3975 resultaten.
Wat is geluk?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
321 Of leeft geluk juist in het onzichtbare,
in dat stille, broze weefsel tussen hart en huid —
gezondheid die je pas hoort wanneer ze kraakt,
liefde die je breekt om je daarna te dragen,
erkenning die verschijnt als een schaduw in de deuropening?
Wat is geluk?…
Het zaad van Poëzie
netgedicht
1.7 met 29 stemmen
722 Een tedere adem van de aarde streelt mijn
huid, en iets ouds ontspruit, alsof mijn binnenwereld zich opent.
In de stilte tussen gedachten
vind ik wortels, die zich diep verankeren,
nog niet zichtbaar, maar al richting geven aan mijn
levensstroom en mij herinneren aan wat ik te lang heb laten sluimeren.…
Ergens hier ver vandaan
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
573 Zout op mijn huid blijft
de zee weet wat ik vergat
ik luister stil mee
Het eiland ligt niet op
de kaart, maar onder mijn oogleden.
Elke golf tegen de rotsen echoot verlangen - stilte
bewaard als een schelp tegen het hart, tikkend op herinnering.…
Specifieke ziekte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
419 Ik voel me gevangen in mijn eigen huid,
zo fragiel, zo moe, zo onbemind.
Toch zoek ik licht in kleine gebaren —
een glimlach, een hand die alles verklaart.
Elke dag een strijd die niemand kent,
een pijn die zich in stilte verzet en me herkent.
Toch blijf ik ademen, nog steeds klein,
nog steeds hier, zoekend naar wat menselijkheid.…
Schemeren
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
462 Traag vervaagt de dag;
een laatste vogel raakt het kwetsbare
in mij, de wind strijkt langs mijn broze huid als een
geruststelling - dit moment berg ik zorgvuldig op; het voedt mij.…
Mooi grijs
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
578 Mijn huid vormt een
landkaart van ontroering, getekend
door alles wat mij werkelijk raakte. De stormen zijn
gaan liggen in een stil weten, waar rust nu veel meer zegt dan elk woord.
Voortaan mijd ik het al
te felle, harde licht en zoek de luwte
van de gouden middag.…
Waar alles voelt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
502 Langs de oevers van ons
samenzijn vindt mijn lachen zijn weg
door de stilte, elke fluistering van jouw aanraking
glijdt door mij, streelt mijn ribben, mijn huid, mijn adem, mijn ziel.
O liefste, waar je ook bent,
jouw bijzijn strekt de horizon van gevoel,
een zon die het binnenste overspoelt.…
Jarig
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
291 Vandaag ben ik jarig
en trek ik voor de zoveelste keer
de lappen stof die men,
eenmaal met zorg genaaid,
noemt: broek en hemd
keurig over mijn gladde huid,
om me te begeven naar een oord
waar precies zulk geklede mensen lopen.…
Het volstaat om lief te hebben
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
365 Mijn huid voelt dun, de muren
lijken verdwenen; elke blik en elk geluid
laten diepe sporen achter. Soms zoek ik dekking in de
luwte van de schaduw, omdat de echo van het leven mij te luid raakt.
Toch ligt in die openheid ook het
antwoord, het vermogen om de tederheid
te herkennen.…
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
530 Mijn huid herkent de zachte
koelte van de vennen als een deken die de wereld buitenhoudt.
De geur van donkere
varens en roerloos water vult de holtes
van een overprikkeld hoofd. Hier mag de vermoeide
aandacht eindelijk rusten op de fijne nerven van een verweerd blad.…
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Zon strijkt met een zachte
hand over mijn huid, haar licht dat niet
verblindt maar alles helder omlijnt. Ik zie de nerven in een
blad, een heel universum, en merk hoe mijn spanning in de bodem zakt.
Ik ben niet langer een losse
snaar in de opkomende wind, maar deel
van het grote, trage ritme van de natuur.…
De reiziger
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
544 In mij lopen paden die zich
langzaam maar gestaag ontvouwen, lijnen
van herinnering die onder de huid bewegen, en ik volg
hun tedere aanwijzingen alsof elke stap mij dieper naar binnen leidt.…
Naast jou
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
376 En als de wereld te fel tegen
mijn breekbare huid slaat, vind ik in je
nabijheid een plek waar mijn zintuigen rustig mogen
worden - een vredige oever waar ik mezelf weer kan verzamelen.…
Windkracht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
316 wantrouwen sluipt niet
luid naar binnen
maar ademt stil onder
haar huid
een breuk die niemand
kan beginnen
en toch de hele
wereld sluit
een blik blijft hangen
zonder reden
een woord verliest
zijn zachte grond
de tijd vertraagt
tussen de leden
alsof niets ooit
echt bestond
ze voelt het vóór het
zich kan tonen
een spanning…
Ochtendschemering
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
363 Traag verschijnt de dag;
een eerste vogel raakt het kwetsbare
in mij, de wind strijkt langs mijn broze huid als
een belofte - dit moment berg ik zorgvuldig op; het voedt mij.…
fluitenkruid
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
265 het opwekkend fris geluid
vloeit vurig onder haar
nog koele huid
waar ze vorig jaar
de ruimte vond
woelt en breekt
zij weer de grond
met haar stengel, bladeren,
haar ranke postuur
domineert zij voor even
de prille natuur
met haar witte schermen
langs paden en
groene bermen
wuift zij hoog op haar tenen
tot zij zomaar…
geruisloos…
De nachttrein
netgedicht
1.5 met 17 stemmen
315 Rollende nachttrein
lichten glijden door het glas
een slapend gezicht
Nachttrein staat stil in
het dovende blauw; zijn metalen huid
bewaart het laatste licht. Raam spiegelt een hemel die
zacht en zonder haast naar donker helt, terwijl het spoor niets meer verlangt.…
Wat nog geen woorden heeft
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
267 Wolken wijken zacht
tussen grijs ontwaakt het blauw
nog zonder woorden
In het ochtendlicht dat
zich voorzichtig langs de rand van mijn
aandacht ontvouwt, blijft een stille beweging onder
mijn huid aanwezig, alsof iets wil spreken maar nog niet weet hoe.…
Waterig
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
392 Ik vloekte op de ecoline,
fel en luid,
omdat zij grenzen uitwiste,
kleur na kleur, uit mijn huid
waar ik een lijn wilde trekken
strak en klein,
liet zij haar waterige waarheid
door alles heen zijn,
de blauwe vlek zocht rood
een zwervend paar
verloor zijn naam in paars,
en werd iets anders daar
ik noemde het verraad,
ik noemde…
Wervelwind
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
214 Hij draait langs mijn huid
en opent een verlaten plek die ik haast
vergat, waar elke nuance helder wordt voor wie de
kalmte van binnen leest en zich niet laat leiden door strenge oordelen.…
De nazomer in mij
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
270 De lucht draagt de geur van
gras en aarde die de nacht nog vasthoudt,
en elk geluid komt dichterbij dan anders, een vogel,
een blad, het verre verkeer - alsof mijn huid geen grens meer kent.
Het licht wordt voller in de
ruimte waar gedachten langzaam stiller
worden.…
Onder het zachte sterrenlicht
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
1.010 Ster aan de hemel
zij geeft licht en warmte zacht
blijft eeuwig stralen
Soms voelt sterrenlicht niet als iets dat ik kan grijpen,
maar als een zachte adem langs mijn huid.
Het zegt niets en vraagt niets, het is er alleen,
een fluistering die blijft hangen in het diepst van mij.…
Waar het water zwijgt
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
186 Wat achterblijft is een diepe, klare spiegeling,
een fijne draad van verbinding met de aarde,
die zachtjes onder de huid van de dag blijft bewegen
wanneer de rust alweer een herinnering is geworden.…
Verhuizing
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
47 Het bleven herinneringen dicht onder
mijn huid. Ze liggen verborgen in de koffers
op zolders. Tussen vertrek en aankomst
groeit de maalstroom.
De dromen mogen blijven, ze reizen
met me mee. Ik hang aan het leven, ik ben
een migrant. Ik wil overal thuis zijn, daar
ben ik, iemand.…
De schoot van het najaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
20 Zijn handen geurden naar natte aarde
en chrysant, hij legde ze op mijn rug
tot de huid openbarstte van schaamte
en de herfstwind de ganzen joeg
over het lege zwerk van Vlaanderen.…
Adam en Eva (oftewel Hendrik en Nanna de Vries)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
8 Zit ik bij zoveel moois te dromen,
Krijg ik kippenvel op d'huid!
Wij kijken uit op de oud-vulkaan,
Zo zwijgzaam staat hij daar;
Zo lang heeft hij daar al gestaan,
Al twintig miljoen jaar!
En overal om ons heen zijn bloemen
En zingen vogeltjes hun wijs,
En hoor je zachtjes bijen zoemen:
Wij wonen in het paradijs.....…
Kater van een nacht
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
1.472 De warmte van je huid, zoals je naast mij ligt,
doet mijn hart sneller slaan.
Bloed pompt,zodat de passie stijgt,
je kruipt dichter tegen mij aan.
Je mond , je lippen, je fluister,
lieve kusjes in mijn oor
en ik weet dat dit voorbij zal gaan.
Maar daar wil ik nu niet aan denken,
want dit is ons moment.…
De maskers
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
9.659 O zo ver, zo diep dringen wij in onze kartonnen huid
en loeren en piepen er vanonder uit.
Want zo ingekapseld kunnen wij nooit verwelken,
zo gebakerd vervriest alleen onze huls, wij vrezen niet,
wij zullen blijven leven. Als garnalen, eeuwige garnalen.…
voorbij
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
1.622 charme van de straat
heb ik mijn spelletjes te vaak gespeeld
op glad ijs immer uitgegleden
mezelve 's zondags eindeloos verveeld
wat is de draagkracht van dit jong verleden
is het ballast, is het weelde
slechts een pak vol zorg'loos lieve dagen
waar ik blindelings mee stoeide en mee speelde
zou ik er meer van willen vragen
of voelt mijn huid…
Achter glas
gedicht
2.2 met 209 stemmen
62.114 daarin zie ik ontstaan
het staaroog der vervalsing
geloof me niet in woorden
woont de adem
zomin als goden wonen in de tempels
ik kan wel liefste zeggen
een mondvol waanzin
die buiten jou geboren is
maar laat ik je dansen
met mijn schaduw
ik kan wel bidden maar niet anders
dan geef ons heden ons dagelijks lichaam
en kleed ons met de huid…