Netgedichten

netgedicht (nr. 88.129):

Waar alles voelt

Goud licht strijkt neer, zacht
verzacht de pijn van weleer
stilte die omarmt

Hoe ik niet langer wil
liefhebben met een hart vol barsten
getekend door alles wat kwam. Toch verschijnt
je aanwezigheid als een licht dat zwaarte verlicht en verwarmt.

Dat mijn teer, gevoelig
hart trilt onder je blik, de chaos van
duizend-en-één prikkels vervaagt. Elke fluwelen
toets van jou stroomt door mij en opent een ruimte die jij kent.

Langs de oevers van ons
samenzijn vindt mijn lachen zijn weg
door de stilte, elke fluistering van jouw aanraking
glijdt door mij, streelt mijn ribben, mijn huid, mijn adem, mijn ziel.

O liefste, waar je ook bent,
jouw bijzijn strekt de horizon van gevoel,
een zon die het binnenste overspoelt. Trillend onder
deze intensiteit rolt een traan… omdat alles zo diep wordt beleefd.