6196 resultaten.
Wie kiest welke macht?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 De eerste macht die we kiezen,
heeft zichzelf opgesloten,
in Twee Kamers.
Gekozenen maken er zelf wetten,
of keuren er onze wetten goed.
Rechters spreken recht.
Adviseurs adviseren.
Media informeren.
Namens u en mij.
Wie kiest voor welke macht?
Met, door of zonder ons.
Namens al wat leeft.
Namens alle dieren.
Namens u en mij.…
Keus in tienklank
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
606 Baby’s maakt het nog helemaal niet uit
dat het leven al voor hen is bepaald
wat hun aandeel zal worden in de buit
en wie ooit het gulzig gelag betaalt
opgroeiend zullen ze kunnen kiezen
of ze binnen lijntjes kleuren blijven
zonder zichzelf daarbij te verliezen
in vermoedelijke vrij misdrijven
als hun regenboog vanbinnen verkleurt
alles blijft…
Meeslepend Wezen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 hoofd hoog in de wind
waar ik dat zoek om te overleven
waar ik dat van m’n gading vind
daar het bloed in d’aderen
met moeite omhoog wordt gepompt
zal ik mij rustig moeten weten
nee niet moedig maar ook niet laf
ben ik nooit van mijn zijn afgeweken
gedraag ik me zoals
ik me gedragen moet
het is het lot ener giraffe
hij verstaat - zichzelf…
Nieuwe Kracht
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
628 De nieuwe dageraad biedt zich aan
in rood- oranje zonnegloed
de leeuwerik haalt de lente binnen
een emotie op zichzelf
die schoonheid weerkaatsend
tegen het hemelgewelf
ik slaak een zucht, het voorjaar leeft
geeft lucht aan het gemoed
en ruimte in het hart
om dát te kunnen dragen
waar mijn kind
de kracht niet meer voor heeft
Parkinson…
Als rode draad
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
430 ik kwam
ze tegen
de aangevers
vanaf de eerste
stap oogcontact dat
vervloog in de plak
die de waarheid
uit zichzelf
kristalliseerde loste
op tot weggooi prop
we boodschapten
zonder geheimen
kenden elkaar niet
maar herkenden wel
gedeeld perspectief
dat als rode draad
langs de wereld liep
onzichtbaar voor
die zich er nooit
in heeft…
KLEURING
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
541 Aan leegte en zichzelf verslaafd, helaas,
begrijpt het zich alleen nog stil bij haar,
wanneer het streling is en ademzucht.…
Lethargie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
571 een denkbeeldige doorgang
In mij is een duizelingwekkend hoge berg
er is louter stilte en een ijskoude wind
die langs mijn naakte lichaam giert
Zeker, er zijn spelonken
met levendige dromen
over tedere nimfen en eeuwige jeugd
maar de weerwolf is er ook
en ik slaap deze nacht in zijn bek
terwijl zijn tong mij toedekt
Cupido heeft zichzelf…
narcisme
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
656 Was je bevriend met een narcist
Dan was de vriendschap over voordat je het wist
In de eerste instantie leuk en charmant
Later gemeen en veel trammelant
Alleen zichzelf is belangrijk
Motivatie van de ander
Is van geen belang
Enig medegevoel is de narcist vreemd
Mocht het toch binnen geraken
Dan zal hij er altijd voor waken
Nooit de…
Erosie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
466 aan
de oever
murmelde
en verder
stroomde
met een
opgedane
ervaring rijker
in de bedding
had de kracht
van de stroom
zijn sporen van
duizenden jaren
nagelaten van
groot naar klein
rots naar steen
en zand voor
de recreant
in hitte en
kou is erosie
de sluipende
dood die
overgaat
voordat
hij gelouterd
door zon en
wind zichzelf…
paarden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
509 ze staan als een voorbode
van wat groot hoger is
in een kleine losse groep
ongemoeid zonder een
vaste gedachte of een besluit
aan zichzelf genoeg met
hun huid en de zachte adem
de brede neusvleugels uit.…
Wederkeer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
726 uitmonden
Om zich vol goede moed te herpakken
en slagregen en miezerbui te worden
in Noorwegen, stille sneeuw in Siberië
Bluswater in verhit Griekenland,
wijwater in een grote kathedraal
De oceaan stuurt haar druppels
op pad met een vrije opdracht
Is een thuis en een vertrekpunt
Is een rustpunt en contempleert
Komt keer op keer bij zichzelf…
LIEGEN STENEN
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.145 nee stenen liegen niet
ze zijn wat ze zijn
tonen alleen hun verleden
wat ze hebben meegemaakt
en niet kunnen vergeten
oppervlakkig ruw of gladgeslepen
stenen liegen niet tonen geen emoties
zoiets als verdriet of wat het leven hun
tot dusverre heeft gegeven
of toch wel – heel ingetogen in zichzelf gekeerd
zodat niemand…
HET GEBED
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
935 ik zat aan een vaart
in het buitengebied
half verscholen
tussen het oude riet
met donkere gedachten
even laat een baars
zichzelf aan mij zien
of keek hij mij voorbij
naar wat er ongemerkt
dreigend zat aan mijn zij
mijn ademhaling misschien
die even op zich liet wachten
hoog in de lucht zie ik
een vogel voor mij bidden
of toch…
nakomelingen
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
416 schouders zich gelden laten
zijn zaailingen aan askleurig zand ontsproten
verworpen aarde doorkliefd van zingende gaten
allen door grind en stoffelijke grond geschoten
wat zal van onze dagen blijven hangen
zo vluchtig als wederkerend zij zijn
nooit meer door een verleden bevangen
verscholen in het stenen hart zo kristallijn
nu is de tijd om zichzelf…
Zwijgrel
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
1.209 Het is koud zonder journalisten
in de schaduwstilte van het land
ik zwijg uit eerbied voor de zwijgrel
uit het door jou meegenomen boek
mijn trouwe ziel breng ik terug naar
in zichzelf gekeerde heimwee
omdat je de kamers van mijn hart
onbewoond in chaos achterlaat
nu geluiden weerloos worden
in snijdende kalmte van afscheid
heb jij mij…
De stadsreiziger
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
566 doorleefd gedicht
de innerlijke natuur laat zich weer gelden
hij is helemaal tot niets verplicht
er komen nieuwe fantasieën, heldere gedachten
vitale energie vol gezonde fantasie manieren
over humoristische mensen en grappige dieren
hij slentert over straten, langs de Mokumse grachten
naast schaduwen die naamloos dwalen
wat kan hij van zichzelf…
ALLES VOOR DE REIS, met van Dis aan de dis!!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
412 persoonlijk boek
maar geenszins een open broek
ho, hé, polyamoureus of kneus
ik had van de week in de nacht
al naar zijn podcast geluisterd
van slapen kwam het niet meer
zijn woorden-brei, bijna gebler
verooorzaakte bij mij impotentie
en nu voor de TV aan de dis met Van dis
realiseer ik me temeer
Adriaan luistert niet
is vol van zichzelf…
Stemmingswisselingen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
304 hart van de gebroken spiegel
die haar stemming wisselvallig maakt
het zijn ook sombere gedachten
die ze heeft over het naderen van de dood
hetgeen ze liever niet wil weten
nu stilte haar metgezel is
om het zwijgen te verdragen
is het de ochtend die de dag aanvaardt
de avond die ze doorbrengt met krenten
alles tezamen maakt dat ze zichzelf…
Leider verhaal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
185 hij houdt ze dreigend in zijn handen
die gedweeë hielenlikkers
deze verblinde volgelingen
tillen hun leider op het schild
die slaat daarna heel wild
naar elke vrije demonstrant
en vermeende tegenstand
met afwijkende opvattingen
een veronderstelde vijand
met kritisch gestelde vragen
die zijn dwaas beleid belagen
zo houdt hij zichzelf…
Daar
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
206 En wie is toch
die jij
die steeds maar weer
zichzelf hervindt
in eenzaamheid
en altijd maar weer verdergaan.…
Anthem voor een vriend
netgedicht
3.2 met 118 stemmen
52.336 Sluit je ogen en vind je rust,
leg je hoofd neer in het zand.
Je bent nog altijd aan de kust,
op de grens van water en land.…
vreemd fruit
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
876 verlaten is mainstreet
natuurlijk nooit
een zescilinder draait al stationair
en kinderen zullen er zijn
in wit en blauw, uit de gele bus
zo kalm en sereen, als de populieren
langs mainstreet
gruwelijk is mainstreet
soms
een pick-up met razende koppen
vol drank en haat
in een moordende vaart
doen luiken snel sluiten
langs mainstreet…
Godin van de nacht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.075 Haar huid glanst duister als de nacht
ogen fonkelen geslepen granaten
en sluiten zich brandend verlegen
lippen welven in perfecte pracht
als een bloedrode stempel gelaten
vochtig als de prille ochtendregen
Het lichaam wervelt in slangentaal
trekt onweerstaanbaar blikken staar
brengt harten acuut in levensgevaar
en bindt de zwakken aan…
Wezen
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.248 grote dienst bewezen
is nu bijna ontruimd
we voelen ons wezen
Op de lege keukenvloer
zes pakketjes gemaakt
ieder kind een herinnering
gebaar,wat me enorm raakt
geen geld,zilver,of goud
een gedragen sjaal van ma
kerstspulletjes,altijd bewaard
oude kapotte werkjas van pa
Dan sluiten we dit huis af
gedeeltelijk met ons verweven
we…
Wezen
hartenkreet
3.7 met 31 stemmen
2.057 Het ouderlijk huis
grote dienst bewezen
is nu bijna ontruimd
we voelen ons wezen
Op de lege keukenvloer
zes pakketjes gemaakt
ieder kind een herinnering
gebaar,wat me enorm raakt
geen geld,zilver,of goud
een gedragen sjaal van ma
kerstspulletjes,altijd bewaard
oude kapotte werkjas van pa
Dan sluiten we dit huis af
gedeeltelijk met…
Rustig Platteland
hartenkreet
3.1 met 19 stemmen
2.372 Van ergernis lig je je op te vreten
stapt boos uit bed en sluit het raam
neemt weer eens een slaaptablet
maar...morgen zullen ze 't weten.
Voller en voller wordt dit land
en de bouw-kavels te klein
zo raakt men snel aangebrand
meer levensruimte zou welkom zijn.…
RUST
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
2.915 Sluit nu mijn ogen
Ga maar slapen....
Zonder te zeggen....tot morgen......…
grijnzen uit hetzelfde gezicht
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.447 ik ben verdwaald
de huizen zijn me vreemd
met ramen zonder ruiten
deuren die niet sluiten
maar open blijven staan
ik kijk de mensen aan
die langs me lopen
niemand ziet me staan
holle ogen in het matte licht
grijnzen uit hetzelfde gezicht
ik pak een hand
waarvan de vingers breken
de arm heeft te los gezeten
om te slaan de schouder…
de laatste hakken echoën geluid
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.128 ramen worden zwart
de ruiten ondoorzichtig
het dichtgaan van een deur
klinkt niet meer zo voorzichtig
want sluiten gaat op slot
waar net de zon
nog warmte scheen
waait nu een kille wind
de steen voelt koud alsof
het huis van niemand houdt
drukte die gezellig
stapte in geroezemoes
lost op in haast, de laatste
hakken echoën geluid
de…
SLAAP
gedicht
4.4 met 42 stemmen
27.031 In wolken echter rusten
nu overbodige ogen uit
hun ijle vleugels sluiten alom
in het sterstijve licht.
----------------------------------------------
uit 'Alfabel' (1955) van Lucebert (1924-1994)…