven
We strekken ons uit op het bed
ik ruik jouw zijden zachte haar
niemand die ons nog iets belet
het past allemaal zo mooi bij elkaar
Jij glijdt gewillig door mijn handen
vol passie streel ik jouw prachtige…
Windstil
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
935 verlies mezelf uit het oog,
mijn tranen heb ik nog steeds
in een zakdoek geknoopt
geen enkel geluid beweegt,
het zout kleeft aan mijn dromen,
ik gom de windstilte weg,
de tijd heeft mijn benen gebroken
ik stapel de schaduwen op,
ondoordringbaar en verweerd,
niet voorbereid op de kilte
schuw ik de straten, zo bezeerd
nooit verlost van adem…
echte liefde
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
1.708 die avond kroop een engel in mijn bed
en kon ik amper slapen door haar ronken
ze had wel twintig glazen leeggedronken
begeerte ging spontaan met vorstverlet
ik had haar liever buitenshuis gezet
omdat haar kleding en haar adem stonken
naar vochtige beschimmelde spelonken
maar zij was veel te zwaar, dit droef sujet
en ik verkneukelde mij op…
Verzegeld
hartenkreet
3.3 met 43 stemmen
7.079 Je claimde mijn liefde
Staakte mijn zoektocht
Bestormde mijn leven
Vanaf dat moment
Is elk ogenblik
Iedere seconde
Aan jou gegeven
Voor mijn gevoel
Heb ik niets anders gekend
Je stokte mijn adem
Beinvloedt mijn dromen
Bepaalt mijn gedachten
Verdeelt mijn geluk
Tijdens het werken
Of als ik thuis ben
Je hoeft nooit te wachten
Je…
uitgeblust
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
1.759 met blote benen
en lonkende ogen
die mijn lust wilden lenen
onder het gewuif
van een luchtige rok
ontsnapte mijn verstand
geenszins aan deze ruif
en mijn hart haastte zich
als een opgejaagde klok
nog twintig treden te gaan
naar dit hemels genot
langs gore wanden
met verbleekte sterren
maar daar boven aangekomen
kwam ik al adem…
wij zijn elkaars slaven
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
774 vuur
met je laaien en woeden
tot onze binnenbrand
uitslaat en niemand
de vlammen meer
meester kan worden
wij zijn elkaars slaven
vrijheid tot passie verteerd
zinnen gericht op behagen
haast is verleerd
alleen handen spelen
hun spel in beminnen
lippen verwennen
het zachte van binnen
ogen gedogen een
spanning die stijgt
adem…
Droezelen
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
807 een enkele reis
strippenkaarten bestaan
alleen in mijn geheugen
het park aan de rechterzijde
loopt met mij mee langs het
water en de bloesembomen
die nieuw leven rosegetint
zo maar laten vallen
zelfs de honden in het gras
lachen naar sterretjes in het
grijsgroene, uitzicht vervaagt
en beneemt inzicht tergend
langzaam haar vochtige adem…
het blad beweegt
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
915 in het ijzige morgenrood kappen
de doodstrijd breekt los;
scherp geslepen zwaarden
zijgen in de geur
van warme huid als
uit honderden monden
kreten verbranden
tegen de verbasterde lucht
herhaalt het kletteren
het duivels vuur boven
bange ogen
rompen zakken
in een bidgebaar;
uit de moederbuik
blaast de ochtend
nog een laatste adem…
twijfels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
726 rand van overgave
van zijn geest en al zijn dromen
kunnen misschien nimmer zijn
vindt hij een haak in het bestaan
kleine mensen, peuters en kleuters
- met zijn ogen en haar verstand -
die krijtend over zijn vloer rollen
zoent hij de vrouw aan zijn zij
die, waarvan hij zeker weet
dat zij de enige ware is
dus kust hij haar tot de dood
adem…
Zondagskind
gedicht
3.4 met 34 stemmen
19.497 Ze ademen, mijn hals hangt in een strop.
Ze geuren, ik verspreid een helse stank.
Toch kan ik mijn geluk bijna niet op.
-----------------------------------------------
uit: 'De os op de klokkentoren', 1981.…
Adieu
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.075 een vol bladerdek
of naar een voorjaar wat luchtig
en ontspannen het licht verspreidt
worden takken soms te jong gesnoeid
daar waar witte vlokken smelten
eer zij vaste grond voelen
of in warme wanten landen
en wonder ogen laten stralen
verglijdt de tijd
links, rechts,
links, rechts,
te jong, te jong,
te jong, te jong,
haar adem…
IJsbloemen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
446 Ik zal sterven
zonder het te weten
anders had ik
de tijd wel teruggezet,
en de ijsbloemen voor
het blinde raam gezet
om de teruggang
te kunnen meten,
zou ik het eindig doel
maar vergeten, wordt
op de laatste adem –
tocht de toon gezet
om de ijsbloemen
te herschikken in een
veranderend boeket, vol
ongeduld te wachten,
rolt zich…
QUEEN VICTORIA
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
535 De weduwe van Windsor zucht
Sinds hij zijn laatste adem blies
Koestert ze een intens verlies
Het rouwen is niet van de lucht
Ze is pro puriteinse tucht
Hult zich decennia in zwart
Gebroken is haar vrouwenhart
Negen maal droeg ze zedig vrucht
Negen maal baarde ze nieuw leven
Ze heeft geschiedenis geschreven
Na ‘t heengaan van haar echtgenoot…
Karikatuur van geluk...
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
1.558 Bij het ontwaken van de dag
ontwaken ook bewuste gedachten
die tijdens slaap hun kans
af hebben lopen wachten
Zodat de werkelijkheid
meteen de ogen spert,
adem stokt in de keel
Het is teveel...…
tot in de oneindigheid
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
1.152 hij, de gekroonde
de erfgenaam van tristesse
schrijft met letters langs het licht
als eeuwen nog moeten ademen in toekomst
onbegrensd als zeewind
waait zijn poëzie doorheen zijn brandend bloed
tussen duinen en het dwalen, druppels
en rozen, geknield
in een keel vol tranen
waar hij de liefde verheft in schoonheid
tot in de plooien…
Karakterbomen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
605 Karakterbomen tekenen het karakter
geven gave wortels aan de geest
hechten het hart aan de emoties
en al die tijd geschreven
denk ik dat je mij zal herkennen
in toon van gevleugelde dromen
ritme van jouw onbaatzuchtige ziel
tot groter groeien, wijs bemoeien
nodig jij onvolkomen lentedruilen
tot krachtigere adem, zuurstof vermogen
innerlijk…
Zwijgende oceaan
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
566 Gezwegen, naast je in het bed,
zag ik op je slapen, het bewijs
van het kloppen van je bloed,
een oceaan van gloed, waar eb
en vloed tot elkaar komen, om de
hemel op te rapen in je dromen, om
in je adem samen te vloeien, in een
tijd die niet bestaat en op kousenvoeten
verder gaat,vermomd zich met de
uitgeworpen kleren op de achtergrond,…
Tsunami in mij
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
542 wilde anemonen wringen
zich uit mij naar adem,
gegrift door de zee vloei ik nieuw…
onrecht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
633 maar vooral de onbeleefdheid van
de mensen terwijl ik hier zo rustig
lig en niks van plan ben alleen maar
adem en lig en dan het geschreeuw
om me heen! van mens en verkeer,
néé, het is helemaal niet eerlijk
verdeeld in de wereld.-…
Als het even stil is
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.229 Ik zie jouw foto, stop met ademen.
Ik lees je eerdere mails, het doet me verbazen.
Elke keer weer, als het even stil is.
Geen geluid, niemand om mij heen.
Dan denk ik aan je woorden.
Kijk naar een foto waarop je lacht.
Mijn hart dat het uitschreeuwt.
Ik voel me zo alleen!
Niemand heeft mij verlaten.…
hardleers
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
536 laat mij maar
een hard hoofd hebben
het is anders
te vlug van een ander
het krult er
van de softe neigingen
meer en meer
trekt er een lange adem door
het besef komt
van opzij
aan de kant
waar het begint te neigen
en het gezicht krijgt
van een mens
die aan zichzelf doet
mijn vingers reiken
tot in de andere
zijn vel en het knabbelt…
Alleen
hartenkreet
1.8 met 9 stemmen
1.574 In de stilte van de late wind
die langzaam de adem uitblaast
wanneer de zon nog wat verbaasd
weg zinkt, zie ik het jonge kind.
Ze staat ernstig alleen en wacht
kijkt naar het einde van de straat
waar juist een fietser rechtsaf slaat
hij keek niet om, zoals ze al dacht.…
Oker
netgedicht
3.2 met 30 stemmen
2.513 Met een lichte mate
van onverschilligheid
haar voor het gezicht wegschuiven
Kussen tot je naar adem hapt
aan een goudvis doet denken
schubben tot oneindigheid tellen
De mens terugbrengen
tot een holbewoner, die uit verveling
beesten kleurt op de muren
van een grot in Zuid-Afrika
waar af en toe nog Hottentotten komen
In de…
Mijn luister in het nieuwe kind
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.395 Als in mijn geschonden gewassen
het nieuwe leven riekt naar dood
die zonder adem de nacht laat werken
zonder licht en op tast het duister
wordt verwoord
leeft plots het kind
al is het schreien nog onverhoord
en druipt het bloed dat zich drong
in moeder en kind uit wonden
die zichtbaar door de tijd zijn gehoond
doch wanneer het leven…
Het kind in glas
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.482 Soms zijn de dagen korter
dan de stappen die je wilt zetten
en moegedragen woorden je beletten
om te spreken
over vroeger dat niet meer telt
doch wel het gevoel dat de rode sintels
van het pas aangelegd terras doet schreien
en nood zich aan liefde hecht
die verstoort in een
couveuse ligt te ademen
waar brengt mijn religie mij
wanneer…
Rozen
poëzie
2.7 met 6 stemmen
2.217 De blauwe balsemlucht is juniluw,
Elke adem hier wordt paradijsgeneucht.
Vol is mijn hof van vogeltjesgekweel
En zoet geroep van duivenroekedoe.
Een springfontein straalt óp met kleurgespeel.
Vlij hier u neder, zalig dwalensmoe,
Dat ik mijn tuin zijn bloemenpraal ontsteel
En op uw hoofd mijn rozen reegnen doe.…
Jachten en jagen
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
820 Wat kan dat zijn, die dwaasheid die
mijn ziel zo kwelt dat nergens nog een
plaats gevonden wordt om rustig en teder
adem te halen, te danken voor het leven, ook
in deze herfst met duizend mooie kleuren.
De geuren van ontbinding en verrotting zijn
niet pijnlijk, ze vullen enkel de verbeelding
die niet kan luisteren naar het leven.…