6019 resultaten.
Woorden
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
446 woorden waarvan ik hoopte
dat ze ooit de jouwe zouden
worden zijn verloren gegaan
bij de zee
hoe ik ook loop en kijk
zand tussen mijn voeten voel
de golven tel
ze zijn verdwenen
net als jij…
Begin van wereldvrede
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
476 Gedoken bij de ingang
zat je daar ontheemd
je ogen schichtig bang
je was anders en vreemd
van grote schoonheid
waren je amandelogen
gevuld met droefheid
vroegen ze mededogen
verdreven uit je warme land
verstootte men jou ook hier
sta je ook nu aan de kant
voel je je als opgejaagd dier
kom geef mij je hand
en daarmee je vertrouwen…
Het ruisen van verloren namen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
779 Voor de val breekt
zijn de asters al geknakt
in onbuigzame handen
Jouw haat wapent
een gebaar van diepe onmacht
in dode ogen
en weet dat mededogen meer zegt
dan een oorlog verwoesten kan
de onmin zal luisteren
naar het ruisen van verloren namen
die ten hemel werden gedragen
Laat dan de havik
jouw koude bloed verlaten
en de gaten…
VERGETEN LEVEN
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.658 Over zijn leven had 'n stoffige laag gelegen
van intrinsieke religiositeit en Godsverering
alles stond in het teken van Zijn Schepper
maar nog meer van Christus de Verlosser
door het kruis op Zijn Heilig Golgotha
en de uitstorting van Zijn Heilige Geest
Zijn zijn was Zijn Zijn!
Hij had sober geleefd, alleen en lang
intieme menselijke…
getroffen door engelen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
850 littekens op mijn hart
alsof getroffen door engelen
mijn honger voor liefde
verdwijnt in stilte
schreeuwend naar god
voor een paar armen
mijn adem koud
mijn hartslag stervende
schaduwen van herinneringen
forceren mijn ziel te vluchten
de maan
een stille getuige
van mijn stem en daden
littekens op mijn hart
alsof getroffen door…
Vertellen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
841 Zwijgende scherven, diepe gezichten en dwalende ogen
die verliezen wat ze kennen,
wat gebroken, kapot of verloren niet meer verandert
onder een deken van moedeloze as en vuiligheid.
Als een schaduw die alleen met klevende beelden nog
bestaat.…
VERGEETACHTIGHEID
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
793 Nu ben ik mijn man weer verloren.…
Vaak bij dage
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.074 Droef zo droef breekt soms de maan
door het zilverig wolkenvlies,
dat ik u verloren waan,
eer ik u verlies.…
't Verdwenen gevoel
hartenkreet
1.3 met 11 stemmen
2.632 Zinnen zonder waarde
Het verloren gegaan
Verzonken gevoel
Waarom heb ik niet geluisterd?
Mensen die jou kennen
Vertelden mij exact waarom
Weinig woorden. Duid'lijk
Laat haar gaan. Zeker los
Onbetrouwbaar. Echter
Met pijn in mijn hart…
HET BRIEFJE
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.034 Hand in hand, zo stapten wij
in de vroege, povere junizon
Nu nòg weet ik al wat jij zei,
toen, op weg naar het station
Een lachje hing om je mond
alsof je een geheim feit wist
Van iets dat allang vaststond
dat ik achter ’t net had gevist
Een klein briefje gaf jij mij
met ‘Iets voor strakjes thuis’
‘Nu tot ziens’ was wat jij zei
jij ging…
HOOR HOE MIJN HART HUILT
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.166 Ik houd de hoorn aan mij gedrukt
dikwijls als ik jou bereiken tracht
Onder smart om jou ga ik gebukt
altijd als ik vergeefs op jou wacht
Ik hoor de telefoon dan overgaan
en ik veronderstel ‘t ook van jou
Ik heb duidelijk voor je afgedaan
mijn ogen zijn daarom vol dauw
Ik wou dat je thans luisteren zou
bij ‘t nachtelijk stil van mijn hart…
Tien stille jaren...
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.263 Het is stil, zó stil, zó kil
De stem van vrijheid is vergaan
Een gerichte kogel wraakt
Niets mocht blijven bestaan
Dit Nederland is vanaf zes mei 2002
gedompeld in verloren zielenbloed
Woorden die de stem van het volk predikten
zijn in stof gestikt en nooit meer gevoed
Het is stil, zó stil, zó kil
De woorden van verandering zijn overleden…
Anders niet
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.429 een enkele klank, verloren
in ruisende blaren,
wie kent hem weer?…
Verborgen
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
712 Omsloten door een laagje roest,
liggen in de kern van mijn hart,
de resten van een verloren liefde,
die alleen jíj nog weer opbloeien laat.…
Fantasieloze kinderen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
698 Fantasieloze kinderen, dwalend door het leven, lijken de moed al te hebben opgegeven
Fantasieloze kinderen, als eeuwige toeristen, dwalend door hun eigen stad
Ze verdwalen, ze vergeten de weg. Alleen kunnen ze geen stap ondernemen, ze zoeken altijd naar een helpende hand
Fantasieloze kinderen verdwijnen langzaam in ’t zand…
Verloren tijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Dromen deed ik
Vannacht dat ik
Oeverloos en
- Vooral vergeefs -
Mijn weg probeerde
Te vinden in de
Doolhof van mijn
Verloren tijd -
Nimmer zeker meer
Of ik deze ooit
Nog naar vandaag
Terug kan halen
Titel te danken aan de roman A La Recherche du Temps Perdu
van Marcel Proust.…
UITZICHTLOOS
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
982 Er ging geen dag voorbij
en ook geen nacht
Enkel die grauwe luchten
aan het koude firmament
Zonder soelaas voor mij
geen fluisterde zacht
Geen hoorde mij zuchten
en geen enkel medicament…
Moed
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
710 Versleten in het leven,
Was het ongeschreven opgeheven.
En mocht men gaan schrijven,
Waar liefde hen toe zou drijven.
Niemand wist wat er gaande was,
Enkel degene wiens innerste de les niet meer las.
Opgeslokt door het leven
Bleef daar zijn hart beven.
Het spel in zijn hoofd werd langzaam
Uitgespeeld en schade werd ongedaan.
Zijn hoofd…
De zee van jouw woorden
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
632 heb in muren
je naam gekerfd
mijn mes geslepen
op bomen
het hart gesneden
met pijlen doorboord
godvergeten veel
van je gehouden
jij hebt me niet gehoord
mijn liefde werd stil
verdronk in de zee
van jouw woorden
mijn golven
sloegen stuk in de
drukte op strand
als los zand
liet jij mij
door de vingers glijden
naamloos op…
Schemering is het doodgaan
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.959 Plekkend beschenen witte heerlijkheden
van dag de morgen, en onbevreesd zich trekkend
was daaraan op, 't hart dat nu is zich rekkend
uit wanhopig naar de vreemde leegheden
van de avond en zijn gemaskerd gezicht, -
maar de dingen die hem zullen behoren
houden hun ogen nog zo vragend gericht;
en de verledenheden hebben verloren
hun glans, en…
WANHOOP.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.165 En door de luiken van de hoge toren
Stroomt het geluid mij binnen van 't metaal;
Geroerd sta 'k stil; wijl 'k angstig ademhaal
Is 't mij alsof een stem me roept: "Verloren!"
O zwijg, gij klank van onheil en van leed,
Roep niet zo luid in mij, wees stil, ik weet
Dat gij slechts zijt mijn eigene gedachte.…
autorit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
674 Maar jij praat en praat en praat en
kijkt naar mijn handen die het stuur vasthouden,
je ziet niet dat ik allang verloren ben.…
Arzebia
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
431 in het deinen van de ochtendziel
in wiegende schaduwen
in slome jazz van dik bloed
wil ik tralies van twijfel ontlopen,
giftige kreeften, vale sluiers van onmoed
een eiland zonder randen lijkt me wel wat
schemerend in eindeloos blauw
zoals alleen een hemel of zee diep kan zijn
zoals stoffige landkaarten in de geest;
daarop lijken alle vergeelde…
Samenhorig
gedicht
4.0 met 4 stemmen
5.744 er moet een wereld van verloren dingen zijn
waarin een handschoen, inderhaast vergeten,
het aanlegt met een oude krant,
een sjaal, een zakdoek of een kam.
de handschoen mist de hand niet meer,
de zakdoek hoeft geen jammernis,
en zelfs de sjaal taalt niet naar warmte
van kindermeiden en van moeders.
- al wat verloren is, is samenhorig.…
Ouderdom
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
691 Als je wat ouder wordt
zijn dingen anders
wat krom gebogen lijkt
is recht gelogen
zoete koffie heeft plots geen smaak
wat zoute soep was is nu flauw
en zo gaat de lijst door
eigenlijk is alles anders dan daarvoor
en zo kijk ik ook naar ons
zijn we nog zo doldwaas verliefd
staan we snel even op uit bed
heeft de één de koffie al gezet…
Uitzicht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 kiezelstranden omzomen mijn water in de woestijn
gesloten in ogen gevouwen, zuchtend naar een mond
vloeibaar naar weiden of een verworpen stad
bevangen aan uiterste randen van trillende lucht
op een morgen ontwaakt
nog beschonken van donker
de volgende dag na vandaag
met daarboven eeuwig hemel
het zicht ontnomen, in kluwen tot stof vergaan…
Aan een zeer jong meisje
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.069 De dagen zijn voorbij; de woorden zijn verloren
gelijk een schone droom vol droeve tederheid...
- Wat staart ge toe me kind? Hoe zijn als dode meren
uw grondloze ogen die uw diepte toe me keren?
Ik zie te diep, helaas, gij die te zúiver zijt.…
Verlies
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.277 Verlies van iemand dierbaar is niet leuk
Het doet pijn, het is niet fijn
We hebben allemaal wel iemand verloren
Iemand die niet meer bij ons kan zijn
Deze persoon verliet deze aarde
Voelt geen pijn meer en is bevrijd
Deze persoon voerde zijn laatste reis
Hoog boven de wolken naar de hemelse stad vertrokken
Zijn laatste transformatie ondergaan…
VERSCHEIDEN
gedicht
4.0 met 3 stemmen
2.812 En ik van vraag naar vraag opnieuw verloren:
waarvoor het is dat wij ons leven leven,
hoe het gekomen is, wat ervan komt -
--------------------------------
uit: 'Vrouwenwerk', 2013/1014.…
Slapeloos
gedicht
5.0 met 2 stemmen
10.439 Maar boven de storm uit
hoor ik de stemmen van miljoenen zielen,
voor eeuwig verloren,
die roepen om gerechtigheid.
Wat hopen zij? Wat denken zij?
Wat denken zij van Hem?
Wat denkt Hij van Zichzelf?…