3717 resultaten.
Boeket
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
682 Bij de bos blijft hij,
is de kamille.
Oja er is ook een aangewaaide steel dille
die wel mee wil doen.
De kostbare antieke vaas van porcelein,
waarin elk tot zijn recht
en altijd overeind,
die wil ik wel graag zijn.…
Drinkbeker (In het oog (5))
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 Buiten het oog getreden
vult mijn wereld zich met zon,
verblind voel ik me te licht bevonden
en loop los
een bos in
dat doet mij dwalen,
verdwalen over vele paden.
Manen later tot een grens gekomen
tref ik een park dat mij
door de inrichting niet kan bekoren,
het licht te strak bevroren.…
Ruzie aan het diner
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
821 Een knappe vrouw, niet zo jong meer,
boos starend in haar glas wijn
en een wat rossig uitziende heer.
In het conflict dat er duidelijk heerste
werd niet gepraat maar kwaad gezwegen,
het “eigen gelijk” was kennelijk erg groot.
Een toenadering wordt zo niet gekregen,
eerder de mogelijkheid van een huwelijksdood.…
Het theezakjeslied
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
572 Dit lied gaat over zakjes thee
Liggend in een grote doos
Daar zijn ze niet echt blij mee
Ze zijn verschrikkelijk boos
Wat hebben we aan ons leven
We gaan straks in een glas of pot
Het water, dat is gloeiendheet
We schrikken ons dan rot
Zo mopperen ze steeds maar door
Eén theezakje is positief
En zegt dat men van thee geniet
Dat vertelt…
Psychisch verwoest
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
262 helemaal verrot,
op het podium was het jullie anarchie die overwon;
jij streelde jouw borsten en krabde aan jouw poes,
jij vernielde auto's, geluidsboxen en gitaren,
tot jij vaarwel zei tegen de menselijke chaos
en jij sloeg al jouw verslavingen tot moes,
helaas, jouw depressie kwam niet tot bedaren,
tot dat schot bij de eekhoorns in het bos…
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Het ruisen van bladeren
filtert het lawaai, totdat alleen de hartslag van het bos nog overblijft.
Mijn vingertoppen tasten
naar mos, een textuur die langzaam de
wirwar in mijn hoofd tot rust wrijft. Ik spreek niet om
begrepen te worden, de eik stelt geen vragen, hij bewaart mijn stilte.…
Waar de bomen niet oordelen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
161 De bomen vragen niet naar zijn verleden,
de wind waait de geur van het bos door de tralies.
Hij is hier niet om alleen maar te buigen;
hij gebruikt de stilte om op te krabbelen,
stap voor stap, tot hij er klaar voor is.
Hij houdt vol.
Zijn blik staat op scherp.
Elk moment is een nieuw begin.
De seizoenen buiten wachten op hem.…
Vertragen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
13 Hun laatste
bladeren geven kleur aan het zwijgen van het bos.
Wat ooit zo stevig en vol was, laat nu geleidelijk en voorzichtig los.
Wanneer de avond zich
spreidt over het glooiende landschap,
laat ik de dag bezinken, indruk na indruk. Niet alles
hoeft mee naar een nieuw seizoen. Sommige dingen mogen vallen.…
Minerva
poëzie
3.6 met 11 stemmen
4.207 Dit klatert over bos en land!
Dit laatste spant de kroon!
Die weerklank daar, van ha, ha, ha!
Die treft en hart en zin!
Minerva speelt bevallig, ja;
Maar de Echo doet niet min. -
Minerva, die een blos kreeg, zweeg,
Nam ’t fluitje van de mond,
En wierp het lachende op de grond,
Terwijl zij de oogleên neeg.…
KINDERSPROKE
poëzie
3.7 met 60 stemmen
15.644 Nacht is niet boos. Als hij komt de nacht
Maakt hij de hemel open,
En veel sterren en sterretjes komen zacht
Op gouden voetjes gelopen.
Ze zijn nieuwsgierig, en naar benêe
Zouden ze heel graag komen;
Maar ze zijn bang, voor de grote zee
En voor de hoge bomen.
’t Is boven ook donker… maar zij hebben licht.…
In de naam van Allah
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
657 Zo boos dat ze schieten om spottende prenten over profeten.
Helaas niet binnen de lijn van het geloof... De liefde voor de medemens is helaas al lang vergeten…
HET ONWEDER.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
3.642 Nu dartelt weer een lieflijk windje,
Door 't afgematte bos,
En kust de frisse regendroppen,
Van 't schommlend lover, af!
Nu beuren weer de schone bloemen
Haar lachend hoofd omhoog!
Nu zingen weer de lieve vogels,
In 't bos, een dankbaar lied!
Nu vaart de Godheid, op de geuren
Van 't frisse lentekruid.…
Ze, ze was wijlen mijn moeder
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
750 Ze was van 1913
Ze werd geboren op de 31ste mei
Ze doopte haar als Philipina Hendrica van den Bos
Ze was kind, maar snel jong volwassen
Ze werd verliefd op haar 17e op mijn vader
Ze liep weg van haar ouderlijk huis
Ze ging op kamer op haar 18e (1931)
Ze behaalde haar Mulodiploma (1930)
Ze werkte 8 jaar bij Bank Mees & Hope
Ze was 8 jaar stevig…
RONDJE ROND DE WESTERKERK, afscheid van de JordaanDichter2021
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
869 Jan Jacob Krediet van den Bos
JordaanDichter2021…
VOORZANG
poëzie
3.1 met 11 stemmen
6.097 Ik zie je wel, al ga je snel,
’t Zijn uw dreutse* maniertjes.
------------------------------------------------------
*u in het bos vertrekken: in het bos een plekje zoeken
*di = je
* bin ‘t = ben het
*zoetjes = zachtjes, kalm
*ziet op = luister naar, sla acht op
*gewenk = tekens geven met de ogen (cf. oogwenk)
*met wierden kwijt…
RETOUR VERLEDEN
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
867 is niet meer dan bundeltje kleren
onder het bloed continu kermend
aan de hand van pseudo-foto’s
registreert zijn bewustzijn een
snel driftige vader die deur intrapt
na gymuitvoering uitermate boos
de beelden gidsen terug naar heden
ver weg van het verleden toen jeugd
garant stond voor illusies en idealen
verschrompeld nu toén aanbeden…
Complainte
poëzie
3.9 met 22 stemmen
3.776 Ik leefde ook liever monogaam,
Maar ben veroordeeld als nomade,
Tot geen gestage echt bekwaam,
Steeds af te wijken van de paden
Door elk van wieg tot graf bewandeld,
Strak afgewend van 't boos instinct:
Hun ziel voor welvaart vlot verhandeld,
Hun drift verdrongen en verminkt.…
Alleen en niet alleen
hartenkreet
4.0 met 15 stemmen
2.023 In dat grote bos alleen
Wandelend langs stille paden
Een ijle stilte om je heen
Je in niemandsland wanen
Kijk een vogel in een boom
Die je op je tocht vergezelt
Het lijkt haast een droom
Je lijkt wel uitgeteld
Zachtjes de wind horen ruisen
Door die hoge kruinen heen
Je eigen gedachten doorkruisen
Alleen en je voelt je niet alleen
Honderd…
JALOUZIE
poëzie
2.7 met 18 stemmen
4.560 aan gloênde harten knagend,
De zoete trouw der minne boos belagend!
Ik heb de knik des maak'laars wel gezien!
Hij greep haar hand en lonkte bovendien.
Ja! op haar voet heeft hij getrapt, de snode!
Ik had het diepe bukken niet van node:
Ik zag het, zij liet toe... O, wrede smart!…
Dag lieve papa en mama
hartenkreet
4.2 met 24 stemmen
2.923 Ik heb leren eten, leren drinken, leren praten
Leren staan, leren me te gedragen
Leren boos te zijn, leren lief te hebben
Leren mezelf te zijn, en mezelf te haten
Ik heb leren tevreden te zijn,
Tevreden te zijn met de tijd die wij hebben gehad
Maar tijd is nooit genoeg, altijd te kort
De tijd die we hebben gehad was fijn
Wat ik nooit heb…
Jij taalgenieke dondersteen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
805 mis je wel
mis je niet
een steen
rolt van het pad
dat slingert
rond het dal
omhoog
waar keien
in potentie steen
hun ratelend
geluid
van komend vallen
laten smoren
door het bos
mis je wel
jij taalgenieke dondersteen
je grapjes en de boodschapjes
een dagelijkse dreun
je steun
en wederwaardigheden
van de dag
vooral de avonturen…
Elke dag een nieuwe kans
hartenkreet
2.4 met 8 stemmen
2.854 Elke dag een nieuwe kans
Maar ook een nieuw gevecht
Zenuwen gieren door me heen
Ons leven is totaal uit balans
Woedend, teleurgesteld en BOOS
Probeer ik me te beheersen
Kalmte te bewaren in ongeduld
Hij is beslist niet kansloos
Samen zullen we gaan tot daar aan de overkant
Vechtend tegen zichzelf, de pijn en het verdriet
Het verleden een…
ARMAGEDDON
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
851 water
verdwijnt onder alles vernietigend vuur van aarde
wolken van as verduisteren de zon
de wereld in ijskoude duisternis achterlatend
armageddon
‘moeder’ natuur wraakt
de eeuwen van respectloos plunderen
van haar geschonken schatten
de eindeloos zinloze vervuiling van haar
‘ons’ gegeven paradijs
de mens rilt
beeft
hoopt
bidt
boos…
Kras
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.423 Slepend gaan zijn passen
over het zanderige pad
de winterse schoonheid
van het bos kan hem zelfs
vandaag niet meer bekoren
schouders iets opgetrokken
het hoofd naar beneden
beide handen in de zakken
maar verstoken van warmte gaan
zijn stappen trager en trager
niemand die hem wijst op
de kleurrijke paddenstoelen
half verscholen achter…
Schandpaal in Brussel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.228 Een rouwstoet van rebellen
In de staart dragen ze een gipsen vuist
verbijten de razende traan
Een verzet tegen smog en hoogverraad
Want bos wijkt voor beton
Een roettong likt aan de groene long.…
Schandpaal in Brussel
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
1.683 Een rouwstoet van rebellen
Ze dragen een gipsen vuist
Verbijten de razende traan
Hun verzet tegen smog en hoogverraad
Want bos wijkt voor beton
Een roettong likt aan de groene long
De tuba pronkt met een wijde stem
Trompetten scheuren de zucht
Vullen het plein met flarden
Die de snaar strelen, het merg treffen
Zo verdwalen ze in een…
Grensverleggend
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
946 Kan men door het bos niet zien
hoe elkander te ontwijken,
vrijuit te gaan ook dat moet blijken,
toezicht op onszelf te houden;
waardevast in het vooronder
God Onze Ouder kan dan zonder
ons hinderlijk en kinderlijk gedrag.…
Het is niet 'af'..
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.105 Maar ik kan het niet loslaten
Ik weet gewoon niet hoe
Mijn hoofd loopt over
Ik maak me boos, dat het me nu nog raakt
Ik heb het nooit willen geloven
Maar het heeft me tot een ander mens gemaakt
Ik wil niet langer terugkijken
Of vastzitten in die tijd
‘Het zijn verloren jaren’
Zeg ik tot mijn spijt
Ik heb me zo vreselijk alleen gevoeld…
savanne
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
869 tussen bos en grasland, op de rand van de tropen
woekeren kruiden en wilde halmen en struiken
zo om het seizoen wordt de hitte hier geblust
met een vlaag die maanden duurt
reuzen grazen in hun grijs pantser
nippend van de dunne, dichte schaduw
ik weet niet waar eerst kijken
de olifant besproeit zich met water, bestrooit zich met zand…
The Matrix Unloaded
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 Het raakt de
gevoelige snaar van het bos. De rustige adem,
het open spelen van haar oudhoutgeribbelde hand, hij
krimpt ineen tot hij vergeet dat hij bestaat, staart
voor zich uit, als naar een computerscherm. Staat
als een graf onder de laatste groene bloem. Wortels leggen
zich vriendelijk om zijn arm.…