5126 resultaten.
Woordenschat
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
613 Woorden lijken moeiteloos
te vallen, teksten van het
hart als ik ze drink, ze te
ademen, te proeven als ik
ze geschreven heb, zoals ze
te begrijpen zijn, zinnen
in een begrip als nasmaak
van een taal, achteraf gelezen
waarin een bittere bijsmaak
niet te ontkennen valt, maakt
de ziel van de wereld wijder,
verblijdt hét drinken uit…
De hoorn des overvloeds
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Haar parelende ogen
kijken de mensheid aan
Er is van alles wat zij als schepping biedt
en waar haar vol treffende blik
de oevers van de ziel langsgaan
verdrinken vloeiend alle gevoelens
in een immens ademend gebied,
van kleurrijke tuinen,
afgewaaide kruinen van
krom gewaaide bomen in verbintenis
met de Aarde en het Leven
Ze geeft opnieuw…
Zacht is de nacht
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
872 Nacht, zacht, alles stil en kalm en vredig
Geen heisa of gejoel, enkel mijn adem, erg rustig.
Wat een contrast met de avond, ieder onpersoonlijk voor de buis
Intriges, geweld, reclame en erg veel gedruis.
De vrede omarmt me als een satijnen jasje fijn
Maan en sterren omfloersen de soms harde wereld, ragfijn.…
Acte de Présence
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
657 geacht,
daar de ziel dat vraagt,
mij aan de werkelijkheid
hetzij zoet dan wel zuur
doorgaans te laven
het is ook raken
aan de uiteinden
van een regenboog
of vertragen in een andante
de ogen gedrenkt
in vormeloze liefde
die de hoop zo aanlengt
ik ben geaard in het leven
doch ook meedrijvend
in de onkenbare stroom
dat draagt mijn adem…
Onoverbrugbaar verleden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.163 Voor M. 1961-2010
Als het leven geruisloos loslaat
in verborgen leed
en geslagen wonden
niet meer helen
zingt de raaf zijn
nachtelijk zwart
in verdoofde schelpen
overbrugt de te zwakke adem
de kloof naar gemiste liefde
tevergeefs
wanneer het kind van de rekening
de belofte overneemt
de hoop op grazige weiden
voor heilige…
Leven en dood
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.144 Ik blaas m'n laatste adem uit.
waarna ik graag m'n ogen sluit.
- Niet voor een poosje, maar voorgoed.
Wat heerlijk, dat ik niks meer moet!'
Ik ben er zometeen niet meer,
ook niet bij Onze Lieve Heer,
die volgens mij nooit heeft bestaan.'
Hij is heel rustig heengegaan.
Het levensspoor leidt naar de dood.…
NÉÈRE
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.982 Hij houdt zijn adem in en pijpt niet meer zijn lied;
En ’t kind welks prille vlees nog niet leed ’t pijnlijk wonder,
Dat in haar onschuld gaat als in een kleed, ook zonder,
Gretig een honingkoek van ’t sluw bosgodje neemt,
Dat haar in wrange ruil een kus rooft, lang en vreemd.…
Ruisend riet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
638 Aan den blanke waterkant
waar kleine bloemkens bloeien
daar hoort men het ruisend ranke riet
dat daar stil van kleur verschiet
door voortdurend schroeien
van de warme zonnekant
stijlvol is zij hoog geheven
uit den koude grond
tot dat plots haar heer
met zoveel adem meer
blaast in het rond
en doet haar stengel beven
hij slaat haar heen…
masker afgezet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
600 plaats voor het gezicht
dat ik nog herken
van verweerde spiegels
achter de bar
mijn kamer vijf hoog
of later uit je brieven
masker had mij taal geleerd
taal van woede
van berusting
liefde woord na woord
zo ook zwijgen
als ik niets meer teweegbracht
masker in zand gelaten
maan in plooien van wind
of vliegeraars met blinde adem…
Zefier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
584 (Zitje met zeezicht)
't Gewelf groeit mooie kleuren
Golven rollen onafgebroken
Langzaam maar zeker
Dooft de haard
Een groot bad, gevuld met zilt
Overgeheveld en gereinigd
van Oceaan naar
Vaste grond
d' Immense rots breekt en scheidt
Vanaf 't plateau in heus één adem
Spetters op de lens
Hemels' dauw
Schuim grenst de zee van het land…
Ik hoorde klanken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
748 zoals het koele water
wiegt langs het riet
op een warme zonnige dag
woorden waarin het gevoel
het diepste, kostbaarste
van de mens lag verscholen
rondom statige gewelven
bleef het gesproken verlangen
in een echo voor even hangen
treffend als de adem
een streling langs stoelen
met zintuigen te voelen
een kunstige omarming
door…
Blessuretijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Achtenzestig jaar
Al speel jij
In blessuretijd,
Zeg je overtuigd
Van je gelijk -
Het oorlogsmonster
Heeft je leven
Voorgoed getekend
Zo vaak ben je
Al langs de smalste
Richel ontsnapt
Mensenkind dat van
Begin tot eind
Zo veel mee
Moest maken -
Eerst was je kind
Daarna vooral jood
En werd de adem
Je benomen door…
Monet à la minute
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
694 Apollo, doorklieft
de atmosfeer en licht het hoofd
in een eeuwig later
Kroon en loof vleien zich tinten groen
en mijmeren stilletjes voor zich uit
De geur van kamperfoelie spreidt
zijn nevels over een pittoreske landweg
waar de liefde hevig bloeit in een bed van
rode klaver en de wind er eenzaam stoeit
De oude brug krult zijn houten adem…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
Rambo
gedicht
5.0 met 1 stemmen
7.488 'Ik ben een commando, man, ik ben geslaagd'
Vertelde laatst een kennis bij het stappen
'Van harte dan,' zei ik vrij afgezaagd
Toen heb ik naar zijn kundigheid gevraagd
Zijn antwoord wil ik graag aan u verklappen
'Ik laat mijn vijand eerst naar adem happen
Voordat hij van de aardkloot wordt gevaagd
Ik kan een bovenbeen doormidden trappen…
Geloof
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
512 Door jou te leren kennen
leerde ik mezelf herkennen,
maar vooral een ander diep levend
ademend en liefdevol wezen te lezen
in jou, waarlijk mens!
Mijn ene, diep gekoesterde wens.…
Kerstmis 2013
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
535 Zwarte vogels wieken door de grauwe lucht;
Hoe lang nog deze gevangenschap, dit niet
in vrijheid kunnen ademen en beminnen?
Hoelang nog dit gesloten-zijn, deze armoede?
Toch is er vreugde: er is een Kind geboren,
een Redder zonder troepen, een tedere mens
die vergeving brengt en vrede, die nieuw maakt
maar...wie ziet dit nog?…
de uitgeschilderde rots
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
505 in hoop verzucht verzet ik mijn
schreden en inhaleer het offer
dat mijn adem draagt op waarden
van gekrenkt papier, het heden lijkt
voortvluchtig als de tijd mijn
smeken vertraagt
ik zoek in de uren van droge
prielen en graaf het refrein
in het gras van donker aarde terwijl
de einder vlucht op het teken
van de ondergaande zon
het kluchtig…
- Branderige fleur, vlammend van kleur -
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
939 Verlaten sneed een voorlaatste diepte,
scheurde lucht om te ademen, branderig van geur
brandde de ziel het weemoedige hart,
sprong als een hinde over nissen van kleur.
Enerverend bedelde zoektocht
naar een oplossing, huilde weerstand
als een kind in hem, tranen zacht..…
Wereld
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.185 .
------------------------------
uit: 'Buiten adem', 2001.…
CORNWALL
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
587 Verbeelde mij een jeugdtrip
waarin ik beland was
op klimhoogte
doch had de kracht niet
het te bestijgen
heftig trokken de paden
doch mijn benen werkten tegen
mijn adem ging over in zuchten
poriën braken open
en lieten hun tranen
Cornwall, St, Michaels Mount
Tintagel en King Arthur zwaaiden
wenkten hoog en laag
en ik kroop onder de…
Waarom?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
564 luister ik,
naar de roep van het vragend leven,
terwijl de hemel nog glinstert van de dag
en mijn ogen blind zoeken in het verstilde licht,
waarbij elke schaduw
als een doffe hartbons
strompelt door mijn lijf,
woorden nog nagalmen,
mat, doof, leeg, zwervend verloren,
sleuren en trekkend,
uiteindelijk geknakt en totaal gebogen,
tot mijn adem…
Zij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
843 Soms, lachte zij, kan ik deze
wereld wel achter het behang
plakken
Je doet maar, werd er dan
gezegd, terwijl de dingen
die haar moeder haar ooit
leerde werden grootgebracht
tot duizend-en-een leugens
Ze was een tegenval, een
vaderskind, ze was alles wat
haar benen konden dragen, tot dat zij
haar adem liet beweren dat
de wereld ieder tussending…
Zo te kunnen schilderen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 Geel klatert klinkend langs lichte vlakken
ze tinkelt over blauwe wateren en langs
de toppen van een dicht-groen woud
waarin zware dampen hangen
adem van aarde, blad en hout
Het stervend licht penseelt paarse vegen
zachte schemer langs de hemel
spreidt de stilte uit
waarin helder opklinkt het geluid
van een vogel vlak voor de nacht
Rood…
De Schepping 2
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
449 liepen hoog
Ze rolden van het oppervlak
Tot in de hemelboog
En Jahweh ging weer aan het werk
Dit keer met pomp, al gauw
Verdween het water uit het zwerk
De Hemel kleurde blauw
Beneden was het nog wel nat
Maar boven lekker droog
En God zei: ~ ‘k Ben op ‘t goede pad
’t Is netjes voor het oog
Ik pik nu eventjes een blaas
-Dat ik op adem…
Dronken van wat was...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
600 Ondenkbaar waar
veroorzaken we elke zucht bij elkaar
in dat ene warme onontwarbare wezenlijke moment
van duizend keer samen zijn,
tot de stilte hoorbaar de nacht verlengt
en onze adem
dromend het getij van onze hartslag luistert,
roerloos, bijna onbereikbaar, ondenkbaar glijdend
naar een wereld die nog niet werkelijk is ...…
als een asceet
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 het Wad graast op de eeuwige velden waar
de herfst zijn kraamzorg heeft neergelegd, haar
schoot schudt van schaamte nu ze naakt
haar naamloze leden tentoonspreidt
ergens raakt een voorspoedige dood de echo
die haar loodst en ik vlucht in mijn langste
adem - ooit
alles raakt doorzichtig in de grijze wolken
die als vruchtwater kleven aan…
Hoe is het om nu te leven
gedicht
4.1 met 7 stemmen
4.451 Hoe het is om nu te leven –
door verleugening en kromspraak
uit de taal verjaagd te worden
knecht te zijn van hen
die ons zouden bedienen —
Tot monddode wezens vermalen,
door naamloze machten beheerst,
wordt ons de adem afgesneden,
wordt het mes ons op de keel gezet.
---------------------------------
uit: 'Cantus…
Fluitles voor de stad
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
427 De stad slaapt bedompt onder daken
op zware adem,
de huizen tot een blok verlamd,
overeind door de schelle lichtkrans
van een lantaarn.
Een ijle fluittoon
is de enige muziek
van de zwak gespannen glans
in het na te tellen etmaal,
weer ontstaan
om de opnieuw geschilde maan.…
het losse zand
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
452 de leegte huist in mij
doch mijn onbewoonbaar bestaan
is het middenrif waardoor ik adem
- lucht is de zekerheid die ik aanbid
ruimer dan de leegte kan mijn kamer
niet zijn, het meubilair misstaat wanneer
de zon als een nimf haar schaduw werpt
tegen het fors beslagen plafond
ook de vloer die los van vast mij
laat bewegen in de koers die…