5375 resultaten.
behagen zonder angst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
434 eeuwenoude gedachten
in de zekerheid dat niets
de erbarmen kan dragen
die de schoot der liefde
in een welkome verlangen
kan behagen
nu zit zij aan mijn zijde
terwijl het weten knaagt
want hoelang zij de pijn
kan behartigen in de spraak
waar geen spoortje angst
haar van het weten
kan ontzekeren
de schemer die als een
wolk haar de schaduw…
Diep is de nacht
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
465 sepia en indigo
in woordeloze beeldentaal
naar donkerblauw en violet
in peilloze bezonkenheid
verstolen overvaart
incognito en ongezien
anonymus in het verblijf
van nachtdoorwakendheid
sluimerend in diepe remslaap
in een tijdloos dodenrijk
een licht etherisch geestenrijk
van wajangschimmenduisternis
een intermezzo licht en schaduw…
Gestalt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
528 titel als gevleugeld woord
Wie is die me, is dat myself of I
Is hij een alter ego dan misschien
Verschuilt hij zich soms in een pseudoniem
Of is 't een zij en blijft zij anoniem
Er woont in mij minstens een schijngestalte
Contouren in een droom zonder een duiding
Een afgeleide van een idée-fixe
Een wajang putih hersenschim een schaduw…
De pijn dieper steekt
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 sneden
die liefde uiterst
pijnlijk laat splijten
meteen het vers
rode bloed doet
vloeien in plaats
van de gevoelige
warmte van kus
knuffel en je
sterke hand die
voelen als geluk
waar ik oh zo
voorzichtig mee ben
omdat de pijn
dieper steekt
als het geluk even
niet meegeeft
nog liggen wanhoop
en eenzaamheid
op de loer als de
schaduw…
Kwartiermaker
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
556 Hedenochtend vroeg
in de schaduw van de bilt
was de gevoelstemperatuur
op teenhoogte nul graden
tintelende handpalmen
vergrepen zich aan ijzer
van het vacuümgevaarte
Een onvoorziene uitglijder
zorgde voor dwarrelend stof
boerburgerbewegend nitraat
weer was het rooster onder
mijn drie- vierdubbele diepvrieskoelkastcombinatie…
Een gedicht voor tussen de schuifdeuren
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
711 Onder het schijnsel van een dunne maan
zinkt een roestig schip in de oceaan
gemorste schaduwen schieten voorbij
golven dansen de verte dichterbij
De zon verstopt zich achter de wolken
stuifzand weeft patronen aan de vloedlijn
het bos zit vol hout dat niet wil buigen
een zwaargewicht hangt aan een zijden draad
Malle molens draaien op volle…
Lente ontwaken.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
538 Als schaduwen in de wind
ontglippen ze mijn handen
om in nachtvlucht
op mijn huid te stranden.
Vochtig nat van het dagwalsen
druppelen dromen verloren
in het nachtelijk dwalen.
De winterwind geurt nog
naar bloeiende klimrozen,
draagt gestorven leven
de herfst en winter voorbij.…
ECHO klik 1
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
447 Tussen bloed en klik,
ik, een schaduw in cache,
een foutmelding,
gevangen tussen server en sterren.
Een lichtvlek —
dat was ik.
Woorden, verstomd,
verbleven in bijlagen,
tussen inbox en instinct.
Echo’s keerden terug,
ijsglas brak in stilte.
Bevroren adem,
vensters gesloten,
uit het zwarte ooit.…
Meeuwentaal.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
437 ijle lucht was koud en zilt
liep waar strand zich liet
verdringen door de branding
meeuwen kliauwen in hun vlucht
hun schaduwen op het natte zand
sommeerden mij te wachten
hurkend bij een stuk drijfhout
waar een veer lag, zilvergrijs
achtergelaten met betekenis
even was er niets dan adem
niets dan huid in de wind
licht genoeg om door…
Macht en stille kracht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
316 De hemel gloeit in rood, een zeldzaam teken
de bloedbaan rijst met brandend licht
zij werpt haar schaduw, zwaar en dicht
een wonder dat ons allen stil doet steken.
De aarde fluistert zacht van oude dromen
het firmament weerspiegelt haar gezicht
en sterren knikken eerbiedig in het licht
als boden uit een tijd die eens zal komen.…
STILTE
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
368 Om oude bomen
groeit dichte klimop, waarin
kleine schaduw trilt.
Aan rechte stammen
hangen nestkastjes, stil, dof,
geheel verlaten.
Heen en weer lopen
in het geruisloze woud
schept een nieuwe geest.…
Nageest
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
204 Schaduwen dansen, vluchtig en vaag,
als verloren dromen in een stoffige doos.
Ze spelen een toneel vol wroeging,
elke stap een kakofonie van toen.
Gezichten vergelen aan de randen,
in een zaal vol lege stoelen.
Tijd spint draden door de kilte,
een woord sterft voor het adem krijgt.…
ZOMERSE GRIL
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
201 Bij de school Warmonderhof
gedijen het vee
koren en groente
weldoorvoed dankzij
verspreide stalmest
en vergane planten
aan de aarde toevertrouwd
velden en akkers
genieten van gulle regen
maar kampen daarna
met tergende hitte
aren en gewassen
verlangen meer water
dieren aanbidden de schaduw
de zon vol kwelling
maakt plaats…
De maatstaf van beschaving
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
169 De kracht van een bouwwerk
meet je niet aan de hoogste toren,
maar aan de dragers in de schaduw.
Een mozaïek breekt
als de kleinste steentjes verpulveren.
Kijk naar de rafelranden van de stad.
Waar het licht het traagst binnenvalt
en stemmen fluisteren tegen koud beton.…
Van stormen en blauw
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
94 Geen stilstaan meer in de schaduw,
geen vrees in het zilveren licht.
Mijn borst is van stormen en blauw,
mijn ogen naar voren gericht.
Wat was is ontwaakt en vervlogen,
een jubel die zingt in het bloed —
met een open, een heldere ogen
tegemoet wat de dag mij doet.…
Een streep licht
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
73 eet
komen de paarden je halen
de paarden van de dood
In een onrustige warreling
zweven de schimmen
van de onbegravenen
Boven de hoofden wappert
de onzichtbare vlag van vrees
zo hoog kan lijden klimmen
Een sigaret bungelt tussen
smalle lippen
Charons kolos van onverschilligheid
In motregen en mist halen twee
paarden ze op: schaduwen…
Het huis mijns vaders
poëzie
3.9 met 36 stemmen
5.533 En 'k was gelukkig in de schaduw van dit leven
dat naast mijn dromen als een goede vader ging...…
De spiegel en de herfst
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
174 Laat de schaduw terugkeren over het landschap van ons samenzijn.
Schenk jouw kale, trotse bergen aan de melancholieke herfstgoden,
zodat zij er hun passie op kunnen koelen,
terwijl ik achterblijf met de woeste, stormachtige oceaan van mijn woorden.…
Natuurdans van de tijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
71 Van dauw naar middagzon
Hoog staat nu de zon,
Stralen kussen de aarde,
Schaduw krimpt getemd.
Warmte op de huid,
Bloemen openen hun hart,
Zoemen in de lucht.
Rustpunt op de dag,
Tijd staat heel even stil in
Het felle, gouden licht.
Ritselend groen danst,
Lome bries brengt koele rust,
De middag ademt.…
in paars en te pril lentegroen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.401 ik zag je zonnig
in de kou
de handen diep
in zakken weggestoken
de stoet was zwart
alleen het wit van bloemen
had zijn kleuren al ontloken
in paars en te pril lentegroen
hij was een boom
in jouw tuin vol herinnering
aan een horizon die nooit verging
want zij is eeuwig jouw vriendin
jullie speelden in zijn schaduw
maar het licht werd…
Opstapje
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.801 Thans onbereikbaar in mijn schaduw
in mijn schoenen, neus naar voren
en een gepijnigde blik richting einder
tot het bekende geluid me weer wakker ruist,
m’n gedachten ontneemt en een plotse stilte
overheerst. Nu is het tijd om te beslissen.
Een fluitsignaal klinkt,
ik stap op, vastberaden
de geluiden neem ik mee.…
LOFLIED
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
972 stegen met mos
waarin karrensporen
gesleten in stenen
stegen stijl
tussen oude muren
waar eens het leven
drentelde
en het kind de klank
van zijn lied ontdekte
in de armoe
verscholen onder
een deken van grauwe
schaduwen
waar de zon niet kwam
Licht op kronen
van de kathedraal
waar de zon speelde
en rijk geklede heren
geen stegen kenden…
je kartelt in mijn handen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
803 nog ligt de grond
bezaaid met stenen
ik stap er overheen
ik heb je eindelijk gevonden
in jouw kleur en vormen
voel ik me niet meer alleen
je paarde met de schaduw
na het splijten van een rots
uit haar kern brak je los met trots
ik heb je opgeraapt
restanten uit een vorig leven
zacht en teder weggeschraapt
je kartelt in mijn handen…
de bomen droomden zomer
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
747 ik zag je in de verte staan
je bloeide blauw boven het koren
je zachte lichaam sprak me aan
voeten in het groen verloren
je zwaaide toen ik nader kwam
het zonlicht danste op de wegen
ik zag hoe je mijn schaduw overnam
met lippen vochtig van de regen
je blikken maakten sprakeloos
verlegen kleurden ook mijn wangen
je keek hoe ik mijn ogen…
Rondleiding
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
697 waarin je droomnacht
smelt tot kwik zwaar naar
je navel lik het lood tot in je schoenen
strompel 's nachts als schaduw
van een gordeldier de grachten rond
en rond rondom de borsten van de
stegen stad als zilver zwijgen stappen
steen en staal.…
Daar op dat bankje...
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.163 bankje…
Mijn trillende hand bleef in de lucht hangen
Toen hij zijn gezicht doelbewust omdraaide
Erkenning was slechts mijn enige verlangen
Totdat al het beleefde met de wind wegwaaide
We zaten toen op dit bankje…
Met mijn lippen op elkaar geklemd
En een schelle gil ergens in mijn keel
Met om mijn verkilde lijf een doodshemd
En haar schaduw…
legenden vonken in de vlammen
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.372 je speelt heimwee
legenden vonken
in de vlammen
ogen dansen in het
vuur de schaduwen van
half ontblote mannen
akkoorden schreeuwen
van hun strijd, de pijn
die ze hebben geleden
het is de donkere
kant van het verleden
weerklinkend in verdriet
lage tonen zeggen niet
waarvoor er is gebeden
hoeveel de kinderen leden
snaren resoneren…
Wraak
netgedicht
4.0 met 40 stemmen
2.410 Het uur der wraak snelt naderbij
Duisternis hult alles in schaduw
Verstikkende mantel bedekt mij
Vervult mijn wezen vol afschuw
Elementen ontsteken in razernij
Doodsangst beneemt ’t verstand
Vergrote pupillen beperken zicht
Blakerende allesvretende brand
Duistere wolken ontnemen licht
Gevoelens zakken in drijfzand
Bliksemschichten…
Depressie (bewerking)
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.038 Geslaagd zijn in het leven
Gaf jou geen voldoening meer
Je miste de zin, het diepere
En de blijheid van weleer
Nu ben je in dat schemerland
Van helder licht verstoken
Schaduwen spelen hun spel
En gedachten blijven spoken
De verte vangt de blik
Van je starre stille ogen
De vreugde is vervaagd
Door leegte opgezogen
Van droomstof geweven…
Die avond bij het meer
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.032 denk aan die ene avond
Bij het meer
Constant volgden mijn ogen je
Droevige blik
En je haren bewogen toch
Fris als een zomerwind
Gelijk met je stappen
Het was vreemd
Ik voelde me leeg en
Jij lachte naar die late wandelaar die het
Koud had en naar huis wilde
Langzaam stopte je aan de rand van het
Meer en keek rond je
Niemand, alleen mijn schaduw…