inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 50.279):

De dichtkunst als Stilte - dief

Doorbreek de stilte in deze woorden
deze façade die als een cascade de ruimte vult
verban de harde leemte in dit stil verdriet
De waarheid verdraagt de kilte niet

Ergens stolt het hart
de stenen rollen door het hoofd
vermorzelen ons met een streling,
met knokkels van een zachte hand

Mijn ogen dwalen af
naar het teken aan de wand
binnenskamers lijkt het veilig
maar de schijn sluipt in geniepigheid

Open het luik naar een nieuwe morgen
in dit kakofonische niemandsland
Verbrand de lading aan prullaria,
de ijdelheid die niet wijken wil

Ooit zongen en stoeiden wij de werkelijkheid
Het leven rijmde en rapte zonder ongelijk
Het noodlot bracht een kentering
met soelaas – vergeefs - in herinnering

Het spel raakt uit, de troef verraadt
zich, het wiel rijdt spaak
in een laatste omwenteling:

Ik keer het tij, dit ongerief
en draag de feiten op de huid
De dichtkunst is mijn stilte – dief
mijn opmaat naar een nieuw geluid


Zie ook: http://oermirm.blogspot.nl

Schrijver: Irmlinda de Vries, 12 oktober 2013


Geplaatst in de categorie: moraal

4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 314

Er zijn 5 reacties op deze inzending:

Naam:
K.Borgdorff
Datum:
28 oktober 2013
Het laatste couplet is gaaf.
Naam:
Edwin van Rossen
Datum:
16 oktober 2013
Wat een prachtgeluid. Mooi gedicht.
Naam:
Hilly Nicolay
Datum:
14 oktober 2013
In de stilte ontstaat een nieuw geluid. Mooi geschreven.
Naam:
Pama
Datum:
12 oktober 2013
Schijn en beelden zijn bedriegelijk, maar de stilte nooit. Zij is de basis tot een wederzien en horen.Pracht gedicht Irmlinda
Naam:
Thomas Koppelaar
Datum:
12 oktober 2013
Email:
thomaskoppelaaryahoo.com
Tegen het einde van dit fraaie klankdicht weer een hoopvolle horizon die lonkt...

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)