660 resultaten.
grondig getest
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
806 de natuur dan wel verkracht
ligt er als verdoofd bij toch
is ze nog springlevend en
experimenteert ze er op los
ik doe dan maar de test
plant een stok in de grond
en wacht gespannen af
wat er zal gebeuren
de stok wordt geen boom
nee, dat niet, maar wel
klimt een plantje omhoog
vinden vogels een rustplekje
en houterige wormen bij de vleet…
Natuur en mens
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.214 de mieren hebben zich verscholen
de natuur sluimert afwachtend in
en de dichter houdt zich verborgen
verbaasd tussen zomer en winter
agressie neemt zienderogen toe
ook de mens is wat uit het lood
komt er vorst regen of de zomer
of dobberen we voort zo boven zero
maar diep in het hart groeit besef
hoe aarzelend dan ook beleefd
dat de mens…
Verloren stilte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.643 Vanaf de wankele brug van de deugd
verliest ons oog snel zijn eindig houvast,
treurend om de voorbijgegane jeugd
torsen wij een steeds zwaarder last.
Ooit was het oude landschap ongerept,
elke voetstap een schreeuw om leven,
de sprookjesbloemen hangen nu verlept:
zinloos om ze nog water te geven.
Onze nietsontziende moordenaarshand
treft…
Het museum van zoet en brak water
gedicht
3.1 met 26 stemmen
11.248 Vitrines vol met tranen;
kasteelvijvers en zoete vennen
in zaal drie.
Nauwelijks voelbaar schuift
branding onder het parket;
uit verstuivers drijft de zeemist
De Afrikaanse waterval
schuimt in een meubel van mahoniehout;
weer bij de uitgang koopt men
washandjes en de brochure
'Geschiedenis der waterzucht'
Er zijn geen frisdranken…
Godvergeten
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
785 hoe koel moet mijn gevoel
om meer dan tienduizend jaar
tot nu als vers in de gletscher
geconserveerde vleeswaar
samen met wolven bruine beren
zojuist ontdooid te consumeren
in nog grijze taiga van alaska
nog steeds groeit ons bereik
een kariboe ten prooi gevallen
diepe voren van wreed gebeten
achter schuin toen open gereten
vanaf zijn…
Kyoto in Borgerhout
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.555 februari in het park en
het vriest niet, de bomen
zonder sneeuw lijken op
de bomen in de herfst
onder dezelfde waterzon
geen stampvoetende wandelaars
of verkleumde kinderen op
de zwierige schommels
waarachter de dampende opa
gewoon een roker blijkt
het groene perk vult zich
met kussende koppeltjes
onder begeleiding van gekwetter
van…
Moeder Aarde is ziek
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
609 Moeder Aarde is een beetje ziek
Soms heeft ze koorts
en dan weer rilt ze als een riet
Het water staat nauw aan haar lippen
en haar winden daar kan niemand
nog aan tippen
Het vuil zwerft overal in het rond
daarom voelt ze zich niet zo gezond
Haar adem ruikt een beetje zuur
en hoesten is van lange duur
Nee, Moeder Aarde voelt zich echt niet…
Het tabakroken
poëzie
4.1 met 8 stemmen
3.798 Waar ben ik? In wat Hel van rampen?
Op ieder voetstap dat ik tree
Omwalmt mij 't walglijk onkruiddampen
En doet mijn borst en longen wee.
Hoe keert mij 't hart en d'ingewanden
Wanneer dit stinkende verbranden
Zijn gif door heel de lucht verspreidt,
In 't lichaam om met pijnlijk wringen!
En geldt dit voor versnaperingen,
Voor feestonthaal…
Niks mis met het klimaat
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.410 steeds meer spannende records
na de warmste zomer
en de zachtste winter
nu het warmste voorjaar
heerlijk toch zomer in april
de terrassen zitten gezellig vol
dat is goed voor de horeca
strand wordt tenminste gebruikt
is anders toch maar nutteloos zand
alleen de zee is nog te koud
daar moeten ze nou iets aan doen
gewoon wat meer kerncentrales…
Verstedelijking
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
932 Een vale zon
weerspiegelt
de groene dood.
Schuldig
kleurt de
avond rood.
Kinderstemmen
door smog
gesmoord.
't ochtendgloren
gisteren
vermoord.
De stad
komt
op gang.
Maar er is geen haan
die er nog
kraaien kan.…
de aarde raakt vervuild
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
982 de stille blauwe hemel verengt zich
geleidelijk alsof een muur hem afgrendelt
verspert het hoofd en werkelijkheid
langzaam als mortel op de steen
waarin de tijd zich dringt
lucht uit het water trekt
nog kan er veel gedaan
voor het verstikken nadert.…
Een regenachtige dag
gedicht
2.5 met 83 stemmen
17.764 De mensen schuiven stil
op fietsen door de lanen,
een enkele meeuw er boven.
In dorre blaren rent een merel.
Hij luistert, telkens,
de blaren maken leven.
De wind, een oude wind van toen
de mensen die nu dood zijn leefden,
spreidt breed, aanvaardt
al wat hij aanraakt.
Laag hangt de lucht, is overal grijs,
de hemel woont bijna bij ons.…
Haft
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
783 Waar Rome eens barbaren weerde stroomde indertijd de Rijn in zee.
Tussen Sint Olof en Sint Jan kon hier de hemel verduisterd worden
door wolken gonzende insecten. Vijf uren had de langstaartige
nieuwgeborene de tijd om vluchtvaardig te worden, te paren en te
sterven.
Na een overmaat van regen loopt het water nu de spuigaten uit
en kun je…
blaffen in het traandal
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
651 terwijl de dauwdruppels
zijn vertrapt onder laarzen
van vervlogen uren
branden er tranen
in oogkassen
van de morgenstond
in dit aardse dal
zal na overloop van tijd
het water tot de lippen stijgen
maar vooralsnog blaffen wij
quasie opgeruimd tegen
het alledaagse leven
en juichen uit volle borst
'lang leve het bestaan'…
Haiku 37/ Bijeneter
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
764 een te zacht klimaat
drijft jou,schuwblauwe exoot,
op naar het noordijs…
Het doet veel stof opwaaien
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
727 Stel je nu eens voor
zeg eens hardop tsunami
waarmee in een klap
alle oerbossen wegvagen
dan zijn veel problemen
opgelost
en kunnen wij het echt
overleven hebben…
Mene Tekel
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
764 De macho sprinkhaan in oranje giert
met maxikettingzaag door mijn plantsoen.
Op vlieren, berken, ja kastanjes viert
hij lusten bot. Het is voor mij geen doen
verwoesting aan te zien met droge ogen.
Het bos verwordt tot zaagselvlakte, kaal
met enkel nog een eik waaruit gebogen
tak als vragend teken steekt en taal
van vroeger spreekt: gewogen…
Midden in de nacht
netgedicht
4.1 met 33 stemmen
2.926 Diep in gedachten over wat de wereld kwelt
Over vervuiling in 't milieu en dat soort dingen
Over oorlog en nog meer zinloos geweld.
Wanneer het donker is dan lijkt het echt bijzonder.
Die mooie zinnen over hooggeplaatste waarheid.
Al rijmend ga ik langs de nijpende problemen.
En breng het duister in de wereld snel tot klaarheid.…
Sorry, ik fregat m’n olie
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
866 Let nu toch een op!
Het is pure verspilling
Diep in mij een boze rilling
Al die olie in't ruime sop
En wie ruimt dat nu op?
Ik weet dat dat niet gebeurt
Het heeft mijn natuur besmeurd
Met een laagje vet erop
Ik verstik in die dampen van benzeen!
Naast mij ook de vogels en de vissen
Ach, die kunnen we best wel missen
Al sta ik in sarcasme…
Broeikaseffect
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
1.469 De zomer heeft naast haar ontluikend blad,
net als de winter, herfst niet te vergeten,
een atmosfeer die zwaar verrot mag heten,
met regen, -wolken, -bogen en zo wat.
In ieder jaargetijde zit het klad.
Wanneer je zulks bot stelt krijg je verbeten:
“Stop de vervuiling!”, naar je kop gesmeten.
Maar `k ben het globaal warmen even zat;
dat zeeniveau…
Bloedgebrek vir die Uitwoners van winter.
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
953 Bring vir my,
die vaalheid van die maan,
of die sombere blink van sterre,
as jou mense
in die donker begrafnis hou,
en die wilde hond
wegraak,
onder die stowwerige pote
van sy prooi.
Kom stamp jou voete
aan my kant.
Kom maak jou hande,
amper brandwarm,
om my koue straat,
konkavuur.
Maar vertel my
van die woede van jou winter.
Van…
stadse dame
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.117 Stedske dame
Sa kleve hjir de miggen oan jin skonken,
leit it frommis op heupen nei it lân te sjen.
In sinnebril falt út de útstrekte hân njonken
de sleatten dy’t ik fan it ljeppen ken.
Sy is wurch en har boarsten trilje oan de loften,
de nippels ynsliten fan waar en stive wyn.
Hja jout neat om stiltme of kliber of kloften,
mar hâldt…
Zomernacht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
932 Blijf maar eens wakker in de nacht
een zomernacht
vergeet de dag maar
ruik je de geur van de jasmijn
die zich opent
alleen in de nacht
en zo haar geur verspreidt?
nu kun je dromen waken
en val je samen met de nacht
zo heel dicht bij de aarde
drinkend van hetzelfde water
als de nachtbloem
druppel voor druppel
wacht maar…
Oud Hout
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.220 Oud hout,
veel jaarringen
zwaar beproefd
maar uitgewerkt
geeft geen krimp
en laat zich voegen
tot handig voorwerp
zoals een ladenkast
van afvalhout, ruw
maar eerlijk als
een ongeschminkte vrouw
draagt de last
van laden vol geheimen
zonder te bezwijken…
Staat van Verstikking
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.124 De permanente percussie van de Peugeots en de Honda's
creëren een gesloten ruimte, een blijvende waas
het perpetuum mobile is mobiel, jammert de aarde
in een halve eeuw onthoofd in waarde
de stampvolle staat vergaat in de rook
vreemde gestalten vormen een collectief spook,
paranoïa
De huismus zingt zijn laatste volkslied, vluchtend…
Aardedonker
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
982 straal verlichte hemel bij nacht
lumineus door mensen aangebracht
schijnvertoningen breken het duister
gebundeld in kleur en neongefluister
glazen steden overstralen de maan
nachtdieren wordt de das omgedaan
verstoord wankelt ons wakend brein
door het nooit meer aardedonker zijn…
Op zoek
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
882 Zoals een vogel vliegt
over pieken en ravijnen
en scheert over bossen
dalen en rivieren
op zoek,
tussen storm en regen,
naar 't eigen nest.
zo
Zoek ook ik, in deze
verdwaasde wereld,
voorbij het gehaaste
wegvervoer, en
de zwartberoete wegen
naar die ene, stille plek
ontdaan van elk streven
waar ik toch kan leven.…
Kinderleed
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
872 Het was met groot verdriet
dat eens 't hart die tuin verliet
met al haar kakelbonte kleuren
en zo vol met zomerzoete geuren.
't Kleine paradijs bleek jaren later
omringd door stank en afvalwater
verworden tot een betonnen kater.
De vogels en de bomen zijn vervlogen
net als mijn kleine kinderdromen..…
het ongeschonden Wad
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
1.036 Verwachtingsvol zijn de ogen
die naar me staren
als ongeletterdheid
de dorst is van trouw
laat me dan maar zwijgen
om slechts met denkbeelden
te zeggen dat de avondzon
zich laat verzinken in de diepte
van mijn Wad
en in de wolken lees ik
de spiedende nacht
die met hun witte rook
de bazuinen vullen
met adem van
het eindeloze tij…
Iets.
netgedicht
3.5 met 21 stemmen
1.084 Een drupje in de oceaan
een zuchtje in de wind
een vlokje in de sneeuw
een tel in deze eeuw.
Een zandkorrel in de woestijn
mee zal de mens in al zijn
glorie niet zijn.…