6196 resultaten.
geen poëzie
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
672 ik draag wervels
van een beest
op een eiland dat zichzelf
wil verdrinken
korte en lange verhalen
kraken uit kaken van vloed
stuwen beenderen en karkassen
uit de zeebuik
*
zij baart het verleden
met dode vleugels terwijl oude eieren
openbarsten door regenvlagen
de stank, nog gruwelijker dan ik wist
schuift voor de wolkenhemel…
Zijn tijd ver vooruit
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
507 Terwijl de massa,
De meute die het
Ritme van de
Dag, van dit uur
Dicteert, zichzelf
Elke minuut van de
Dag, vierentwintig-
Zeven verliest in
Instagram, whatsapp
En andere digitale
Flauwekul - want
Je mocht eens missen
Dat de virtuele kat
Van je achterbuurman
Gejongd heeft -
Bekommert hij zich
Om de naaste die
Hij bij…
hoofd omhoog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 geleerd om rechtop te lopen
hoe zwaar de last ook is
ik buig niet
mijn hart draagt de hoop
mijn geloof is sterk en ik draai me
van treurwilgen weg
het zijn net klaagmuren
je hebt er niets aan
ik zie een bijna oranje maan
met mijn hoofd geheven
zie bittere mensen om me
heen
klagen over de politiek, over
religie, vooral over zichzelf…
hopelijk tot ziens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
834 ervaren
in één flits schiet aan je voorbij
herinneringen, fantasiën en
al die keren dat je je veilig voelde
maar wie zegt dat het dan over is
als de dood slechts de B-kant is
van de cassette van al 't zijn
blijf je voor altijd één - of
zal je net als anderen het geheim onthullen
in alleen gaan of in samenzijn
mag ieder z 'n einde voor zichzelf…
Barmhartig
gedicht
3.5 met 2 stemmen
4.845 Toen zag hij zichzelf in de spiegel,
de magere benen, het veel te ruime hemd.
In zijn oog kwam de kracht van de liefde.
Hij kneep in haar billen, barmhartig gestemd.
-------------------------
uit: 'Huwelijk', 1987.…
De branding breekt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
579 Het buldert als de branding breekt
Het zand zuigt waar ik sta
Dan glijdt het water glinsterend weg
De branding achterna
Het blauwe open watervlak
Zo nieuw en toch zo oud
Het ademt golvend op en neer
Is met zichzelf vertrouwd
Ik geef het eb het oude mee
Al mijn versteend getob
En rustig neemt de zee het aan
Het water neemt het op
Ik…
Aapgedachten
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
545 Die afstammen van hun
Woordeloze soortgenoten
Staan met schaamte die
Op hun wangen groeit
Te gluren naar twee
Wezens achter tralies,
In wie zij zo ontegenzeggelijk
Veel van zichzelf herkennen,
Waarbij de woordelozen zich
Verbijsterd afvragen wat de
Apen aan de andere kant
Van de tralies in vrijheid doen,
Tussen het bekijken van…
nog onverzonnen
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
564 zich niet meteen
ontbloot of gewonnen geeft
zoals een schilder bij ‘n leeg
nog maagdelijk doek in vage
tinten verzonken blijft
en de merel in de tuin nog
een poosje zwijgt voordat hij
in alle vroegte z'n liedje fluit
zoals ‘n woord geduldig rijpt
op zijn eigen uur en tijd in
het daglicht kruipt
rond een gedicht dat stilaan
zichzelf…
zonnepitten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
459 haar glimlach straalde
in de breedte van de dag
het mag – er zijn - zei ze
en ik
ik boog en sloot haar woorden
in mijn hart
samen waren we
samen groeiden we en samen
lieten we de tijd
vol kostbaarheid voortdurend
rond de tafel gaan
“zo waait de wind” sprak ik haar aan
en gaf een klein geschenk, de stille wenk
sprak voor zichzelf…
Verlaten dorpje in de Franse Cantal
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.025 vergeten en in
de tijd verloren
primitieve boerderijtjes
waarin comfort ontbreekt
's winters vochtig en tochtig
lekkende daken en muren
veel verrot hout
't ruisen van de wind
door toppen van kale
dikke beukenbomen
het dorpje is reeds
dood en koud
enkele stokoude dames
en heren zijn in
het dorpje achtergebleven
volledig op zichzelf…
Verstild
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
453 In vlagen van bezieling,
verliest de pracht zich in zichzelf.
Als vanzelf..
-
Het water slaapt.
En ik,
ik droom alleen maar,
met haar mee..…
Reflecterend aan voorheen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
835 beven van zijn hand
alles ging later
zijn eigen rustige gang
maar in goed onderscheid
raakte hij langzaam zijn
markantste stukjes leven kwijt
nog lichtte hij op
in volle zon maar
donkerde steeds meer
in stille momenten
reflecterend aan voorheen
zijn schaduw
heeft hem ingehaald
verdwaald in licht
en zoekend naar tijd
weet hij zichzelf…
Als
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
481 ze een schitterend lied
over een heerlijk gebied,
er zacht binnendringen,
meedingen, omringen,
als ze zou dromen
deed ze dat over uiterste zomen
als ze moest getuigen,
wilde ze er alles uitpersen, uitzuigen,
als ze kon schrijven, schreef ze
dat je er steeds wel mocht blijven
schreef ze 't hele verhaal over haar wezen
kon ze daarmee zichzelf…
Wandelen is een sport voor een heel leven
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
614 Pas voor pas is het de aanhouder
die zichzelf herkent en wint.
Wandelen is een sport voor een
heel leven. Het verbindt wat in
vereniging tot een eenheid kan
worden verweven.…
Vaderdagsgedichtje
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
847 Voor vaders
die dochters proberen
te begrijpen, hun verhaal en kabaal
hun stonde, hun opgewonden gedraal,
die bij zonen zien
wat ze van zichzelf nooit zagen
ze spiegelen zich in hun jeugd en hun kracht
in hun macht, die de kinderen hebben tegenover
hun moeder, jouw geliefde die zo zacht
zo lief is voor jouw dochter en zoon
dat je jaloers…
Getijde IV*)
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.968 Tot het ogenblik kruimelt, breekt
en ons opvreet --
en zichzelf verteert tot de wolk
die zo groot was als alles
en zo groot was als niets.
-----------------------------------------
uit: 'Rollende stenen, getijde', 1991.
*) Dit gedicht maakt deel uit van
het vierluik 'Getijde'.…
Genezen?
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
610 Leeft voor zichzelf en zijn lusten,
zijn slachtoffers verkracht.
En zal niet eerder rusten,
voor hij ze heeft afgeslacht.
Maar wij kunnen hem genezen,
voor een terugkeer in de maatschappij.
Echt het kan, het is bewezen,
dus laten wij hem straks weer vrij.
En keer op keer worden wij bedrogen,
onze crimineel zo manipulatief.…
Onuitgesproken jeugd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
458 vorst
zijn snijden tot lijden koos
toch moest ik later
kleur bekennen om mijn
bescherming daarop in te stellen
ik harnaste een
onuitgesproken jeugd
waarin ik gezichtsloos loog
heb net uit colbert
pantalon en pet mijn
gevechtspak in elkaar gezet
ben maatschappelijk klaar voor
de ratrace van gelijk gezinden die bij
de start zichzelf…
ik laat u weten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 als ik dood ga
zal de wind de bladeren
van de bomen het elkaar
al ritselend laten weten
zullen vogels het elkaar
al kwetterend vertellen
dat ze mij nooit mogen vergeten
zullen zeeën woelig baren
zullen rivieren tranen stromen
en kunnen het verdriet niet langer
voor zichzelf bewaren
ben ik dan zo bijzonder
nee want voor ieder mens…
Ze, zij ’n wereldwijf!
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
507 Egypte
Ze had daar afgetast, gevoeld en begrepen
Ze ging nu het roer radicaal omgooien
Ze wilde dichter en (h)echter bij de mensen
Zij en haar zijnen is haar credo
Zij vertelde en ik ervoer de mijnen
Zij is goed, sterk en vertrouwelijk
Zij bouwt aan ’n betere woonwereld
Zij houdt van die te vormen wereld
Zij houdt het ook ’n beetje voor zichzelf…
STEMMEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
535 ik ga stemmen
ben zo moe
aan wie vertrouw ik
mijn stemmetje toe
welke heren doen wat
ik verwacht
ach het is toch zo’n gedoe
wie doet toch wat ik voor
ons allen als het beste
had gedacht
allen in Europa beloven
mij te verwennen
maar leer mij die
slimmeriken kennen
ze schuiven het meeste
echt wel naar zichzelf toe
weet je hoe ik…
Het Grote Verhaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 Wat één is, is zichzelf
maar wie een ander kent
is deels ook die ander
is ook wat anders was
tot op dat moment
En je neemt dat waar, het dringt
tot je door en je groeit
Dat is interessant, we vertellen het
door in verhalen over mensen
en de goden die zij zich denken:
hoe meer zielen, hoe meer vreugd
en humor dankzij de verschillen…
Lectori Salutem
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
450 Lectoribus lectorique salutem
Wie is zo zot en autodidactiek
Wie maakt zichzelf te schande en publique
Ik maak mij toch maar beter uit de voeten
Vale tabé gegroet het ga u goed
Ook gij eerwaarde zusteren des levens
En mocht u niets vernemen, zeg dan tevens
Dat ene woord: wie goed doet, goed ontmoet…
Occulte riten
netgedicht
4.5 met 127 stemmen
467 warmte wiegde
water tot
hogere golven
nog dichterbij
jij dacht het
te bezweren
probeerde met
occulte riten
maar je bracht
water naar de zee
wij hebben
de vloed
niet afgewacht
zagen het land
en de steden
verdwijnen in
een gigantisch
pandemonium
waarbij het leven
in zichzelf is gestikt
oplandig treurt
totale verslagenheid
wij…
De Maas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
566 Ze doet het
keer op keer
doet ze het
gaat schaamteloos
al haar oevers te buiten
tilt zichzelf onverschrokken
naar een hoger niveau
tot aan velden en weiden
likt aan deuren en ruiten
verdrinkt het landschap
in haar kolkende golfslag
geen meanderende stroom
zoals ik haar ken
wel een losgeslagen, driftig element
ze doet het
éen keer om…
samenstaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
378 op een bijna lege dam
in de stilste stilte ooit
zichzelf niet sparend
spiegelt ons de koning
meer vernietigend nog
die wie de haat zaait
is het hulpeloos zwijgen
van hen die wegkijken
de willekeur van waanzin
kunnen wij niet wissen
met verborgen verdriet
in voorbij kijkende woorden
juist als eens gestolen
vrijheid dat ons vraagt…
In essentie ongeneselijk?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
481 in mutatie
van onszelf waarin
de grens al werd bereikt
maar de rek eruit die
knapt, uit het gewin
gestapt, geen steen om
onder te schuilen en uit
een nieuwe huid te kruipen
een ander aanzicht geeft
om bederf met scherven
te lijmen, paniek om
verworvenheden in te
ruilen, valt niet te rijmen
blijft bij de oude essentie
die zichzelf…
Zelf gekraakt?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
415 Gedachten als voorbeeld dat geluk
mild en rekbaar is dat het zichzelf
moet verdienen maar wegvloeit in de
wind die de sporen onwillekeurig
zaait in een klimaat wat omslaat, na
een plotselinge blikseminslag een
geur van littekens achterlaat.…
Tweemaal Herfst
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
470 o God wat een dag
de zon schijnt
het bos toont zichzelf in
z’n kleurrijkste herfsttooi
dat ik dit weer beleven mag
mijn hart jubelt en ik lach
wat is het leven toch mooi
thuis ligt een grijs omrande
envelop: kleurloos ijskoud te zijn
opgevangen op de stekelige deurmat:
hij was nog jong en tevens oud
vond de herfst altijd zo fijn
geen…
Domweg gelukkig zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Dat mensen zichzelf begrijpen,
is een belachelijk vergrijpen,
aan een onbegrepen waarheid.
Is een lachwekkend begrijpen,
van hetgeen niet-weten is.
Dat dichters spelende mensen zijn,
vervult oudgeworden dichters,
van de vrolijke zinloosheid,
die ook kinderen eigen is.
Van de toevallige bedoelingen,
van het domweg gelukkig zijn.…