5764 resultaten.
Tweestromenland
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 In liefde gedenken wij
Hennie Jongbloed-Weggemans
*15 maart 1937 - +19 april 2013
Oorsprong, bron,
Oerbegin ben jij
Van dit leven
Dat zo ondoorgrondelijk,
Zo vaak niet meer te
Volgen is - stromenland
Waarin mijn ziel
Zich onlosmakelijk
Vervlochten heeft,
Eind dat begin werd
En begin dat nooit
Meer ophield met
Leven, waar…
Schouwtoneel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
830 het
Weten, ieder
Speelt zijn rol
En krijgt zijn deel
Toch heb ik haar
Zo lang gemist,
Het toneel dat
Uit het zicht verdween
Toen werken nog
De enige remedie leek
Om dit bestaan vol
Te houden - na ruim
Dertig jaren waarin
Ik geploeterd heb
Om mijn hoofd boven
Water te houden ben
Ik terug op de plaats
Die ik aan het eind…
gelukkig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
643 (vluchten kan niet meer)
hier aan het einde van de tijd
klamp ik me vast aan wat mooi is, ik kwijt
jouw hand die zacht de mijne draagt
de zon daagt in het oosten
hier op deze koude plek
waar de aarde zich in warmte kleedt;
geen lekke vaten maar een volle vaas
rond het decreet
van zoete liefdesrozen
laten we verpozen
naast de laatste…
Stilaan bij me weggegaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
376 Verteerd door verdriet,
Door tranen die maar niet
Wilden komen -
De emotie-gang was tot
Stilstand gekomen,
Van mijn geestelijk huis
Niet meer over dan een
Kaal geraamte dat klaar
Was om te sterven,
Kon zelf het einde van
De tunnel niet meer zien,
Geen lichtstraal nog
Die binnenkwam -
Daarom heb ik mezelf
Groot gevoeg gevonden…
Klein meisje GROOT verdriet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
678 Een ongeluk, wie overkomt het niet
Maar nu een meiske van net maar twaalf
Het hoe en waarom vermeld de historie niet
Per fiets vanaf de weg geraakt
Nu ligt ze op intensive care
Te vechten voor haar leven
Familie is ten einde raad
En terwijl wij Pinksteren vieren
Wachten we af, hoe het haar vergaat
En IK wens familie en vrienden alle sterkte…
Besef
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
658 Wie kent niet dat storm opsteekt of stak
soms niet eens zo'n sterke
die glans en kracht als rietjes brak
en het seizoen zo onverwacht
al tot einde heeft doen komen.…
een zakje drop
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
798 hij had het haar beloofd
toen ze in bed lag
het kind dat kleiner was
haar vleugels kwijt
ze glimlachte, hij vergat zijn eigen honger
loop maar een eindje om, zei hij tegen zijn dochtertje
op het eind van de Elisengarten
zijn hand aaide nog even
haar donkere haren
nietsvermoedend verdween ze verderop
in het licht dat met de rijen…
Liefde
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
759 liefde is als zonneschijn
Het kan je laten stralen in het leven
Het kan je heel veel warmte geven
Liefde is als de wolken
Je voelt je lichtjes zweven
Je bent door een roze wolk omgeven
Liefde is als regen
Het kan je heel veel tranen geven
Tranen lopen uit je ogen, die over je wangen stromen,
als het einde van de liefde is aangekomen…
Dodenmars
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
559 Een nieuwe moeheid maakt zich meester
van mijn leeggevochten hart
het eind van mijn latijn
heb ik dan toch gevonden
Gebarsten maar niet gebroken
leg ik mijn hoofd neer
kijk naar binnen met berusting
naar buiten zonder te zien
Achter gesloten luiken
marcheren overledenen de dodenmars
koude voeten laten zompige afdrukken
achter op mijn…
Druppel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
851 En aan het einde van de tunnel;
water, grond, een hand?
Ogen wijd open, gespitste oren,
lippen aan elkaar geplakt.
Mompel, glimlach, schreeuw
en een halve traan.…
Uitgerust met veren
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
522 Met indrukken groot in aantallen
bleven ze uit de lucht vallen,
daar kwam naar het zicht geen einde aan
het begin van een rustgevende avond..
het naakt van hun lichamen
in ruige veren gestoken,
met pluimen hoog en warm
langs rietstengels omsloten..…
Eenzame reis.
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.151 zijn ziel vloog reeds weg
uit zijn verkrampte lijf
waarvan slechts stof en
botten zullen overblijven
waar zijn honden bij liggen
te waken en af en toe als
wolven huilen gedreven door
intens verdriet
het einde kwam onverwacht
de wereld verdween uit
zijn gedachten
dof staren zijn ogen
men zal hem niet echt missen
alleen zijn beesten…
Eindejaarsgetijden
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
501 Terwijl ’s nachts
de klok traag tikt
als ogen te lang staren
in gedachtenduister
vliegen vlug de dagen heen
als de bekende schaduwen
tja we worden al meer
ouder grijzer kaler
kouder wijzer valer
zou soms weer het einde
van het jaar naderen
of kom ik echt elke dag
al die uren tekort
ik weet het niet...…
Donkeren gedachten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
455 meegenomen
zoals ieder mens die in
ruimte en licht wil komen
alle jaren en dagen
balanceer ik tussen
wit en zwart en leer
het kleuren van samen
maar als ik mijn
ogen sluit donkeren
gedachten die nog lachten
in het licht van de zon
dan voer ik mijn strijd tegen
onpeilbare zwaarmoedigheid
ben blij als de nacht in
verlichting zijn einde…
Moedig zijn
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
773 Wanneer het licht,
aan het einde van de tunnel,
dooft.
Wanneer diagnose dood betekent.
Wanneer we pijnlijk sterven moeten.
Wanneer ons laatste oordeel wordt geveld.
Vertrouwen, tegen al ons denken in.
Dat wit zonder zwart niet kan bestaan.
Dat dood zijn de tegenpool van leven is.
Vertrouwend op het onmogelijke.…
Ik hoor de nacht die nader-zijgt
poëzie
5.0 met 4 stemmen
937 – Is dit een einde of een begin?...
Uw handen glanzen;
uw blik is als violen in
verslenste kransen...
– – Ach, is ons lijf voor ééuwig moe,
en onze zinnen?...
Míj faalt de kracht, te zeggen hoe
’k u durf beminnen.…
Verdwaasde zielen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
519 Aan het eind van de dag heeft
niemand er één.
Allen kiezen dezelfde trein.
Van altijd op zoek maar nimmer
gelukkig zijn. Hun reis kent
vele haltes;
Spiegelt hun mogelijkheden
in vele gestaltes.
Welke halte zal hun bestemming
zijn? Een vraag die rijst door een
dolende trein.…
Onbegonnen denken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
625 geen vorm en geen kader
geen begin en geen einde
geen zwart en geen wit
geen goed en geen slecht
geen waken en geen slapen
geen geven en geen ontvangen
fluisterend deze regels dromend
drijvend op de gewichtsloze stilte
denk ik aan de naamloze gedachten
die wapperen in de wind loze wereld
het ontstaan moet nog worden bedacht
in het…
depressie
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
621 ik ga kapot van binnen
ik heb geen hoop meer
hoop voor een mooi einde
op vertrouwen
op dat alles goed komt
ik wil niet meer.…
B. En nummers ontelbaar, initialen onbekend
gedicht
4.5 met 2 stemmen
3.296 Een bergbeek in Noorwegen, eind
jaren zeventig, een verrekijker voor
vogels en buren, maar opeens
was daar mijn vader poedelend.
Zijn naaktheid nieuw, zo ook zijn
plezier, onbewust van spionage
genoot hij van zon en water, een moment
geen chauffeur of kostwinner zijn.…
toekomstig verleden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 de foto vangt vlakheid op papier,
het begin en einde van voortduren,
de versheid van perkament
je laat me raden naar herkomst,
naar de gezichten van dienst
en de wijzers van de klok
bij een rammelende maag kan
ik de foto niet eten, toch stilt
zij de honger zonder wedervraag
in deze aarde besterft het
onderhuidse, in het voorbijgaan,…
Brug
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
430 Maar altijd zul jij dan naast me staan
Om samen tot het einde door te gaan.…
Omhelzen wie mij lief is
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 Mijn leven is een reeks details
van aankleden en praatjes maken
willen weglopen of omhelzen
en moe zijn aan het eind van de dag
zonder een rode lijn, geen spel
van dubbele tong, taaltrucs
of beeldspraak, niet eens
een virtuele werkelijkheid
van bloedeloze liefde
en gepolijste pijn
in losgezongen gedichten
die duwen voorbij het bekende…
Stom boek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
477 pagina’s
door elkaar op de grond
er is geen touw aan vast te knopen
toch wil ik weten
in welk hoofdstuk het stond
het moraal van het verhaal
het moet wel fictie zijn
ik zoek het laatste blad
om het enigszins te begrijpen
het is verkreukeld
ik strijk het niet glad
ik wil het plotseling niet meer weten
ik smijt het met open eind…
Zwaag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 verdronken dorp
dat vandaag
te localiseren is
zij het vaag
van Woldendorp weg
neem je de Zwaagweg
naar het zuidoosten
loopt die recht
aan het einde
naar men zegt
werd in 1827
een sloot gegraven
en ze zagen terstond
al die mensenbotten
in de grond
het kerkhof van Zwaag
onder de kleilaag
vanaf eiland Munnikeveen
is het niet ver daarheen…
Bloesems in Watermaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Deze straat in wonderland
een laan van roze wolken
moet wel het einde zijn
van de gewone wereld, hier
begint het geluk en ginds
moet wel de poort zijn
maar daar wil ik nog niet heen
Laat me langzaam lopen en genieten
van bomen vol roze koeken
Laat me wegvliegen
uit pijn en misselijkheid
uit de heilige drie-eenheid
van mijn gedachten…
De T.V., een gebruiksaanwijzing
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
542 In hersendood scherm ik af
op het einde van mijn programma
Er komen meerdere,
maar voorlopig
laat ik afgelopen van me af vallen.…
LAIS CCII
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
426 Zie elk eind als van iets ergers het begin.
Verzaak bezit, jij zit daar zelve in.
Breng warmte daar waar nu een ander rilt.
Geef nooit een ja als jij er niets van wilt.
Breng je lijf niet in verlegenheid.
Spreek uit wat je in angst en vrees verstilt.
Gooi alles weg wat je verstikt met spijt.…
HOOP
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
434 op spijkers met
koppen staan
schepen voor je ogen
ten onder zien gaan
het einde overzien
van je eigen bestaan
de laatste bladzijden
van een boek omslaan
je afvragen wat toch
de clou mag wezen
en uitstellen door het
gedeeltelijk te herlezen
tegenover de naakte
waarheid komen te staan
de hoop niet laten varen
ontkennen met sussende…
Het hyper zijn
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
468 je ogen
armen en benen
molenwieken
een fleurig
pandemonium
dat uitnodigt tot
heerlijke deelname
een aanleiding
is niet te
achterhalen het
hyper zijn bij jou
is nooit van het
kwalijke venijn er
is geen onderscheid
in wie achterblijft
en in samen vieren
weldadig sluipt
rust op kousenvoeten
binnen en in een
langzaam dovend
einde…