374 resultaten.
Delvauxesque
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
776 Waarom aarzel je nog, daar op je rand van beton?
De chauffeur kijkt niet om.
Het duister donkert nog, het woelen
wakkert het woelen nog aan.
Het iets dat te gebeuren staat, klimt
hoog op de beurs. De onrust wordt
mondig. Jij die mij kent
begrijpt in extase je haren.…
Schijnvrede
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
335 Fluisterend in het hol van stilte,
waar waarheid glipt achter verse beton-muren,
daar leefde jij in schijnvrede,
zacht verhuld, gehuld in geheimen van familie-fluister.
De woorden die nooit mochten klinken,
verweven in angst en loyaliteit,
zij schoven jouw pijn in het duister—
verloren, maar levend in verborgen verdriet.…
Nabijheid van het bos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
146 Mossen kruipen over muren van beton.
De menselijke ruis trekt eindelijk weg.
De natuur herovert stil haar bedding;
ik laat de kramp los en ik kijk slechts toe.
Waar het diepe groen de zilte branding kust,
smelten de getijden samen met de bomen.…
Maakbare wereld
snelsonnet
3.5 met 2 stemmen
848 Het wiel, de stoommachine, internet ...
Wanneer de mens iets nieuws heeft uitgevonden
wordt onherroepelijk en onomwonden
de samenleving op z’n kop gezet.
Heeft men het nieuwste huis, om niet te schokken,
daarom een retrojasje aangetrokken?…
Waar nabijheid begint
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
354 Maar ergens tussen beleid en beton
verdwijnen mensen nog steeds in de marge.
En toch, elke keer als iemand zegt:
‘Hier, trek dit aan, het is voor jou,’
wordt die marge even dunner.…
Dorst
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
914 En toch druipt het beton in mijn voeten
Voorbarig daver ik voor de ramp
die een ander zal treffen.
Luister naar het verzoek van mijn bloed:
Spoel mijn gehemelte met jouw gloed.…
Het bankje...
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.713 Eens mocht ik plaats nemen in het plantsoen
Prachtig gelakt mijn voeten in beton gegoten
In de eerste zonlichtstralen glom mijn bruine kleur
Trots kwamen de eerste mensen zitten op mijn schoot
Eens mocht ik plaats nemen in het plantsoen
Mijn uitzicht was adembenemend zo mooi
Prachtige bomen aan de waterkant
Trots liet ik mijn schilderij zien…
Pantheon
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
636 Aan de piazza lag een stip die de stroom brak
Een ader van traag staal kromt zich er rond
In dat lillend hart, die pomp van Rome
Rees de tempel uit zijn rechte hoeken
Gewijd aan Mars en Venus
Genesteld in hun glazige greep
De koepel is een log puiloog
Gestut door wanden van beton
Hun draagkracht fijn berekend
Een lichtkegel valt binnen…
de actes van ontzetting
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
7.147 het uitschrijven en dan van anderen
er weer in niemand kent ze
maar de trek is er nu uit
het is nu stilstand allerwegen
gezwegen in de lange straten
van gewapend beton van files
met normale mensen met een radio
hun zakken zijn vervuld van
onvervuld verlangen hun gevoelens
zijn uitgevoerd ze huilen niet ze hijgen
van gelatenheid en opgeklopte…
Levend begraven
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.122 Om me heen een hoge muur
Gewapend beton er boven op
Altijd lachen, zonder vuur
Mijn wereld staat op zijn kop
Steeds stoot ik op onbegrip
De ganse dag speel ik toneel
Mijn leven is een videoclip
Heel onecht voor ’t merendeel
Mensen zoeken zelf vertier
Hier bij ons in het café
Denken enkel aan hun plezier
Of brengen hun eigen zorgen mee…
dekkend in lagen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
721 het is er teveel aan
één en al rouwen
overal is men aan het bouwen
bomen voor beton
laag op laag
het drukt, leunend
op een plafond, de dood
de blunders
de visie het omni-potentaat
in duizend verschijningsvormen
het legaat van registers
op de gespleten seconde
wordt niet gesproken
alleen de vooruitgang
het glas stinkt niet
of het is…
Als ik toch haar moeder was..
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
934 Zou ze aan het braadspit rijgen
tot ze een zwart korstje krijgen,
daarna hun verkoolde lijven
in beton laten verstijven.
Edoch, deze straffen zijn te mild,
dit gebroed dient dun gevild,
met kilo’s pekel in de wonden,
voor eeuwig naar de hel gezonden.…
gekleed in steen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.092 gekleed in een jas van steen
kruipen de huizen strak geleed
nauw sluitend tot aan de keel
op de hoekige golf van wijken
waait wind dicht aan het lijf
vaak lijkt het alleen maar stil
het verkeer sluit onverschillig
in panden van de nieuwe wijk
waar licht een rimpeling begint
op een plas de trillende jonge
boom staat in een kom van beton…
Bohémien
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Hij deed niet aan halfnaakte waderij
In parkvijvers van het noorderplantsoen
't Was ook geen losgeslagen dwalerij
In 't centrum van de knusse
oude stad
Waar allengs verder aan de horizon
De bouw steeds minder sprak tot de verbeelding
De kubussen van uniform beton
En polychroom glas, bij het oud station
Sinds mijn vertrek naar de rijzende…
Diagnose: Labyrint der Groten
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
437 Beste denker der duistere kamers,
uw brein is een archief van ongelezen echo’s,
elk hoofdstuk een spiraal van schaduwambtenaren
die uw gedachten stempelen afgekeurd
(De inktvlekken op mijn muur zijn geen test meer—
zij worden poorten naar uw rijk van traag beton,
waar deuren groeien als tanden, en de klokken
hun wijzers verliezen…
Ontwaken uit de mist
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
320 Was dit alles –
beton op mijn borst,
paniek als een storm die binnen woedt;
stenen woorden stollen op mijn tong,
het leven krimpt tot eenzaamheid.
Slapen, elven uren diep,
vreemd veilig in vergetelheid,
dromen nodig om de dag te overleven,
vastgehaakt aan de medicatie
die mij maakte tot vreemdeling.…
Vos kruist E34-snelweg
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
1.248 's avonds
terugkerend van Antwerpen
via de E34, weinig verkeer op dat uur,
verschijnt op 300 m voor me
plots vanuit de Tielenheide
op de rechterrijstrook
in het licht der halogeenlampen
een dier, laag tegen de grond,
zich traag, bedaard bewegend,
bijna snuffelend aan het beton.
Genaderd tot op 200 m.
"Een vos!", roept mijn vrouw.…
Afgesneden astronaut
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
717 vingertoppen verstoppen tot
luchtloze hagedissenstaarten hangen als
afgeknipte marionettenkoorden zichzelf te strikken,
tot hoorngeschal weerklinkt
dan buigt hij wel, bovenop de zoldering,
voor de Styx met zijn bassend gedamp
in de zwaarste orkestratie hoort men
zijn fijnstbesnaarde elegie langs geen kanten,
zeker niet daar waar men water tot beton…
Oude glorie
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
908 onzichtbaar bloot;
aan dit gat tussen herenhuizen
verdient enkel vrouwe Justitia haar brood
dagelijks gratis ook van dichtbij
te bezichtigen
men lope er gewoon langs
en kijkt heimelijk door de kieren
zie hoe een stukje cultuur
is afgedwaald
waarop men later in Neo Baustijl
het plein gaat opsieren
kom kijken, kom kijken
voor het beton…
Jongleren ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
628 Spat mijn transparante inkt uiteen,
fragmenten opgevangen op de
autonome rollen van de pers en tot
vrije staat verklaard, blijven gedachten
stromen vanuit mijn intuïtieve bron, in
alles wat ik bedenken mag en kon, ietwat
verjaard, zal sterker groeien dan beton.…
De hupse boer
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.474 Wat vriendschap wou gij mij toen al betonen!
Wat hebt gij mij toen niet al moois verteld!
Gij ging naar buiten
Om de koeien te drijven,
Ja, dat deed gij toen;
En wilde toen lang blijven
Bij mij in 't groen;
Dan zei jij: o hoe aangenaam is 't groen!
Wat, zoete meisje, deed u dus verandren?
Wat geeft u toch de stad?…
DE Berlijnse muur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 Achter beton en sterke ijzeren spijlen
lieten jullie je niet verbruiken.
Ook wilden jullie niet veinzen
in gesprekken of op briefpapier
soms brachten gelukkige momenten
heuse levensteken echt tot hier.
En elk voorjaar liepen bloesemknoppen wel uit
een en ander oogde vaak als gestolde tijd.…
Liefde In Eenzaamheid samen
hartenkreet
3.3 met 29 stemmen
2.020 wat ik zeggen moet
ik zie je keer op keer
je aangezicht smaakt me oh zo zoet
en ik wil je graag zeggen
dat ik zonder jou niet verder wil
maar hoe moet ik dat brengen
zonder dat ik alles verspil
Mijn liefde zit in de druppels van de regen
mijn liefde zit in de warmte van de zon
maar met jou hier zo bij me
zakt mijn oprechtheid weg in het beton…
Gedrocht
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.693 Sintels dwarrelden op beton.
Brandweerslangen spogen rillend naar zijn logge poten.
Te laat.
Hij slorpte met zijn krultong een kind op.
Dat verdwaald en blind
Om mama bleirde in paarse ademnood.
Het zuur knaagde aan onze kuiten.
En hij knaagde aan de voorsprong met reuzetred.…
vrijheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
606 In de torenkamer van velen valt de stilte door beton.
Het schip vaart trots met volle zeilen over elke zee
en de wind die luistert en neemt haar uitbundig mee.
Elke haven is onveilig, in elke haven wordt verkracht.
Hij heeft zijn orders en versnelt bij windkracht acht
en gaat niet voorbij aan wie zoekt en wacht.…
Het morele bankroet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
219 Daar splijt het beton en regent het splinters van ijzer,
terwijl een kinderpop wegzakt in het puin.
Zijn rekensom wordt met elke granaatinslag betaald,
niet in procenten, maar in de stilte onder het puin.
In het paleis sluit hij de boeken, poetst inkt van zijn vingers,
terwijl de formule op papier klopt, en de wereld beneden verbrandt.…
Toneelleven
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.380 dan stort je neer
valt op het beton
je hoofd kapot, je hart een vod
het gat is zwart en diep
vol tornend gemis en verdriet
het gevoel dat niemand je begrijpt
niemand je wil horen, niemand je hoort
want jij zit te diep
in die bodemloos voelende put
maar...…
rijles
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
725 ik gaf rijles
jarenlang
soms gevaarlijk
toch nooit bang
rem, gas, koppeling
in vredesnaam
waar zit dat ding
zuchtte zacht
mijn sturende sterveling
ik moest vertrouwen kweken
overwinnen al hun angst
zelf heel rustig blijven
luisteren duurt het langst
zij waren niet
van staal, niet van beton
en van de zenuwen gespannen
als een…
Den Haag, haar duinen en de zee, éénheid in vrijheid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
576 schurend van mij af en
nestelt zich in de lijnen van mijn hand
ik schud en zij laat los, ik kus en zij geeft zich bloot
blank met pluimen aan de randen, rakend aan het water
rakend aan de zee, spelend, altijd spelend
in dit nu vrije veilige land
de bunkers, groot, woest, spannend, uitdagend, uitkijkend over zee
de zon brandt gaatjes in het beton…
Wij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
615 van is afgewreven
wij zijn de openbare pleinen waar gedichten aan kleven
wij zijn het geruis van de lopende banden bij de kassa
de glimlach die blijft opduiken in de nog verstijfde massa
wij zijn achter de in plastic gegoten versterving
rond gore afvoerbuizen zijn wij de kringen van bederving
aan beide kanten van de scheuren zijn wij in je beton…