5764 resultaten.
IN VOGELVLUCHT
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
596 dagen
Dodelijk
De stiltes om mij heen
Tijd genoeg
Om af te vragen
Wat is mijn lot
Hoe zwaar mijn steen
Wat mag ik
Van mezelf verwachten
Loodzware vrachten
Vol angst en pijn
Slopende dagen
Eenzame nachten
Weer lang alleen
Te moeten zijn
Gedoofde vlam
Verdoofde massa
De tijd gaat slepend
Overal door
De dag breekt aan
En komt ten einde…
we zijn niet alleen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
610 Voor Alexander H. en de anderen
soms is het begin een
demonstratie waarin pistolen
de stokken verdringen
pistolen veranderen
in machinegeweren
dan komen mortieren en raketten
om het vermorzelende einde in te zetten
altijd is er de geur
van de onomkeerbare dood
de levenloze lichamen
het aangezicht van een gezin
nog altijd dicht bij…
De wulps gekrulde
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
426 handgeschreven boeken
worden als museumstuk gekend
het goud op snee
de wulps gekrulde
grote halen in tijdloze
levensverhalen zijn voorbij
het handgeschept papier
waarop vezels streden
met de letters van de
kroontjespen verleden tijd
woorden kaatsen
in het naamloze zwart wit
het onpersoonlijke gezicht
op emotieloos A-vier
nog is het eind…
schietpartij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
673 je neemt een wapen
en je schiet want
ergens is er
een vernietigingsfantasie
die zich herhaalt
en zich blijft herhalen
je schiet 13 mensen dood
vlakbij een wapen
in je kast of op tafel
ga je op weg naar je einde
en schiet je en schiet je
terwijl je beter poezie
had kunnen schrijven
de aalscholvers over het IJ
zouden zo hun…
donderaars
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
476 toelating van
marteldood betreffend
gigantisch jonge
mooie dieren
klopt van
geen kant
zenuwslopend doodsbang
kijk in
hun hulpvragende
ogen
omstanders waanzinnig
joelend totaal
geen mededogen
mensen overal
in de
wereld protesteer
allemaal
red deze
stumpers brandwonden
valpartijen onschuldig
de dood
ingejaagd dramatisch
einde…
Nog even
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
448 wordt bleek
rond de neus, door de gedachte aan mij
ik ben mijlenver verwijderd van de waarheid
nog even en ik geloof werkelijk dat ik
een dichter ben zoals een dichter hoort te zijn
maar er nadert geen liefde, er klinkt een echo
van een eenvoudige ziel in wording
woorden die gelaten een pauze nemen
nog even en ik geloof dat dit jaar ten einde…
Dood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
760 Dood
wat wacht er na jou
of wens jij nog geen
onontkoombare vragen
nu ik ben aangedaan
loslaten waar ik van
hou en af moet staan
wat wacht er na jou
was dit het einde
of is zij overgegaan
in een tijdloos bestaan
toen ze wegkwijnde
hoe zit dat nou
wat wacht er na jou
is het kinderlijke hoop
van mij dat zij nu
bij God…
Opstel
gedicht
2.5 met 8 stemmen
9.740 Ik zou U een wijze raad geven over de liefde,
lezer,
en een betere inlichting over dat waarvan
wij zoveel verwachten,
als ik er zelf meer van wist
Liefde is kussen geven
en kussen krijgen
Maar als het niet gelukkig maakt,
dan is het vergeefse moeite
En liefde voor geld
vlot moeizaam
Moeizaam komen sommigen aan hun eind…
Jezus komt terug
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
484 Wanneer kan niemand bevroeden
Maar toch zal eens het einde er zijn
Zijn we verlost van zorgen en pijn
Hij zal ons voor het kwaad behoeden.
God neemt ons op in heerlijkheid
En heeft al onze zonden vergeven
Door zijn grote liefde gedreven
Mogen wij leven in eeuwigheid.…
In eigen herinnering
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
433 voeten bogen het gras
kleine takken kraakten
het was mijn eerste pad
ik ben terug gegaan
na enkele dagen
het spoor is blijven staan
verbond na betreden
twee plaatsen in mijn leven
ieder met een eigen gezicht
de horizon aan het
einde van mijn blik verdween
terwijl er een nieuwe verscheen
mijn pad was
het ontdekken van hoe
ooit…
Leven in de Dood
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
545 breekt
niemand durft mij aan te raken
Wat ooit liefde was is nu de dood
Bloed vergoten in het avondrood
Mijn hart is van steen, zo koud
Zo eenzaam in het eeuwige leven
Waarin ik alleen maar nemen kan
Terwijl ik alles terug zou willen geven
Als de dood geen liefde kent
Maar liefde wel de dood
Dan kies ik voor liefde met een einde…
Wentelen in weemoed
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
590 De zomer weer voorbij,
het einde van de herfst nabij,
die kondigt winter aan,
en eindigheid van het bestaan.
«Dust to dust
and ashes to ashes *»
zo mijmer ik dan vaak
en wentel me in weemoed.…
Surrealistisch de ontlading
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
521 steeds maar weer
opnieuw willen beginnen
door de spanning van het spel
we schilderden verleden
op doeken die we kleedden
met het prille groen dat
eerste lentebloesems deed
ontluiken in het tedere toen
magisch waren de nachten
die meer uren telden
in het wachten op elkaar
surrealistisch de ontlading
ver voorbij de dageraad
tot een einde…
absolutio
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 er is een thuiskomst in de haven
als einde aan onderweg, inderhaast
dat lijkt op huid en rijmt op huis
als reikende bomen in de straat en
hun wortels in de grond die zoeken
en genade vinden onder tegels
gelijkend op een stenen beeld dat
zondaars bekeert tot hun vlees
en bloed op een verlaten sokkel
zodat het heden nooit vroeger valt…
ont spannen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
469 als ik de krampen in mijn lijf
verbuig naar positieve energie
in aangepaste schoenen overblijf
dan gaat het goed, maar
ik moet niet weten wie mij moed geeft
overeind te blijven
als een oordeel dit beklijft
ach, de evenknie van wie ik ben
loopt zoals ze lopen moet
ze danst de foxtrot tot het eind
een chachacha of vier
flamenco, tot in…
Vier zwarte stippen domineren het bloedrood.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
457 Lijkt het kevertje zich op het einde
te beraden wacht een lieveheersbeestje
op het naderend kwaad. Want weldra valt
er niet meer te ontkomen.
Komt de sluipmoordenaar naderbij.
In zo'n fijndradig netwerk kan geen
schoonheid wonen.
Is zo'n lieveheersbeestje altijd
de verliezende partij.
Vier zwarte stippen domineren
het bloedrood.…
Utrecht zien, dan sterven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
650 Christus, wat hou ik van Manenburg,
sta verliefd op Tolsteegbrug,
doorstekend naar Luie Eind,
snel begraven, nooit meer terug.…
Laten gaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
865 Nog lang niet
het einde nabij
maar opeens daar
afscheid nemen
Wel eens over gesproken
maar nog veel te jong
er is nog zoveel te doen
nog zoveel te beleven
Nog steeds niet laten zien
wat de mogelijkheden nog zijn
iedere dag is er één
er is nog zoveel te genieten
Een mensenmens
je hoort bij ons
je kan niet gaan
wij zijn er nog niet aan toe
Tegen beter…
Bergen op Zoom, anno 2018
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
776 stuwt verlangen en drift
aan het langste eind te branden
beiden wakkeren de hoop aan,
echter het water noch het vuur
komen tot aan hun droge lippen,
schone lucht en een niet verloren wal
zorgen voor verademing
langs haar boszoom,
De Peperbus overziet, is standvastig,
blaast niet hoog van de toren,
strooit op tijd.. om te weten
dat…
Het verlies
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 De tempelier loopt in zijn einde zijn eentje.
Geen vervloekte vrede vergeeft vervolgens zijn daad.
Nog negeert Hij zijn verleden.
Hij kijkt niet om naar de kille kalme kamer vol gebeenten.
De hemelse hel heeft hem bespaard.
De moordenaar loopt in zijn eentje,
De helse hofnar lacht hem toe in zijn verraad.…
eeuwig is de oogst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 op een verlaten kerkhof
ik zie jou lopen
op het pad daarlangs
tussen de populieren
op weg ben jij
naar het station
dat naar de overkant voert
een zomerse dag ooit
ontmoet jij mij daar
om mij weer te omarmen
ik denk aan jou
over een landtong lopend
vol rust in herinnering
ik zie ons ontmoeten
op een mooie dag
aan het einde…
Het gelach van de zon
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
475 werden
aan de onderkant
zij vulden de velden
vergrijsden het
blauw en de helderheid
die wij van zonnig kenden
toch heb ik
mijn hoop behouden
op een brandend revival
van het koesterend licht
de donkerste rafels
zijn onder het groot
oplossend vermogen van
liefdevolle warmte gezwicht
ik heb voor dit
zonnebad gebeden en
aan het eind…
Uit het niets ontstaan?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
390 Uiterste balans,
wat je kiest is om het even,
het eind brengt evenwicht.
Onvoldoende water,
om harten te voeden,
onmacht strijdt in mij.
Gedachten zijn klei,
uit het niets geschapen,
het model blijft vrij.
Dorst naar klare wijn
kippenvel in ware taal,
de fontein ben jij.…
Revolutionibus Orbium Celestum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
543 Hij herformuleerde Aristarchus' theorie
En grondvestte aldus de moderne astronomie
Waardoor er een nieuwe ideeënwereld naakte
Die aan ons bijgeloof een einde maakte
Met zijn planeet die om een ster heen draait
Heeft Copernicus ons gedachtengoed verfraait
Waarna de wetenschappelijke tijd aanving
En de kerkelijke macht ten onder ging
Nu zitten…
Leek herinnert zich
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
737 De Drachtster tram brengt ze naar de Stad,
vandaar gaan ze met de trein naar Westerbork,
Laatste halte vóór Auschwitz,
laatste halte voor het allerlaatste
einde.…
Mij rücksichtslos doodt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
451 was
trekt de tijd inmiddels aan mij
want deze wil, zonder twijfel slechts
één ding
Toekomstige tijd die mij rücksichtslos
dus echt zonder problemen doodt, daar
mijn bloed dus niet langer kruipt, alwaar
het zeker wel kan gaan
'n Bloedverdunner redt vooralsnog
met wat geluk nog 15 jaar
leven wij nog, wij leven nog
'k Zal tot het eind…
Roodborstje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
691 Samen genoten we
ervan,
daar is nu helaas een
einde aan gekomen.
Het roodborstje huppelde
heel vaak voorbij.
Het maakte ons heel erg
blij
en deed ons goed.
Nu mijn lieve man is
overleden moet ik
verder,
dat zal zeker niet
meevallen.…
Blowt de flow
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
430 kijken
moeilijk is door
het getemperde licht
ik ken de
kleine nuances
van je stem
de variaties van
het intoneren
die het spel
van overtuigen
soepel beheersen
nog heb jij
mij niet geraakt
is er op zielsniveau
geen contact gemaakt
maar met je hand
op mijn huid
blowt de flow zijn
invloed snel uit
je lacht
ondeugend als
ik het einde…
Mediatransparant
netgedicht
5.0 met 112 stemmen
474 zij sterde in
versplinterd glas
nog voordat zij
geboren was
opende dimensies
waarvan het
bestaan in heden
weer naadloos past
daar waar het
spirituele een
goddeloze dood al
lang gestorven had
het geestelijk
vacuüm al eeuwen
zonder zuurstof een
zieltogend einde zag
wachtend op de implosie
van haar verschijnen
dat alle tegenstand…
nooit windstil
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
570 Warm uit het zuiden
Vooruit
Waait de wind
Fluisterend
Zo zacht als fluweel
Zo fijn als zijde
Zo teer als spinnenrag
Verder
Waait de wind
Fluitend
Draad na draad
Klos na klos
Doek na doek
Door
Waait de wind
Neuriënd
Langs de zon
Langs de sterren
Langs de echo
En de wind
Zij weeft liefde
Zonder begin
Zonder pauze
Zonder einde…