492 resultaten.
HEEN EN TERUG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
409 Tussen steile rotsen
door dicht woud omringd
dendert de stortbeek
naar beneden
geeft zich over aan de wil
van de oeroude Schepping
over hem heen
stijgt en daalt telkens
een gondel langs de helling
steeds onderworpen
aan menselijk gezag
de hotsende stroom
bereikt het lage dal
zoekt als kabbelend riviertje
de tijd zonder eind
het…
Wilde zwanen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.165 Maar zijn stem brak in een hemelstorm,
verzwolg hem in een laatste klank
en op de rotsen spatte zijn eenzame ziel uiteen.
Met het ochtendrood in haar schaduw
vluchtte zij naar een ander seizoen,
de herinnering als glas in haar gedachten
waar zij nog immer wacht
met de golfslag ruisend aan haar voeten.…
Echoloze muziek
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
524 ik dans en zing
grap en grol in
gefixeerd zijn door
alleen mijn eigen ding
toch voelt de zaal
de leegte die ik
speel als in een schilderij
zonder warmte en kleur
waar echoloze muziek
emoties beperken
ik dacht in jou
het ijkpunt te vinden
voor mijn strapatsen
maar zij zijn gelijk het
zielloze kreuken van golven
die eeuwig de rotsen…
EEN HERFSTDAG
poëzie
3.7 met 9 stemmen
4.602 Gouden zon op de sterrevende blâren speelt;
Goud, veel goud overal, een Sesam-rotsen-weeld.
Dode blâren zijn op de grond gevallen,
Maar zó sterven lijkt me mooi en allen
Die m’n vrienden zijn, wens ik zulke dood;
Dat zij nooit kennen koude winternood.…
Dood in Cordoba
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.032 De rotsen krijgen vleugels van mos
en veranderen in een koppel patrijzen
- licht en donker -
het water fladdert onder de brug.
De dag is een kwijnend kind
dat altijd onverwachts als een
gewonde engel op de oever ligt,
er hurkt een schaduw onder de brug.…
Sterrennacht in Nederland
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
851 De ruige rotsen verliezen hun scherpe kant,
lijken zelfs kwetsbaar in hun versteende donker,
tonen de wandelaar hun eeuwenoude band
met de zwarte hemel en zijn sterrengeflonker.
In Nederland wordt de hemel nooit meer duister
in het licht van de harde werkgelegenheid.…
De Vrouw op mijn Schoorsteen
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.736 En toch, uw borsten van biscuit zijn meer en meer
als rotsen waar de kant op schijnt te schuimen.
U lijkt zo glad en warm, men moet u met de mond
beroeren om te weten waaruit gij bestond,
bestaat, bestaan zult, tot uw dood in scherven.…
gekraamd in aardse elementen
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
4.959 de lucht strakt blauwer
in een zinderende zon
schaduw krimpt tot
iel bestaan, de hete wind
laat je niet verder gaan
je vingers spelen met de tijd
op rotsen uit de eeuwigheid
je raakt ze strelend aan
met handen die verbanden
leggen in hun stil vergaan
je drukt je lichaam
tegen steen dat weet
en in structuur geen enkel
voorval meer vergeet…
tot ze met het magma botsen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.482 de zon kaatst kermis
in de hel, ze is te fel
regen komt in stromen en
druppels spatten hun vaarwel
ik zie je staan
handen op de rotsen
voel je energieën gaan
tot ze met het magma botsen
de kern is het element,
waar omheen al je atomen dromen
vervallend tot een volgend sediment
waarin jouw straling vrij kan komen
je deelt niet in…
naar hier of in Hyderabad
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.599 in jagende wolken
zie ik je staan
in die luchtkaravaan
span ik mijn mooiste kameel
om jou te gaan dragen
we reizen langs
duizenden fata morgana's
drinken exquize elixers
pleisteren rust en proeven
van stilte in groene oases
ik splijt alle rotsen
voor het vloeiende goud
in juwelen laat ik je baden
wacht tot een huwbare nacht
als sluiers…
De vorm van de vloed
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
423 Het zoekt de laagte, wijkt voor rotsen,
een rimpeling die langs de oevers spoelt.
Traag en breed door vlak land,
dan weer wild, schuimend
door een nauwe kloof.
Het draagt de bladeren, de boot, de tijd.
De stroom kantelt,
is nergens thuis
en overal tegelijk.…
De kustlijn verandert niet voor de visser
gedicht
3.5 met 26 stemmen
20.999 De kustlijn verandert niet voor de visser
die dagelijks zijn netten uitgooit
en onder het slijk het aardewerk niet vermoedt
Het land was steeds land voor de boer
die over haaienkerkhoven heen
zijn wiede afstapt
Graniet is hard en eeuwig en zo ook het marmer
voor het kind dat metershoge
tot kiezels afgesleten rotsen
over het wateroppervlak…
Slanke arcades
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
525 ik heb stenen gemetseld
slanke arcades gemaakt
verbonden wat aarde
heeft los gelaten
in ons nietig bestaan
met jouw lieve woorden
waste ik mozaïek
de krachtige taal die jij
temperamentvol uitte
mocht ik als specie gebruiken
je lach was als
een beek in mijn tuin
waar tussen rotsen je
ogen de subtropen haar
schitterendste bloemen…
Don Quijote
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
681 Sancho, gedoemd zijn we
ons pad te delen met de rotsen.
Altijd turend naar
de deinende horizon,
steeds bedekt met stof.
Sancho, op de heuvels
dáár, ver vooruit,
zie ik witgewiekte molens?
Dansen er skeletten
met wentelende armen?
Ik wil rusten Sancho,
hier in het gras en
mijn loden hoofd
in de koelte van
de bergbeek dopen.…
OH PAUL OH VERLAINE
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
692 Dat al mijn werk stuk sloeg op rotsen
Waarna ik brak en in de golven gleed
Tezamen met het paard dat ik bereed
Gelijk Beyaart verdronk ook dat in klotsen
Mien telde zeventien fictieve jaren
En nam het woord zonder enige schroom
Ze was het alter ego van Hans Klomp
Het wicht wou enkel in Fontaine staren
Haar schepper bleek een schurk…
Licht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
538 Hij lacht bij termen,
rotsen en stenen die het licht niet dragen kunnen.
Verdwalen kan hij niet,
Want hij is niet onderweg.
Zijn hart als orgel in zijn oren.
Met de spetters van een halve fontein die zijn inkt verlopen laat.
Het is tijd.
Het licht verdwijnt.
Hij gaat.…
Improvi-chaos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
602 Chaos om steeds te herscheppen
als het lot komt onderscheppen
elke spa op rotsen stuit.
Regelmaat niet op te bouwen
maar toch weer met stenen sjouwen
in de hoop dat iets blijft staan.
Morgen weer opnieuw beginnen
weer de taak iets te verzinnen
zodat eens dat huis blijft staan.…
Myosotis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
529 Maar in de schaduw
van dat pad
bloeide iets blauws
zo vol van leven
dat zelfs een naam
gekregen had,
die anders deed vermoeden
daar barstten rotsen open
zodat de wereld
nieuw gestart
gewoon weer door kan lopen.…
aan de grond genageld zat
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
927 ik trok de steen weg
waar je op leunde
reikte je mijn hand
maar woordeloos
verpulverde de wand
zij steunde rotsen
in hun breekbaarheid
jouw rug kende
geen achterkant
de eerste steen
lawiende kleine keien
ze rolden mee
stof verborg het zicht
massa deed zijn plicht
bestormde de obstakels
verwoestte dat
wat niet stevig aan
de…
ik ben de desolaat
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
730 ik regeer weer over rotsen
bergen zijn teloor gegaan
dalen vol ontgoochelden
idealen van hun glans ontdaan
bloemen bloeien minder kleur
ze knakken voor het sterven
lucht verliest zijn geur
zaden zullen nooit meer lente erven
blauw klaart zomers helderheid
het zinderen is afgevlakt
kaalheid legt de schimmen bloot die
troosteloosheid…
een mond zonder gezicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.095 de schreeuw is niet
van jou alleen
ze splijt de rotsen
en vergruist het steen
echoot door de dalen
jankt door merg en been
bloed schandt in
het niet verstaan
kruipt bergenhoog
geen regen wist het
onbegrip maar sluiert
slechts haar eigen mist
het stugge linnen gidst
je streken in gebarentaal
nagelt de verkeerde kleuren…
zingen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
453 Dat deze tijd een liedje was
dit leed
zo een voor op de fiets
voor door de groene velden
kale vlakten
Niet uit je hoofd te krijsen
tot de grens
meezingen helpt niet meer
Als dit liedje niet
maar bijna echt zou lijken
zou ik
klinken als water
van de rotsen
geslagen
Waterwolken in de lucht
water in de straten
als dit
dit liedje…
NAAR DE OOGST
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
316 Omgeven door Jezus' genade en macht
zullen de fijne spitsjes niet versagen,
rotsen doorboren tot eer van korenpracht.…
Het laboratorium van de zin
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
223 Niet God schiep de betekenis,
wij hieuwen hem zelf uit de harde rotsen
van een zwijgend universum.
Er is geen blauwdruk vooraf,
geen kosmische hand die ons opvangt.
De hemel is een leeg canvas
dat angst aanjaagt tot het glanst.
Kijk hoe wij met louter verbeelding
de zwaartekracht van het absurde trotseren.…
FRANSE OPSTAND
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
119 Maanlichte nacht overhuifde
de rustige kabbelzee
waarop een statig zeiljacht
koerste naar Zuid-Engelands kust
langs Dovers witte rotsen
slopen zwarte gestalten
naar de vissershut
waar licht trilde weer verzakte
in de kleine woning
van ruwe balken en planken
vonden hertog en markies
veilig onderkomen bij
mensen van het ruige leven…
Het mannenrecht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
364 zij hebben
alles al gehad
kale rotsen
uit het rif langs
wiens uitlopers
duinen wandelen
gedragen door een
verschroeiende wind
onder een heldere
maan uit de duizend
en een nachten
in het emotie volle
verwachten van
de fata morganes
in de groene rust van
de koele binnenplaats
waar het
geroezemoes van
de bazaar niet meer
te horen…
De Duivelskloof
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
806 Het was klam en kil in de smalle kloof
bizar gevormde rotsen keken ons aan
dreigend overhangend met alle gewicht
boven ons hoofd zat een grote rotskei
onzeker klem tussen twee rotswanden
Moeizaam klommen en daalden we
tussen gigantische her en der naast
en op elkaar neergekwakte rotsblokken
op de meest onmogelijke plaatsen
groeiden grillige…
MEDITATIE
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
826 paradijs'lijke gewaden
beginnen we ons duister ritueel
stoutmoedig stappen we uit het gareel
verkennen aarde die we nooit betraden
de weg voert over slingerende paden
ik vang je blik, omsingel je kasteel
en neem je in, we worden één geheel
wanneer we samen de rivier doorwaden
we stoten klanken uit en zaaien zaden
zij zoeken grond op rotsen…
DE AREND
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.891 De koninklike Vogel op
der rotsen top gezeten
heeft groots en kalm de zon bezien
en d'hemelen gemeten.
Maar sluikend en venijnig komt
de onedele Slang gekropen
en spiedt.…
Maansverduistering
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
604 Mijn donkere ogen zien
de maansverduistering
een deel van jouw lichaam
vol rotsen van heuvelachtig
wulps verlangend vlees
jouw schaduw
voelt jouw lippen
door schaamte
die doorkijkt, doortastend is
jouw beweging
als een bewegend licht
met kleuren die op klanken
lijken,
we worden verliefd
ik zie jouw hand
langs mijn begeerte glijden…