5142 resultaten.
blind en doof
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
569 weten
van sterven
van wraak
niet weten
van haat
laat mij drijven boven de einder
zonder besef
van verderf
van onrecht
zonder besef
van eindigheid
blind en doof
laat mij huizen onder de horizon
onder schotsen koel en kil
zonder wanhoop
omtrent oorlog en oorlog en oorlog
in stilte stikken in geluk
terug in de tijd
ademen…
Gestremd
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
765 rond
op bloeiende berghellingen
zoek tussen 't hoge gras
de allerbeste plantjes
die weldra hun melk
des te fijnere smaak geeft
tot eer van kaasgeschiedenis
pittige GRUYERE
wentelt zich smeltend om
in de proevende mond
brengt langs tong en kiezen
een door zon gerijpte
geurende kruidentuin
zoete EMMENTALER
met holtes vol luchtige adem…
Een eindeloos rijm?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
511 het recht
rein bronwater te
tappen uit een
ongeboren geheim, waarin
de waarheid drinkbaar wordt
uit de hiel en de ziel
van de fles en taal,
die toegang soms ontzegd
zodat ik stilaan verder
droom, misschien fataal
uiteindelijk wel levensecht
als een verse portie licht,
waarvoor ik ben gezwicht
waaruit ik de dagelijkse adem…
Hypochonder
gedicht
2.9 met 18 stemmen
5.632 Steeds vaker daagt het luxe besef
dat een mens zijn leven voor zich heeft
om het ademen af te leren.
-------------------------
uit: 'Alle goeds', 2003.…
Onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 Huizen staan om diep ademen,
een zwaar ruisen op lichte grond,
dromen haperen dan weer overgaand
in het vast ritme van onaantastbaar
slapen onder stille daken.
Langzaam wordt het weer licht op de weg,
de hand heeft de koppeling verzet.
Tussen waken en dromen ligt de horizon,
de motor gonst een mededeling om.…
Slapende kamer.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
862 Citroen-aroom van gele zuidervrucht,
Adem van perzik purperdons-bedekt
En ziel van lelie tragisch bloedbevlekt
Smelten bedwelmend tot één geurenzucht.…
Zwaar verwond
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
455 Hijgend naar adem dook ik onder
mijn anders zo trouwe automobiel,
maar een krokodil beet in mijn
opgezette wangen, die als drab
ten prooi viel aan een doolziel,
met rode oogjes giftig en klein.…
Mijn lieve nimf
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
638 vlucht
de thermiek te voelen
van jouw passie die ons
op aangename wijze tot
grote hoogte doet stijgen
om dan licht
af te glijden zonder
in een duikvlucht te raken
die ons zeker zal kraken
ik volg je mijn
lieve nimf in volle
overgave omdat vleugels
onze zielen zullen dragen
in een paradijselijke
atmosfeer die enkel
liefde kan ademen…
het einde nadert
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
570 en weer staat de regen aan de drup, te liggen
op het strakke nat dat reeds het lichaam
heeft verlaten, het goud in de morgen ligt
nu als oud koper dof in de vitrine van je ogen
de klok, een langzaam begrip ijlt als een verstekeling
aan de muur, geborgen in de handen van de kwaal
mocht morgen in jouw adem komen dan nestel
ik de nacht in de…
Veranderingen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
982 op de ezel gezet
Tussen het gras de boterbloemen en de
Koeien is de tijd stilgezet onderhevig
Aan veranderingen met ogen van de tijd
Kijk ik met een zucht en snuif de
Onzuivere lucht de geur
Van rook in mijn longen en
Als ik naar de oren kijk dan denk
Ik aan 't doolhof van de tijd waarin
Zoveel oren stokdoof zijn geworden voor
Adem…
leeg van voren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
558 het is kouder dan de vlucht
van duizend meeuwen, de tocht
die het voorjaar inblaast lijkt
met het oudejaar te zijn verdwenen
het gerecht van tochtige koeien
en praatgrage knoppen blijken
zich te hebben verschanst achter
duinen van traag zand
ook de luchten lijken voller
van adem, een wolk draagt
de massa die eens ons aarde werd
genoemd…
Europa is een woord
gedicht
3.7 met 3 stemmen
4.130 Arm troetelkind, te vaak, te schril geprezen
Met slechte adem, achterna gezeten
Door charlatans, bemind met bullepezen.
Alleen nog kermisvolk wist hoe je heette.
In het lawaai verdween je. Onbetreurd.
Achter de bergen, ver weg, waar ik woon,
Heeft niemand je zelfs maar gekend.…
zomerstorm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
507 De wind blaast uit volle borst,
zijn adem in de bladeren
van struiken en bomen.
Het wordt onheilspellend donker
ik tuur naar die botsende wolken.
Plots een harde klap,
had het licht voordien niet gezien,
dus kwam het onverwacht.…
regenpoeder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
554 ,
omarming zonder lichaam, dit is een blad-
verliezend bos, geen tuin van eeuwigdurende
lente, het glas dat mij doorziet is hard
en doorzichtig, als een kort moment tussen
gesloten wolken die altijd onderweg zijn
het is nog te helder voor schemer, deze
plek heet afstand, onthou de geur van zee
en versgemaaid gras, drink de nevel,
adem…
De Octoberwind
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
821 Meedogenloos en laf
sleurt hij alles mee in zijn graf
hij voelt zich machtig en groot
en kent geen genade
als de adem van de dood.…
entiteit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
490 een getal, een daad, een liefde
iets dat zichzelf kent zonder noodzaak tot notie
iets dat een buitenwacht uitzondert en
lichtjaren overbrugt zonder benul
mijn steen ontbeert een stem
gelijkend op tederheid, trilling
eerder nog dan adem bevat stilte afwezigheid
is afbraak ook niet meer wat het geweest is
een breukvlak, een zeurende pijn…
aan de voet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
404 door een zeef zonder mazen
zodat de staken als dwazen door
mijn voeten priemden
ik zwaaide met een ruige lach, behaard
en ingetekend met inkt dat ver in mijn
spieren was binnendrongen ontheemde
ik mezelf van liefde en zelfrespect
nu de nacht als zand mijn huid bekrast
het bloed uit de wonde rijkelijk vloeit, pijn
onbeheersbaar mijn adem…
Afdronk van de taal,
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
447 Plotsklaps gebeurt het,
in een handomdraai zijn
teksten geboren, je
verwacht ze niet, ze
komen daar waar je ze
eerder hebt verloren,
waar de wereld gerijpt
of niet uit voortvloeit,
Zoals ik het drink, zoals
ik adem, later proef ik de
bijmaak van ik geschreven
had moeten hebben.…
Het sluipt naderbij.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
387 Als het bloesemvuur
van een late jeugd
zich heeft afgemeld,
vertraagd de adem
van de vreugd als
in aangevroren rijp.
Ontdooit in het
uur van ouderdom,
gedroomde wijsheid
hecht zich vast in borst
en bast en wordt
ik in natura van mijn
laatste straf verlost.…
Kijk pappa, ik huil ook nog
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
630 Zoals je me nog nooit hebt gezien
Mijn haar is alleen hetzelfde, goud
Het is mijn vacht
Ik mis je, elke dag,
Te vaak
Hier en daar
Een traan
Als ik kijk over het water
Weet ik dat je aan de overkant bent
Ik luister naar de wind
Het is je stem
Ijskoud en je snaait soms
En je bent zo weer weg
Onzichtbaar , niets meer dan lucht
Ik adem…
Woorden zullen schilderen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
831 de kamer waar mijn ingelijste land
aan muren haakt, legt het zwijgen op
het is er winterstil
ik kijk naar diepe velden
ik kijk naar hoge luchten
al wat hier leeft groeit uit mijn handen
er is geen wereld
er is alleen de dood zegt men
maar mijn kleuren blijven ademen
mijn woorden zoeken zinnen
ze reiken naar ongekende verten
het…
Rozen en zweet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 beantwoorden kan –
met nieuwe plannen
's Zomers staan er tafels in de tuin
met klemmen op de lange lakens
die wiegen in het licht van de wind –
mijn tent na het eten
die eerst klein en donker was
vol benen van de volwassenen
maar vrolijk van hun stemmen –
mijn andere wereld
Ik streel er het droge gras
baan paden voor de mieren
en adem…
Dam
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
468 als genarcotiseerd staren we
naar de beelden
ze droegen rugzakjes dicht tegen elkaar gepropt
in plaats van mondkapjes in 't land waar de dood woei
onder de zwart witte wolken
nog niet zo lang geleden
waar de tranen stroomden
de kwetsbare mens in zijn verlatenheid
tot rust gekomen
jouw vrije adem
laait de vlam van barmhartigheid…
Gevormd uit een klompje klei
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
427 Ik loop
naar het venster
en sluit de
duisternis buiten
tegelijk
met de room gekleurde
glanzende gordijnen
van satijn
het binnenste
van mijn ziel
de woonplaats van
het nimmer uit te doven licht
de adem
van Zijn Woord
waarvan
wij woorden maken
in een
gedicht
in blijdschap, wanhoop
of ontsteltenis schrijven
bij Uw licht…
Lief lijfhuis [2]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 wijd uit
tot een X
(waarde onbekend)
om af te koelen
maar er staat geen wind
en de lucht is vochtig
van verdriet om mijn lot
en van angst dat dit het laatste is
wat ik nog vol kan houden, dat
het daarna te erg zal zijn
(ik weet niet precies wat -
soms is het te donker
dan weer schijnt het licht te fel)
Ik heb ruimte en adem…
Rijshout
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
543 Zoutwatervis ligt doodstil in de grienden
Zoetwatergoven spatten op basalt
Een knotwilg is het die zijn vuisten balt
Om holten die recent als ogen dienden
Al half verdroogd, gedeeltelijk verteerd
Is het of hij alsnog om bijstand smeekt
Met een gebed dat van nieuw leven spreekt
En vrees in overgave transformeert
Ach, raadsel, dat de adem…
Ongekend talent
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
515 jij was
de logica weer
helemaal kwijt
in de snapshot
toegemeten tijd
waar het podium
nog leegte ademt
barsten coulissen
van opkomend nog
ongekend talent
schijnt licht al
succesvolle bundels
terwijl er nog geen
stap is gezet achter al
bewegende gordijnen
we openen met
ingehouden adem
het mimisch welkomstlied
treden langzaam…
Het hart van de hoge bergen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
550 O stroom van zoete geurige
magnolia
weemoedige adem in de avondzon
stralend wit
zweefden de dichters
overal anders
strelen we de veer het papier
het doek
terwijl ik mijn tranen
uit de ivoren toetsen
voel stromen
en luister naar de
armzalige toon
want wat is ons loon
als de liefde is uitgedoofd
om in duisternis
verder te…
Het Lentekind
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
566 Ik ben waar ik ben
en ook wil zijn
ik drink mijn moeder
en adem mijn vader
ik wortel in mijn moeder
en groei in mijn vader
Ik ben in de kracht van
de mooiste tijd van
mijn leven, de lente van
mijn leven, waar ik ben
waar het gras groener is
en waar ik wil blijven
's Nachts is de hemel donker
als de maan zwart is
overdag schijnt de…
als de wind gaat liggen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 ontmoeten we in de schaduw van ons bestaan
ze duiden op onze kwetsbaarheid of verval
al wat tijdelijk is raakt uit het zicht
men hoede zich, derhalve, voor het vergaan
van wat achter een verscholen diepte ligt
het is de tijd, die dwingt tot inzicht
ja zeker, ze is zo rekbaar als elastiek
dagen dragen soms verschillend gewicht
en de adem…