788 resultaten.
Moederland
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.401 Ik sluit mijn ogen
snuif de geur
van wilde bloemen
en voel de zon op mijn gelaat
even voel ik mij terug
in Afrika
ver weg van hier
was ik maar daar
hoor ik het gebrul
van leeuwen in verte
voel ik het hete zand
onder blote voeten
even visualiseer ik
de lange tocht in de woestijn
rituelen en gebruiken
beleef ik weer de meisjespijn…
Oase
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.017 Doolde jarenlang
Over dorre wegen
Verkoolde gronden
Verschroeide aarde
Met de drang
Naar een zegen
Die boeide
Warmte baarde
Zonder te verzengen
Die groeide
Als goede wijn
Zonder die met water
Aan te hoeven lengen
Les mijn dorst
Druk me aan je borst
Deze tocht
Door de woestijn
Met te weinig vocht
Deed pijn
Ben mijn oase
Der dwaze…
Laat het verf in mij
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
529 Geef mijn naam het onbetwiste
En schaakmat mij zodat de tochten
die we ondernamen de hoofdrollen
zijn de we zochten
nog droom ik mij in gisteren
en laaf aan de herinnering
die we samen deelden, al had de kleur
voor ons ieder een andere vorm
iets ongrijpbaars, doch visueel vermogend
dagvaardde mij om de gelogen tijden te verlaten
en het…
Haar vroeger naakt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
877 Wanneer de houten deuren wijken
op de tocht (op avonden van harde wind
en hoorbaar sissend water), is zij het steeds
die bleek & rechtop in de kussens
de kamer binnen komt -
ze zegt geen woord,
maar speelt haar weemoed in gegiechel
om een alledaags verleden (haar vroeger naakt,
ooit glad & harig van verlangen),
en laat zich gaan vanuit…
- Rook trekt voorbij -
netgedicht
4.4 met 61 stemmen
758 In het noorden een stille tocht
de rook trekt als nevel voorbij
de zon breekt door
en kan best samengaan
met hoogwaardige magische natuur
en alles wordt weer licht.…
TEER MAAR DAPPER
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
593 vind je haar in tuinen
Breekbaar als porselein
Haar rode vlaggetjes, ragfijn
Willen steeds rondbazuinen
De oorlog kost fortuinen
Kleurt velden karmozijn
Hier spreekt een pronte pionier
Staand op verstoorde gronden
Schenkt ze aan honingbijen vocht
Pluk je die kleine krijgsbanier
Zul je haar zwaar verwonden
Staak je een lange, stille tocht…
Dwaalde in herinnering
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
463 dwaalde in herinnering
waar donker dreigend
en schaduw tastbaar was
weer hoorde ik de stap
en vage woorden alsof
er iemand naar beneden ging
het kraken van de trap
verraadde hoe ver hij
van mij verwijderd was
er viel een gat van ongewis
gevuld met beelden
waarvan ik het bestaan niet wist
zij raakten mij met
klamme vingers van de tocht…
De tijd mist troostigheid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
556 er groeit
geen stilte om me heen
in de neerslag van geluiden
verdrink ik moederziel alleen
waar schaduw
dagen met donker kort
schort het aan licht
voor nog enig perspectief
de tijd mist
troostigheid als zij
met lange slagen
de uren gaat vertragen
chaos tocht
in gure vlagen
gaat zwart land het
witte doek nog dragen
ik heb ineens…
Weer klinkt het lied
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
491 hun woorden
bevroren tot ijs
door een gure
wind gedragen
tochtten zij kilte
door het paradijs
waar tropische
emoties bruisten
felle blikken
huisden in het
smeulend vuur
van omfloerste ogen
stilte brak
de eerste schrik
paniek vluchtte in
chaotische taferelen
zij drongen met velen
naar te weinig lucht
hun vlucht
is gevangen…
Uit een wit rode kerst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 ik dwaalde
zocht overal contact
raakte muren en bomen
maar niets dat warmte gaf
zag mensen passeren
zonder ogen en lijf
strak in de kleren
voor mij was geen tijd
voelde drukte
om mij bewegen
stemmen bevroren
op mijn ijskoude tocht
wist dat de tijd
stilte ging slaan
merkte totale verstarring
de trein kwam er aan
stond bij de bomen…
Veelheden hoe
gedicht
4.0 met 7 stemmen
3.601 tweehonderd zesenvijftig stokken tover,
vijfhonderd twaalf tochten over,
en ongeveer,
duizend minnen meer.
-----------------------------------------------
Uit: 'Ik geef je niet voor een kaperschip
met tweehonderd witte zeilen', 1993.…
Vlucht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
412 De rivier tussen de lakens
littekens van tochten naar de stad
zo is het leven in deze achterbuurt
omdat de mensen prettig werken
de maan rond de mondplaneet
op alle naambordjes exotische namen
via rubberen sandalen, kilometers lang
kraaien vliegen naar nieuwe werkwoorden
alleen de mensen die hun hond uitlaten
omdat er eigenlijk niets aan…
Virus- eenzaamheid
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
733 Was het virus eenzaam,
dat ie mensen zocht,
was ie ‘t alleen zijn moe
stond daarom onze vrijheid op de tocht?
Was het virus heel alleen
in ‘ t prille begin,
dacht ‘t soms waar moet ‘k heen
tegen alle waarschuwingen in?…
Het openhaardvuur
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
434 onder een
warme zon
kabbelen
herinneringen
als golven tegen
het wit gele zand
dat vele jaren
verblijf is geweest
voor vakanties
zonder eind
in het zeldzaam
winterse van
vandaag de dag
is de warmte
nog voelbaar
als wij de dromen
van het verre
strand lezen die
opvlammen in
het openhaardvuur
guur tocht nog
de koude wind
en we…
Onderweg Naar ...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
501 daar gaan ze weer
hou ze tegen
laten ze mij vertellen
wat daar in de verte is
wat ligt daar achter
de horizon
waarom terug naar toen
waar de tocht naar ons begon
hou ze tegen
ontfutsel hun geheim
want het moet daar
wel fantastisch zijn
neem me desnoods mee
laat het me zien
daar aan de overkant
van die eindeloze zee
laat me opgaan…
bij overlijden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 na je aardse tocht
leef je zeker nog verder
in je eigen kroost.
jlb
de schouders rechten
glimlachend door de dag
beurt medemensen op.
jlb
warme ontmoeting
kan koude herinnering
opnieuw milderen.
jlb
stil en gesloten
kan met lieve aandacht
worden ontsloten.…
Stapeltjes herinneringen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
475 de kleine
lieve zachte
dekentjes
in donskleur
al warmend
zij hebben onze
coronadagen met
hun intiemheid
gekoesterd
juist daar
waar tocht
het heeft
gewonnen van
isolatiedwang
waait kou
de bloemen
al vriezend
van het behang
het wit van
winters
helderheid
met franjes
dagelijks
leven siert het
landschap met
zijn gekleurde
aanwezigheid…
VANUIT EEN RECHERCHEUR
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.005 Ik zou je missen als het mocht
Jane Doe, dat moet je echt geloven
Waarom moest juist jouw kaarsje doven
Wie heeft je magerte gekocht
Waarom zag niemand hoe je vocht
Met moeite kom ik dit te boven
Ik zou je missen als het mocht
Jane Doe, dat moet je echt geloven
Voor jou nog lang geen stille tocht
De schouwarts, rustig aangeschoven
Gunt je…
vlindervalkuil
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
408 kracht vinden in alomvattende leegte
tocht omzetten in dat vleugje wind
waar vleugels op gebouwd mogen worden
voorbij een schatplichtig smachten
prachtig opfladderen tegen het licht in
zinnen verzetten door opheldering
kwellingen vervliegen per hoogtemeter
onwelgevalligheden verbeteren in ledige lucht
als een laatste zucht die stilte verkiest…
Bordeelsluipers
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
78 Je trekt ze aan en loopt naar de deur
de wind doet open
de tocht dwingt je naar binnen.
De holle opgang van massief glanzend marmer
en de foute kroonluchters lokken echo's uit.
Jij en ik doen zachtjes
alleen onze adem stoot de stilte open.
Maar galmt nooit.…
Nu ik het weer zo voel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 Als mijn handen of schouders
je niet kunnen steunen of helpen
mijn woorden of juist het gebrek er aan
nu domweg als mijn zwijgend knikken
je niet kunnen troosten,
vergeef me dan.
Soms bezit ik niet meer dan wat ik heb,
kan ik jou enkel een ogenblik van geduld
het toen en nu geven, je echt wel samen
voor en op die andere weg mocht je wensen…
als de hoop nog rest
netgedicht
3.7 met 21 stemmen
868 dauw zweven
boven het gras
voel mij er mee verweven
tijdens mijn ochtendpas
mijn hond nog aangelijnd
is op zoek naar smaak en geur
om later in alle vrijheid
te sprinten naar het struikgewas;
het openbaar toilet
waar de aarde zich ontfermt
over zijn poep en plas
zelfs mijn darmen
nog amper met het heden gevuld
laten mijn wereld tochten…
De Radeloze god
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.027 In het landschap is de lucht klaar
maar de einder ligt achter ’t riet,
waarvan de wuivende pluimen
de veerman al eeuwig groeten
op zijn tocht over het ruime
sop in zijn eindeloze route.
Het verre veld blijft uit het zicht
door de god'lijke verboden.…
Vluchten in de lente
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
628 Ik verschiet in woorden
als ik een vreemde tocht verneem
die aan mijn been blijft hangen
en ik in kilheid versteen
jij zegt maar spreekt ook buitengaats
dat onze reis zich verlaat
maar lieve zeg me nou waarheen
jouw gepraat
gaat slechts achterwaarts
aan mij voorbij
en stapelt rotsen
op de helling
waar we staan
wankele tonen schuren…
Crisis
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
747 Je baan staat zeker op de tocht!
Je huis kan je niet verkopen!
Je verwacht een beer na iedere bocht,
elke dag op betere tijden hopen.
De tv lijkt wel een fontein
van slechte berichten.
Soms denk ik, ze vinden het fijn,
ik zie het aan hun gezichten.
Crisis in de polder.
Calvijn zijn boze droom.…
Glimlach van het avondland 2 ( zen)
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
660 Waar de tochten gaan
dragen bloeiende sterren
mij in een zetel.
Brengt de schaduw licht
in harten van kinderen,
als de zon ondergaat.
Weidse grasvlakten,
lotussen aan de hemel,
verdiept de melkweg.
Blauwe regens
aan de verre horizon,
valt zonder druppels.
Veel schapenwolken
hemel vol verwachtingen,
waar is de herder?…
Artistieke vingers
netgedicht
0.5 met 4 stemmen
549 een glazen bol
kaarsen flakkerden
door koude tocht
een slanke hand met
artistieke vingers verstrooide
licht uit tal van ringen
haar donkere stem
legde mijn leven feilloos bloot
hoewel ik weerstand bood
zij slechtte de muren
rond mijn hart het gelag
dat ik betaalde in mijn bestaan
duidde de plaats
waar ik ontspoorde
wissels die…
ZWERVEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 De alpinist zoekt
eens rust in de Ardennen,
ziet hun najaarsbos,
beleeft inniger dan ooit
zijn tochten door de bergen.
Brabantse busreis:
zakelijke gebouwen
glijden steeds voorbij,
waartussen vrij bosleven
onbelemmerd luchtig wuift.…
Door huid heen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
562 In de laatste stadia van de dood
huilt de wind over naamloze staken
flauwe schijn van geschiedenis maakt
een stille tocht langs littekens
lichtvoetige schimmen versterven
in een lenig landschap
waar nauwelijks plaats is voor zoveel ruimte
en de laatste pagina ontbreekt
veraf ligt het dorp voor anker
ze verbergt, achter fluisterende zandmaskers…
DE LASTER
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.120 Wat zijn helse tocht,
Gruwlijks samenwrocht,
Tot zijn naastens smarte, -
't Plet zijn eigen kop -
God doorzag zijn harte,
En stond wrekend op!…