3326 resultaten.
Zomer
poëzie
4.8 met 4 stemmen
2.024 En over 't hooiland, waar een wagen stond
Met vers-groen gras te geuren in de zon,
En verder waar het drachtig korenblond
Met brede golving boog ten horizon,
Tot waar een scheem'rend bos zich flauw verhief,
De wereld wegsmolt in der hemelen gloed,
Dreef mijn gedacht, hoe schoon de dag was, lief
Uw schone ziel verlangend tegemoet.…
Date in Urk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
465 We lopen nu
en je vraagt hoe mijn verhaal
of er nu tijd...ja
dus ik, lopend waar Urkers
op de dijk van de zon genieten
vertel, lettend op kuilen,
over het werk met mensen,
over handen, vingers, gaat het,
over kinderen en ziek-zijn
weer over de dood,
terwijl stappend over jongens
liggend met een pilsje
tot alleen nog schapen,
de horizon…
Kind in niemansland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 weer moeten wennen,
alleen de aanhouder bouwt op een
twijfelachtige zekerheid, het blijft
een zware strijd, door ethiek geslecht
kern van niet te stuiten herinneringen
van onbevangenheid, verlies betekent
angst wat doorsijpelt uit alle denkbare
symbolen, onze kinderen vertolken hun
oneindige dromen gericht op dat
ene stipje op de horizon…
Ik zie de zon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
448 Ik zie de zon
staan op het strand
de horizon bloedt
waar de zilte zee
rollend het hete zand
bespoelt en bekoelt
wiegend in de gloed
hoop ik en weet
het verschil tussen
hopen en weten
is het grote verdriet
waarom weet jij nog niet
ik laat me omarmen
in zonnestralen
en laat na het warmen
diep adem halen
en adembenemend
wiegen in de…
Kon-Tiki
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
550 vertrok een expeditie
met een vijfkoppige crew
op 28 april 1947
van de kusten van Peru
een simpel vlot van balsahout
dat de 'Kon-Tiki' werd gedoopt
en exact volgens model
van Inca's werd gebouwd
meanderend als Sindbad
over wijde oceaan
verscheen na honderd dagen
honderd nachten vol gevaren
na 2880 kilometer
aan verre horizon…
Welk draaiboek?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
445 Of blijven de slagbomen half
gesloten, verkent de toekomst
in vele vormen, argeloosheid
als vergezicht, de stip op de
horizon zijn we zelf, in het
gedane verleden, de brug leek
dicht, even geen toekomst meer,
ook geen later, het onbekende
speelde met ons en met de tijd ,
een mythisch spel die we zelf
hadden bedacht verbindt opeens…
Stadskanaal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
558 Kerf getrokken
langs een lineaal
totaal kaarsrecht
zo ver ik kijken kon
en het loopt door
achter de horizon
zo eindeloos recht
dat voelt slecht
waar ben ik terecht
gekomen
nergens troost
in mijn dromen
heeft een water bochten
Stadskanaalsters kochten
drugs en drank
om dat kanaal
recht als een plank
te vergeten
niet langer door hun…
Wisseling van de wacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
451 Wind reist de zon na
voorbij de horizon,
de wereld rond
en komt terug bij
een zomerwilg.…
zeebodem
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
432 klankbord
koorddanser door
elkaar heenpraten
ratelslang slangenmens
dance-event
ventieldopje kort rokje
binnentent buitentent
rentepercentage
servies antisemitisme
autisme
smeermiddelen flipper
flipperen fliippen
floppen
perenbomen afromen
witwassen
muzieksmaak snaak
prietpraat
onderkaak derde rang
rangorde gordeldier
stip horizon…
Eropuit met de boot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Aan de horizon verschijnen stippen die dichterbij
komen: het zijn een groot aantal vogels langs de rechtlijnige
kustlijn, ik haal opgelucht adem want heb mijn bestemming bereikt
Het was heerlijk om even erop uit te zijn, ver weg van de alledaagse drukte.…
Als de dageraad straalt
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
592 O zo klein en mooi
puur uit onverwachte hoek
lach van dageraad
Hoe het geheim van de nacht
wordt onthuld op klaarlichte dag waarin wereld
ontwaakt uit een diepe slaap in dit vluchtig moment: een horizon
rondom van waar haar heel gevoelige wangen blozen onder de wakende maan.…
Für Elize
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
480 Elizeling, waar was je nou
Waar bleef jouw vlucht met Pegasus
Waar bleef het smachten
van jouw kus
Ik was jouw man toch, jij mijn vrouw
Ik wil je nog altijd mijn lief
En jij wilt mij tot ver voorbij
De horizon van tijd, mijn lief
Maar ook ík zei, El, 'k heb je lief
Ik zong het zelfs, met heel mijn hart
Als dichterziel, poëet en bard…
Fatamorgana-oase
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
479 Zo meed ik bewust mijn enige redding,
ben doelloos de woestijn weer ingegaan
keerde mij af van hoop en horizon
en kwam alleen voor zorg en moeite staan.
Toen, in die eindeloze zandzee
ontmoette ik een vreemde man
Hij riep mijn naam en nam mij mee
terrug naar die rijk gevulde oase.…
Jij, in de stilte van mijn dagen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
567 Ik hoef je niet als vuur dat brandt en verteert, maar als een licht dat blijft,
niet grillig of vluchtig, maar standvastig als de horizon aan zee.
Zelfs als het leven ons soms uit elkaar trekt als golven in de tijd,
weet ik dat wat wij zijn nooit verloren zal gaan.…
Dichter bij de polder
netgedicht
2.5 met 41 stemmen
857 Langs wilgen slingeren paden
door het land waar het water de horizon raakt
en ritme der seizoenen zich eindeloos herhaalt. Stilte wordt slechts
verstoord door weemoedige klanken van een kievit of het gebrom van een tractor.
Veenbodem is doordrenkt met
verhalen van vergeten generaties ambachtslieden
en boeren.…
Nachtvlucht
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
455 web van de nacht
zweeft zij tussen draden
het vuur van de stralen
der rijzende zon
veblindt haar gezicht
Op haar vleugels verschijnt
sterrenstof in de morgen
haar herinnering ziet haar
zij vlucht in de tijd
Een reiziger vliegt met noodlotsbestemming,
gekweld door verlangens
al verder en verder
verloren in dromen
tot haar horizon…
Ongeschreven boek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
477 rulle zand ligt
het hart dat in de steen blijft
de rots die in het bloed drijft
met zilte tranen afscheid genomen
wetende dat je zou vertrekken
de hersenen nemen de ziel mee
naar het ademloze niemandsland
het land dat stil is op de aarde
zonder jou is deze oude wereld
zo anders, zo leeg, niet langer
vruchtbaar vol verlangen
de horizon…
Opwaartse Vlucht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
447 En ergens, waar de horizon zichzelf herhaalt,
ontvouwen zonnen zich—eeuwig, ongebonden—
elk een kroon van licht voor wie durft opwaarts te zien,
terwijl de aarde, zachtjes sidderend, haar adem inhoudt.…
In het licht van de duinen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
389 De horizon strekt zich uit,
grenzeloos en wijd, vogels trekken voorbij
als gedachten zonder haast, het warme zand verwarmt mijn
blote voeten, terwijl de milde zon haar gouden vingers door de lucht weeft.
Tussen bloemen die zachtjes
meebewegen in de fluisterende wind, vind ik
kalmte om diep te ademen en te zijn, hier verdwijnen zorgen.…
Droom
hartenkreet
2.4 met 11 stemmen
670 Langzaam dobber ik naar een kust
van diepe rust, waar angsten en twijfels zich verliezen
in de horizon. Geluk komt zachtjes, zonder pijn, zonder wanhoop,
terwijl saaiheid en verveling voorgoed zinken in de grenzeloze zee van vergetelheid.…
Wanneer vleugels terugkeren
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
488 Hun zwevende zang rolt over
de horizon, trillend in mijn ademende borst,
een taal zonder woorden, een tedere fluistering van alles
wat kostbaar is, een hemelse plek waar tijd langzaam en rond ademt.…
Voor de afbraak
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
223 De horizon schoof open
landen werden bereikbaar
mogelijkheden
vermenigvuldigden zich
als deuren zonder einde
Maar overal kunnen komen
bleek ook een val
Ik liep verder
dan mijn schaduw,
waagde mij aan de verte
richtte mijn blik op het raken
op het bereiken,
op alles wat nog buiten mij lag
En juist daarin
ging iets verloren
Want…
Bij het spiegelwater
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
231 De sombere dag crepeert in het rottende riet,
zotte schemering wurgt de geblindeerde horizon
met ijzeren hand en sterke vingers.…
Welkom in de wereld...de wereld van...ja die!
netgedicht
3.6 met 61 stemmen
6.343 Je wilt ‘vroeger’ achterlaten
Voor ‘het nu’ niet bang meer zijn
Je wilt klaarblijkelijk de dingen laten
Die schijnbaar hielpen tegen pijn
En je heelt
Ik voel, onze deuren staan open
Ik loop in een warme tocht
’t Is wel een eindje lopen
Aan de reis raak ik verknocht
Vanaf stap één
We willen op een eiland leven, alleen dan met ons twee…
REQUIEM-GEDICHTEN-DRIELUIK
hartenkreet
3.0 met 21 stemmen
1.946 TRANEN
Alleen
tranen
beamen
het stille verdriet
wat beklemmend voelt
als de gestorvene
die lijf & goed achterlaat
en zoveel
gemeenschappelijke herinneringen
zich oplossen
in tranen
die mogen komen
die moeten komen
om de weg vrij te maken
voor de lange eeuwigheid
en de korte duur
tot vereniging
welke voelt
als een rauwe uitzichtloosheid…
Een hartelijk ‘tot ziens’
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
518 instituut
in vriendschap, werk en samenzijn
dus nemen wij geen afscheid nu
maar dragen jou in hart en hoofd
“Een hartelijk goedenavond,”
klinkt in de stilte, wijd en zijd
een stem vol warmte, altijd klaar
een gevend hart, een stralende ziel
je laat vele sporen na in het leven
als trouwe vriend en joviale maat
in wat was en jij ons achterlaat…
Dans met het leven - van harte
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
118 Verjaren is dansen door de tijd,
een pas naar wat nog komen gaat,
een glimlach naar de toekomst,
een warme blik op wat je achterlaat.
Je danst langs herinneringen,
langs mensen die je nooit vergeet,
langs mooie dagen, soms wat verdriet,
langs alles wat je heeft gevormd
tot de mens die je vandaag bent.…
Elegie van de varkens
gedicht
3.2 met 52 stemmen
19.581 Soms staat er een, een oude beer onder de oude
boom van de kennis, oud uitstervend appelras,
doodstil en kijkt naar de wind op de horizon,
door inzicht blinder dan van nature bijna.…
vincent
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.314 echte vrouw in je leven
de Balsem voor je ziel
je schreef de wereld over de duizelende verrukking
waarin je met haar viel
maar ook de liefde voor een vrouw
deze hunkering was nieuwe pijn, die je niet kon geven
Vincent, je leefde kort en met heel je wezen
totdat je geniale waanzin
een eind maakte aan je lijden in dit leven
uit 'Voorbij de horizon…
'k Ben als een land
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.688 'k Ben als een land dat strekt in middagzon
Onmeetbaar liggende akkers en deining
Van woud en duin, tot waar de horizon
Vergaat in 't licht van eigen verreining.
En 't evenwicht der wereld koelt de gloed
Van mijn verzwarend vlees en broeiend bloed
Tot eindloos aardrust en deining
Van krachten die geen mensenhand overwon.…