3445 resultaten.
De Kust
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.199 Eens, op hun tocht vanuit het Oosten,
kwamen de mensen bij de kust
en dronken, als om zich te troosten,
de ogen zich vol aan ruimte en rust.
Over het golvende gewemel
ontwaarden zij de einder, strak
en vast onder de klare hemel
als onder een metalen dak.…
De held van Labbertong
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 Dat zij na een minuut of twee al achterstonden
Door onbenullig vrije ruimte te doneren
Leek vooralsnog het clubje eens zo jonge honden
Van F.C.…
DE RODE STEP
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
636 Schrijf mij een boek
vol jeugdige herinneringen
de rode step vooraan
noem geen namen of
plaatsen
ik zal ze niet herkennen
leg linoleum vast in mooie
marmerwoorden
rieten tegels
in huiskamergesprekken
de suitedeuren glas-in-lood
geef pagina’s de ruimte
voor af te zetten voeten
in putdeksel slalom
laat knerpend grind, de
sloppen…
De dichtkunst als Stilte - dief
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
782 Doorbreek de stilte in deze woorden
deze façade die als een cascade de ruimte vult
verban de harde leemte in dit stil verdriet
De waarheid verdraagt de kilte niet
Ergens stolt het hart
de stenen rollen door het hoofd
vermorzelen ons met een streling,
met knokkels van een zachte hand
Mijn ogen dwalen af
naar het teken aan de wand
binnenskamers…
Mijn stille roep
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
613 Er was evenmin een ruimte groot genoeg
voor mijn persoonijkheid.
Dus opende mijn hart zich in heel zijn breedte.
Het leven, dat ik eens zo vrolijk leefde
in zijn totale geheel, werd helaas opengereten
naar kanten, verlangens, wensen en mensen
die ik nooit herkende.…
Catastrofale vlucht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
556 Een kist zoekt de ruimte weer
Inmiddels voor de zoveelste keer
Voortdurend meedragend het onbekende lot
Waarop geen antwoord gegeven wordt
Maar oh, de eerste signalen
De techniek of de mens die wellicht gaat falen
Het lijkt nog enigszins te gaan
Hoewel de tijd niet leek stil te staan
De oproepen worden al snel heviger
Heimwee naar veiligheid…
Ode an de Leegte IV - Epiloog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 Na reconstructie van het ruimte-tijd-continuum;
het losse stof tot de planeten omgesmeden.
Herschapen na de grote knal – werd mij ’t heelal
geopenbaard in diepe crypten der creatie.
De kosmos kolkt en ademt weer ‘wijl ik verval
in sopor, in een solitaire isolatie.…
Hoge sensitiviteit; ik en het!
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
527 Ik kan niet tegen piepende deuren
laat staan tegen klikkende deuren
maar dat geldt ook voor ramen
door de tocht tot irritatie leidend
ik kan ook niet tegen tocht
snurkende slapers, hinnekende lachers
Ik haat hoge scherpe geluiden
het luide geschreeuw op straat
of het geroep uit een andere ruimte
en ook een applaus na een mooi stuk
ervaar…
Op zoek
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
497 In een nog wel aardig intact
gebleven ruimte zit nu een café.
Ik zwaaide naar de dikke bardames
en ik zei dat mijn vader hier
gestudeerd heeft. 'O, maar dat is
dan heel lang geleden!', zei één.
Ik knikte en ik keek uit een open
raam op de Oosterstraat, net als
mijn vader in een ver verleden.…
Aan d'aarde verhangen.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
470 Met gesloten ogen kijk ik
voel en raak met tintelend verlangen
en toch...toch zweef ik in het niets
met alleen een ruimte tussenin
om in de ochtend herboren te worden.
Ik ben nog te hard aan d'aarde verhangen !…
Ruimtereis
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
484 Het is al vijftig jaar geleden, die eerste vlucht naar de maan
met mensen die heel dapper onze aarde gingen verlaten
om als astronauten ongehoord ver de ruimte in te gaan
en daarmee de kracht te tonen van de Verenigde Staten.
Want die ruimtereis was wel zeker politiek gemotiveerd:
Oost-West kende toen immers een heel breekbaar evenwicht.…
Liefde overwint
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
588 Het geeft een besef van ruimte.
Daarin is de mens ontzettend klein,
wriemelend als mieren in hun nest.
Waarbinnen elk maar steeds de grootste wil zijn.
Elkaar verdringend, met vrees en met pijn.
Zijn kleinheid steeds verbergend,
door groot en stoer te zijn.
Met wapens tot de tanden.
Die tastbaar en vreeswekkend zijn.…
Mocht ik je vergeten
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
581 Was het toeval of het lot, onze wegen hebben elkaar gekruist
zodat wij met elkaar verbonden zijn in een tijd en ruimte maar ook
het samen delen van tranen van vreugde en verdriet, van goede en minder
goede momenten maar een ding zal ik nooit vergeten, ik zal altijd van je houden.…
De stem van de wind
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
468 Bewonder hoe bijzonder je bent, de manier waarop je
je een weg baant door de luchtlagen waar jouw vleugels vol
beweeglijkheid en karakter een toevallige voorbijganger charmeert
Heerlijk om samen met jou te reizen door de tijd en zweven in de ruimte.…
waar toekomst vensters vindt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 betrokkenheid
boeiend en verbindend
koerst op meepraten
waar meedoen zich ontplooit
in nabij zijn en aansluiten
In leren en werken met perspectief
waar gezond verstand en mouwen stropen
generaties over grenzen trekken doet
waar kijken meer is dan zien
luisteren meer dan horen
waar de eigen kracht van ieder mens
met zijn eigen verhaal
ruimte…
Eenzaamheid
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
610 En wanneer ik mij terugtrek uit
de drukte, om te peinzen en te herdenken, weet ik:
eenzaamheid is geen tekort, maar een plek in mijn hart, puur en mild,
waar de wolk zweeft en de madeliefjes dansen — een stille ruimte vol liefde en veerkracht.…
Onderweg
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
480 Vogels achterna
in een winterse hemel
vrijheid tegemoet
Als ze elkaar kruisen op
het kruispunt van de hemel waar ze met
vleugels uitgestrekt zweven in stilte in een sierlijke vlucht
Kijk hoe ze ook perfecte lijnen tekenen in deze ruimte, hun droom achterna.…
wat mijn vrouw mij leerde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
618 geen falen is
maar een sprong naar iets nieuws
dat onafhankelijkheid een recht is
geen gunst van wie regeert of stuurt
mijn vrouw staat haar mannetje
in een wereld die haar klein houden wilde
zij leerde mij om groter te dromen
en nooit aan mezelf te twijfelen
bescheidenheid siert de vrouw niet
zei een stem die ik nu begrijp
zij mogen ruimte…
Waar de ziel fluistert (voor haar)
hartenkreet
1.9 met 10 stemmen
495 Ik wil je ontmoeten in die ruimte
tussen aanraking en gedachte, waar alles wat ik
ben in jou fluistert zonder te verstoren. Geen haast, geen lijnen,
alleen het zachte openvouwen van twee zielen die elkaar herkennen zonder één woord.…
Onvolmaaktheid
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
403 In een wild veld leeft meer
dan in een netjes gekamd tapijt, omdat het
ruimte laat voor wat nog kan ontstaan. Ruwe natuur schuurt en
stampt, maar blijft toch ademen. In haar tere onrust herkennen we iets van onszelf.
Toch jagen we vaak op wat
glad is, zorgvuldig afgerond en strak.…
In het hart van mijn stilte
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
450 In de diepte ontvouwt zich
een stille ruimte, waar kwetsbaarheid en kracht samensmelten in rust.
Zoals golven de eeuwige
kust steeds weer omhelzen, draagt een
kalme stroom mij naar mijn innerlijk centrum. Tussen het
draaien van tijd en warm verdwijnend licht ontwaakt een stem zonder geluid.…
Ontvouwen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
733 Elke fluisterende trilling
glijdt langs haar blad, de frêle glans van
groen vangt de zachte zon zoals mijn zintuigen het volle
gewicht van de wereld ademen en toch een ruimte om te ademen voor mezelf.…
In de zomerse plantentuin
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
272 Bloem opent zich zacht
licht streelt zacht het groene blad
stilte ademt mee
De middag ligt open in
een kalme gloed, het zonlicht strijkt zacht
over huid en ruimte, het ritselen van bladeren stroomt
als een adem door de lucht, het ritme van stilte trekt alles traag samen.…
Een dag die groter is dan ik
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
398 De kleuren spreken luid en
zacht tegelijk — een blauw dat ruimte opent,
een geel dat straalt in mijn borst, groen dat vrede fluistert, en
rood dat mij herinnert aan het volle leven dat ik soms bijna niet durf te dragen.…
Wanneer de hemel ademt
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
404 In hun vlucht herken ik de vrijheid
van mijn aandacht, een ruimte die zich opent, zelfs als alles rondom verandert.
Wanneer avond het zwerk kleurt
in roze, oranje en diep blauw, lijkt de tijd even
stil te staan of zacht te vertragen. Ik adem mee met het pure
mooie licht dat glijdt en besef dat kracht ligt in het meebewegen met alles wat is.…
Betekenisvol leven
netgedicht
2.5 met 14 stemmen
360 De wereld nodigt uit tot
aanwezigheid, een ruimte waar ik kan bijdragen zonder mezelf te verliezen.
Wanneer twijfel mijn onrustige
denken overspoelt, keer ik terug naar dit stille
centrum in mijzelf. Daar waar intentie en gevoel elkaar zacht
ontmoeten, ontvouwt zich een pad dat klopt met wie ik werkelijk ben; puur en licht.…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Ik voel de ruimte rondom mij trillen, een
zachte echo van mijn eigen gevoelig hart die in kalmte met alles resoneert.
Het licht breekt door wolken
in vlekken, schaduwen spelen op het natte
mos. Ik adem het vergeten van de zomer in, een stilte die
in mijn oren stroomt en zich vult met het murmelen van vallende bladeren.…
Een persoonlijk pad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
374 Boeken fluisteren over tantra,
maar de praktijk fluistert zachter,
voorzichtiger,
met ruimte voor kwetsbaarheid,
voor oprechte verbinding.
Een bericht, een advies,
een eerste stap op een pad
dat lang was dichtgesloten,
dat langzaam opent,
een aanraking van bewustzijn
waar lust, verlangen en zelfkennis
niet botsen, maar samenvallen.…
Een oase van rust
netgedicht
2.1 met 11 stemmen
534 Een ruimte
waar elk geluid fluistert, en mijn geest in stilte mag uitademen.
Dromen van een tuin met
paden van mos, waar bloemen hun geur
aan de wind toevertrouwen. Daar leg ik mijn rugzak van
herinneringen neer, en voel hoe de aarde mijn vermoeide hart wiegt.…
Winterse stilte
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
533 In deze winterse rust is er ruimte
voor alles wat leeft. De natuur slaapt maar
toont een stille kracht. Mijn verfijnde zintuigen openen zich
voor de kleinste details, en in die aandacht voel ik mezelf diep verbonden.…