5922 resultaten.
hartsvriendin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
889 vaak komen ze schokkend over:
beter je schaamhaar verliezen dan je passie
dat is om alles op school te kunnen verwerken.
van mijn overgrootmoeke geleerd vooral
dat je om alles moet kunnen lachen,
anders ga je eraan onderdoor.
en jij bent er maar niet...
nu ja, ik heb niet het recht je op te eisen.
toch blij dat jij niet afhaakt.…
Dromen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
703 Hij zelf heeft het niet bedacht
maar is een speler
in dat grote spel dat “leven” heet
Het harnas heeft hij afgeworpen, onbevangenheid is zijn troef
De vrees om te verliezen heeft hij niet, daarmee heeft hij zijn vrijheid gekocht.
Starheid is de vijand
en de eer
het allerhoogste wat hij kan behalen.…
Gif
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
631 Mensen verdwijnen in haar mond,
bang om hun schaduw te verliezen.
- de oude vrouw zucht -
Nu is een flits door het heden,
een geldversnipperde levensmoeheid
die zwart niet meer onderscheid van wit.
- haar wandelstok tikt langzaam -
De straat maakt geluiden
die niemand verstaat.…
Tot in eeuwigheid
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.351 Mooier kon 't niet in de vakantietijd:
een man en vrouw, uit hun jeugd weggegrist,
voor eenmalige liefde kiezend,
die hen dan bijblijft tot in eeuwigheid,
hij haar als Zon ziend in zijn land vol mist,
zij hem nooit meer van haar netvlies verliezend.…
Mijn stad
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
659 De straten hebben namen
van mensen en betekenis
en anderen anoniem
zijn zonder stem geboren
de pleinen staan vol bomen
‘t volk heeft daar haar dromen
en vrienden zonder geluid
gaan onbemind verloren
de buurten zijn net dorpen
maar zonder sterke schouders
de schooiers die verliezen
die hebben vaak geen ouders
de parken zijn weemoedig…
Ammoniet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
516 dit duurt nog voort, deze lijn
de cyclus, de spiraal
van adem en herhaling
zolang het weke weefsel
zich haastig versteent
tot fossiel met vlakke facetten
de verse stilte moet nog verkalken
avondlicht moet nog doven
we moeten ons verliezen, onwrikbaar
vergruizen, langs bospaden en
melkwegen verdwalen, thuiskomen
bij nacht, roerloos verstillen…
Ik wens je meer
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.163 Vrienden die je niet verliezen zult
Voor altijd is altijd
Mensen die je familie zijn
Of worden in het hart
Ik wens je meer...
Van je oprecht gelach
En opgedroogde tranen
Wensen die je werkelijkheid worden
En ik je dan niets meer wensen hoef…
Onder bewust zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
691 Net nu verliezen gladiolen
hun frisheid onder weeë pijn,
droevig lied, afscheidsvlagen van violen,
slopen een nostalgische brug tot een ravijn.
De overkant een illusie, zo verloren
zonder balsem valt het gordijn.…
Late guldenroede
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
562 Men loopt zo gauw voorbij
in herfstachtig najaar
aan wat uitgebloeide takken
in een groepje bij elkaar
vergankelijk geworden
kleur verliezen, broos
staat het stil, wat triest
komen uit de mist in zicht
van zachte lichtval
en zie....
hoe een spinnetje ontdekte
de ragfijne takjes
waaraan het zijn webje spon
en kijk...…
Vogelmelk
gedicht
4.5 met 2 stemmen
9.286 Ik had de liefde nodig
om jou te vinden,
maar nu
heb ik jouw eenzaamheid nodig
om je niet te verliezen.
Van de boom zal ik leren
om je ruimte te bezetten
met wat boven mij verrijst.
De laatste graankorrel is voor de vleugels.…
Per stem wijzer
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
449 Een verliezende kiezer heeft
nooit definitief verloren.
Zolang die stem heeft en
hoorbaar op zijn toekomst
vertrouwt.
Per stem wijzer.
Iedere kiezer stemt met
zijn hart. Na het kiezen
kan die huilen. Maar weldra
weer lachen bij een nieuwe start.…
Beloftevol
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
912 zo woelt een vreemde wereld:
groot in meer verliezen,
klein wat ons nog rest.
lees mijn bevreesde letters
over herfst en winter
en de langzame kou
zonder jou.
we spelen ons spel,
lachend in brede zinnen
en daar is de werkelijkheid:
een handjevol liefde met knipoog,
beloftevol naar toekomst,
naar morgen.…
verlies
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
730 Het verliezen van je eigen kind
het allerergste lot wat je kan treffen
dat kind – je eigen
je bent het zelf
Jij bent dood en ook weer niet
Nooit wordt je weer compleet
wat was – geen ommekeer
Je blijft de gelijmde vaas
waarvan je altijd de breuklijn ziet
Nee geen vergelijk – geen vergelijk nu
Maar toch geloof me
je hond moeten
laten…
De kluis van Dagobert McDuck
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
566 Ik had de meeste knikkers
bewaarde ze in een emmer op zolder
Bonken in alle kleuren metaal
en zeldzame marmeren
Niemand wilde van mij verliezen
dus speelde ik maar alleen
Een klasgenoot had een ivoren knikker
maar ivoor is verboden, en ik houd me
aan de regels, dat is het mooiste spel
Mensen hebben geen idee
hoe het werkt en wat ze verspillen…
engel voorbij de poort
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 heus, ik kom terug, het gaat
niet vlugger, niet meer
zoals ik wil, mijn
wil heeft plaats gemaakt
ik heb de stempels staan
het visum dat ik terug mag keren
gegarandeerd door de doktoren
ik weet, het kan verloren gaan
en wie ik was niet langer meer bekend
ik streel je lieve sterke hand
beloof maar niets want hier
verliezen woorden…
Reeel gevaar
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
474 De mensen zien weer blauwe lucht
Weer vissen zwemmen in kanalen
Ze moeten daarvoor wel betalen
Soms met hun allerlaatste zucht
Het is nogal een harde les
De mensen zullen moeten kiezen
Voorkomen dat zij gaan verliezen
Hier zweeft het zwaard van Damocles
Techniek, fabriek en industrie
De arts, de wet, de zuurstoffles
De mensen moeten zich…
Anceren zonder bal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Leven is aandachtig balanceren,
tussen winnen en verliezen.
Tussen leeg of veel te vol,
zoals in ons eigen hoofd.
Ons eigen stadion.
Leven is naar spelen kijken.
Leven is balanceren,
zoals baldadig voetbal is.
Spelen met een bal.
Leven is samen balanceren.
Is anceren zoals voetbal is.
Leven in ons eigen hoofd.
Spelen zonder bal.…
4 mei
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
454 tuurlijk is het lang geleden
vervlogen tijden
ondenkbaar lijden
maar tijd is nooit verloren
of zomaar voorbij gegaan
als we 2 minuten stil staan
2 minuten in zoveel momenten
die vrijheid normaliseert
wat hebben we geleerd
wat hebben we te verliezen
wat weten wij nou echt
van het te lang durende gevecht
zonder winnaar
zelfs de…
Het schip der dwazen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
490 De reis is onrustig, maar
het schip is geweldig
een prachtig schip
Helaas zonder scheepskabouters
om de vege boel te redden, nee
er zijn alleen dwazen aan boord
die vrijheidsliederen zingen
en toosten op verre stranden
Ach, we verliezen koers
Het magnetische veld wordt zwakker
en de noordpool schuift weg
Havens blijven ongelezen…
ruggengraat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
480 een tram ramt een bus
sleutelbeen
ribben breken
bekken doorboord
wat blijft over
vermoord door het leven
gekluisterd aan
het Blauwe Huis
kapot lijf kapotte liefde
het verscheurde leven
op het doek de verliezen
dreigende luchten
bloed gaat over in bloemen
aderen verbinden mensen
en altijd haar intense blik
haar ogen houden…
Exhibitionistisch genot
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
479 allemaal vlot
af te gaan maar
jij als perfectionist
is het je eer te na
om zomaar wat
te broddelen
gelikt is je werk
wat jij met pen
en zinnen doet
raakt emoties van
de ziel verschuift
werkelijkheid naar
volmaakte expressie
waarbij normaal
saaiheid verliest
buiten de grenzen
gaat en diepte zoekt
om in confrontatie je ziel
te verliezen…
Ode aan de traagheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
540 schrijf de laatste regels in uitgebeende trage taal
verzamel de moed om de kust uit het oog te verliezen
zoals de vis tam en stekeblind oefent in onderaards geduld
laat tranen een voor een over schaarse woorden vloeien
bloed spaarzaam druppelen op het onbeschreven schrift
zoals het bewegingsloze dier dat in donkerte op helderheid wacht
laat…
als ik jouw liefde niet had
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
542 als ik jouw liefde niet had
zou de zon nooit schijnen
als de zon haar licht
zou ik alles verliezen
eindeloos en donker
zou mij het leven zijn
als ik jouw liefde niet
zou geen ster nog schijnen
bitter en guur de wind
mij de adem benemen
koud en diepgevroren
zou mij het leven zijn
als ik jouw liefde niet had
bleven bomen bladerloos
was…
AFSTAND
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
570 Afstand is zoeken naar,
jammerlijk tijd verliezen,
wachten op zoveel vóór u,
een uitgevallen verbinding.
Afstand is geen vervoer,
gebrekkige toegankelijkheid,
apparaten niet kennen,
juiste woorden missen.
Afstand is weg raken,
steeds zoeken naar,
nabijheid begeren,
dun ijs willen betreden.…
Tussen verlangen en oordeel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
351 Verlangend,
altijd maar verlangend,
naar een geest die mild blijft
zonder zichzelf te verliezen.
Verdurend,
altijd maar verdurend,
met het zwaard van Damocles
net binnen handbereik.
Wakend,
altijd wakend,
terwijl de tijd
zich losmaakt
en wegvloeit als zand.…
'k Heb je vandaag laten gaan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.230 IN MEMORIAM HENNIE JONGBLOED-WEGGEMANS
* 15 maart 1937
+ 19 april 2013
'k Heb je vandaag
Laten gaan, liefste
Zus die zo lang ik
Me herinneren kan
Bij mij geweest is,
Zus die zich zo vaak
Gelijkertijd mijn
Moeder voelde -
In liefde laat ik
Je vandaag gaan
Naar de overkant
Van deze oceaan
Waar de hemel zich
Probleemloos…
De laatste zomerdag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.280 De ochtendzon verwarmt
Het licht gloeit
Goudomrand geschilderd
De dag begint
Als een bloem naar het licht
Badend in warmte
Drinkend van dauw
Reik je naar de wind
Een moment van rust
Intense kleur
Heldere geur
Het is stil…
Kassa !!
snelsonnet
3.0 met 6 stemmen
617 Beheerders van een Sushi Restaurant
Die eens per jaar tweehonderd gasten krijgen,
Verkiezen - niet onlogisch - het verzwijgen
Van ook maar de geringste wantoestand.
Die reppen later van ‘normaal gedrag’
(Met één oog op de omzet van die dag).…
In memoriam matris (1)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
505 Laat mij je kind nog eenmaal zijn
gewiegd op je armen,
de veiligheid voelen van je handen,
ruw als de stof van je schort.
Ze liggen nu naast je
op het witte laken
van het ziekenhuisbed
of ze strijken, o zo moe,
je grijze haren glad.
Ik zie de blauwe aders
en de bruine vlekken
van de ouderdom.
Je ogen van pijn en hoop,
in de verte starend…
afscheid van Constant Nieuwenhuys
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.803 Constant bleef nooit stille staan
in stilte bleef hij verder gaan
na Cobra Corneille Appel
deed hij een appél
voor Nieuw Babylon
toekomst van ruimte en zon
er was genoeg ruimte
onder zijn zon
einde Grote Wittenburgerstraat
op het oude lange eiland
tegen de waterkant
in een oude school
zag men hem jarenlang
onvermoeibaar gaan en komen…