4280 resultaten.
nacht vol wensen
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
584 vergelijkbaar bent met de zee
het ruisen van kabbelende golfjes
zo wiegend uw vlezige vlinder heupen
u deed mij stranden in de branding
de ooit zo gevreesde nacht schuimend beminnen
alsof u mij bedekte met satijnen strelingen
de stilte tastbaar werd en mijn huid deed schreeuwen
ik heb geen weet van uw lippen
maar achter uw gelaat wil zinken
verlaat…
Als glas
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
1.481 Leven is leven en ontmoeten
samenzijn verheugen wenen
Dood is stilletjes verdwijnen
laat harten zomaar verstenen
Ik denk aan jou en glimlach
zo lief en zo trouw als jij was
De warmte die je me schonk
blond haar doorzichtig als glas
Dood is dood en plots verlaten
niet meer kunnen aanraken strelen
Voorbij alles wat vrij kan ademen
gedachten…
Nu rijst ons loflied uit de nacht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
568 Nu rijst ons loflied uit de nacht
om 't grote werk dat is volbracht,
het klinkt tot in de hemel door
en mengt zich met het eng'lenkoor,
het graf ligt er verlaten bij,
de doeken liggen zij aan zij,
geen zware steen die weerstand bood,
het leven hoort niet bij de dood,
nu rijst ons loflied uit de nacht
voor Hem die ons de vrede bracht,
die…
Sonnet van burgerdeugd
poëzie
4.4 met 9 stemmen
3.277 Inbrekers, wurgers, rovers en piraten,
En de eerste Zondvloed en het laatst Gericht -
Elke onrust heeft ons deugdzaam hart verlaten.
O thee! o vriendschap! o kalmerend licht!
Straks 't koesterende donker; morgen lopen
Wij opgefleurd te kopen of verkopen:
Tragedie blijft tragedie, klein of groot.…
De roos op de kist
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.031 Ze ligt daar zo stil
In een gekoelde kamer ritselt
het vouwen van gekreukte lakens
Een laatste blik wordt geworpen
op de tijd die voort kruipt
in een sfeer van breekbaarheid
Voor anderen, onbekende gezichten
sieren de ruimte om haar heen
Fossiele gestalten die als verlate herinneringen
voorbij schuifelen geven pas
voor even
Ze…
Het ruisen van verloren namen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
779 Voor de val breekt
zijn de asters al geknakt
in onbuigzame handen
Jouw haat wapent
een gebaar van diepe onmacht
in dode ogen
en weet dat mededogen meer zegt
dan een oorlog verwoesten kan
de onmin zal luisteren
naar het ruisen van verloren namen
die ten hemel werden gedragen
Laat dan de havik
jouw koude bloed verlaten
en de gaten…
van oude mensen...
gedicht
2.9 met 13 stemmen
5.696 ik zie de oude Takma*) lopen
leunend op z'n stok
de lasten van een stil verleden
doen z'n schouders buigen
ik zie m'n oude vader lopen
langs verlaten straten
het gewicht van eenzaamheid
als ballast op z'n rug
en dan zie ik mezelf
als oude man voorbijgaan
is dit een toekomstbeeld
van een ver verleden
vanaf z'n nieuwe kinderfiets…
De mythe van de muzen?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
569 Verhaalt tot op het heden
braaf vanuit het gekuiste
dicht, blijft ik slaaf van literaire
daad, wars van moraal en
plagiaat, zich op het hele
scala van de negen muzen
verlaat, de mythe van de
eenvoud in de overdaad,
waarin ik hopeloos verdwaal,
meer was niet te geven, ik
vond het gewoon op straat
maar daar is mee te leven.…
Reservaat
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
669 Met de eenvoudigen woon ik
als een schamel struikje
aan de boorden van het verstand
de oude bomen hier
overheersen het bospaneel
ze broeden op slangeneieren
langs het lome pad
zijn de dagen verlaten stranden
verschroeid zand vol littekens
soms, heel even, tilt
een milde regen van herkenning
mij in het ritme van de vergezichten
veegt…
STAPPEN TOT DE DOOD
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
1.393 Winter heerst er in mijn hart
‘t is er snijdend koud en guur
Wolken zijn er grauwig zwart
wat ik mis, is het levensvuur
Stilte heerst in mijn innerlijk
alleen de nacht is deelgenoot
Duisternis schijnt onsterfelijk
even onsterfelijk als de dood
Smart beheerst de lange weg
waar de zon het schijnen laat
De verlaten weg, die ik afleg
voert…
de storm van mijn angst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
808 Ik wil weg uit de onrust,
Uit de angst dat ik word verlaten.
Maar dat zou weer een fout zijn,
Waarvan ik bang ben hem te maken.
Het doet pijn om in slaap te vallen,
En met die pijn weer te ontwaken.
Het doet pijn om door te lopen,
Het doet pijn om te leven.
Het zou toch veel makkelijker zijn,
Als ik daar boven kon zweven.…
De meeloper.
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
671 Nu durf ik ook wel
en verlaat ik mijn plaats achter de ramen
Eindelijk de gordijnen opengeschoven
lik ik Uw woorden, desnoods wel Uw hielen
smeer ik U stroop om de mond,
en zal ik, als U dat wenst
zelfs voor U knielen
Overal zal ik U beamen
en volg ik U overal.…
Schipper te voet
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
3.381 Een leven lang op het water
Wat er daarna komt is voor later
Goede tijden zijn het geweest
Samen met de watergeest
Daarmee word je heel oud
Omdat je een leven lang van water houdt
Het zit in je bloed
Geeft rust en doet je goed
Er komt een dag dan moet je het verlaten
Een landgang genoot je met maten
Eens zet je voet op vaste wal
Het komt…
Showen en trippen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
8.170 Er is zielsveel geluk nodig deze jurk dronken en klaarwakker naar een show
te brengen, blind een deur te vinden waardoor je het toneel verlaat.
Er is zielsveel geluk nodig in deze jurk iets te slikken, een ballonvaart
te maken en op het mozaïek van je land neer te kijken als een slome astronaut.…
De Bijbel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Gods woord zal blijven bestaan
Hij verlaat niet wat Zijn hand begon
God, de Heer, die alles overwon
Die hemel en aarde deed ontstaan.
Wij mogen in Gods woord geloven
Hem loven en prijzen, dag aan dag
Hem eer bewijzen met diep ontzag
Want niets gaat Zijn naam te boven.…
VROEG IN D' OCHTEND.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.517 Als de nijvre zwerm der mensen
gonzend, straks de cel verlaat,
Of als de engel Gods u wegrukt,
dan, mijn kind, dan is 't laat!
1854.…
lentesprongetjes
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
803 voor het vensterglas
gevoelt een roos de lente
en fantoompijnen
*
aanleg
vlinders gaan liggen
zoals een ochtendvijver
in het zonnetje
*
gesprek
zo onvermoeibaar
ruisen halmen om en om
het heil van lente
*
gebroken tijd
wie vreugde inhoudt
nu lente het pad betreedt
heeft een koude tong
*
één dag
een vlinder verlaat…
Geloven
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.237 Die nog voor 't heil-begerig oog belijden
Een geloven, dat hoog boven werelds vrees
En hel en dood en wat het meeste dees
Tijden onteert: kil onverschillig lijden
Van weedom, hief tot 't hoogste heil verbeiden,
Des dervend nu doolt menig hart als wees;
Dan voel ik in wie nu dichtste bij mij woont
Al schijnt ook de aard van heiligheid verlaten…
dankbaar hart
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
800 je bezorgd belichten en zich
liefdevol onfermen
dan pas daal je in het kussen
neer en geeft je over aan
hernieuwde dromen
in de vroege ochtend hoopvol
wetend dat het leven er nog
is en de dood misplaatste
schertsen met je maakte
met die gedachte kom je al
die weken dan gelaten door
de brigade van de witte
jassen uiteindelijk verlatend…
Stille tekens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
877 Zwalkend op het pad der weemoed
spreekt de taal zijn stille tocht
Een plaggenhut markeert verlatenheid
wanneer koude mijn ogen blind traant
De windhoos blaast een boomkruin kaal
lenig dansend
herfstig sjansend
wat meteen de adem stokt
En waar mijn geest de winter wacht
waarin ik jou zo naarstig zoek
met handen blauw gevroren
draagt…
Gemeenteraadsverkiezingen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
568 En als ik straks het stemlokaal, een schoolgebouw,
verlaat in ons vrij land, door geen tiran beklemd,
ben ik, dat weet ik uit ervaring, blij-gestemd!…
THEESALET
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
411 gezellige pronkkamer
praten deftige bedaagde dames
heftig bij hun warme genotsdrank
een kleine jongen luistert
vol ontzag naar de luide woorden
voelt zich vernederd
bij die wijze tantes
hij knikkebolt - verzinkt
ligt overleden in zijn graf
naast hem rust Robinson Crusoe
de vereerde held
uit zijn geliefde boek spreekt
eens op mijn verlaten…
Onverlichte oevers
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
696 verwekt een karikatuur van een
pad naar een vers gedolven graf
passend naar mijn schaduwlengte
voor mij alleen een wereld waaruit de
bodem is geslagen, houten kruizen
gezaagd uit de herinneringen, silhouetten
door de tijd vertraagd, verlamd door ontzetting
waardoor ik terugval, uitgetreden en besmet
als vloekend woord wat de mond verlaat…
Die angstige " rest" tijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.010 Als de dag aanbreekt,
dat je het tijdelijke voor het eeuwige
verwisselt,
met altijd iemand aan je zij,
die er zal zijn tot de laatste zucht
de kamer verlaat,
weet je,
het is altijd te vroeg,
Maar je hoeft die angstige laatste weg
niet alleen te gaan,
er zal altijd iemand bij je zijn
en naast je staan,
in alle maanden,
weken…
PIJNLIJKE KERST
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.259 Sprookjeslandschap
vol besneeuwde sparren
ofwel trieste kale eiken
om een verlaten weiland
beeldhouwen steeds het denken
aan 't welbekende decemberfeest
zie eens hoe men dit viert
in een bloeiende tuin bij de Evenaar
waar daarnet een spa zich vergiste
domweg een sierlijke plant los stak
zij ligt daar door mensen vergeten
haar wortels…
Weemoedts internationale
gedicht
5.0 met 9 stemmen
7.645 Maar wáár ik kom slaan hele klassen op de vlucht:
een werf stroomt leeg, een drukke helling wordt verlaten.
Dan keer ik bitter weer, langs onverlichte straten
en slinger troosteloos mijn feestneus door de lucht.
----------------------------------------------
uit: 'Vanaf de dag dat ik mensen zag', 2007.…
Herinnering aan Ramses
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
684 Je keek omhoog in de verlaten stad
dronk de liefde uit alle glazen
zwalkte als een prins vol heimwee
belde bij het verkeerde liefje aan.
Je kon dansen, zingen, huilen, bidden
dromen in de randen van de nacht
flaneren in de onderbuik van de stad
die jou omhelsde en verstootte.…
Wilhelminalaan
netgedicht
5.0 met 13 stemmen
572 Verlaten door het licht.
De oude stad, mijn huis
alles lijkt zo ver weg
vanaf de Wilhelminalaan.
Hoe vaak ben ik hier geweest
in deze nieuwe tijd?
Waarom die melancholie?
Welke herinnering kleeft
er aan deze uit steen getrokken straat?
Ik zie een blonde jongen,
vijf jaar oud naast een oude vrouw.…
Met tedere handen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
510 Met tedere handen zonder angst
als een reis door een fotoalbum
de weg terug ziet er verlaten uit
zij verzorgt haar eigen imperium.…
Een vogeltje
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
719 Even neerstrijken om met jou te praten
rust, iets waar ik naar op zoek ben
voordat jij me straks toch moet verlaten
geen mailtjes of iets geschreven met de pen.…