5695 resultaten.
Kamer 111
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
952 De laatste bezoekers en de
bloemen zijn voorbij gegaan.
De gang blijft wit en de deur.
Alleen de wierook ..wacht.…
De vonk ontbrak
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
456 dwarrelen maar
voelde geen wind
wist dat zon
scheen en miste
zijn koestering van voorheen
geluiden genoeg
helaas sprak niets me aan
voelde als leven zonder bestaan
jij voor even weg
kende je verbondenheid met
alles dat in jouw omgeving was
de vonk ontbrak
die altijd schitterde en
een heel intense warmte gaf
ik heb de bloemen…
Dat wat resteert
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
726 Wie kon weten dat de tijd zou komen
met handen vol zwarte bloemen en
verscholen in zijn mantel het noodlot
dat zijn ijskoude adem zou leggen over
het gelaat van unieke schepselen
maar onaangeroerd bleven de herinneringen
standvastig in hun soliditeit als een
erfenis van waardevolle schatten
op het witte doek van gedachten
soms, als in een…
Weemoedig
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
546 een stille
plek in
Nederland
niet ver
van het
strand
eerst nog
even op
blote voeten
door het
zeeovergoten zand
gaande op
weg overdenkend
welk veelgeurend
boeketje bloemen
breng ik
vandaag naar
jou
roze rozen
kleur van
de liefde
dit droeg
jij uit
ook trouw
simpele dingen
jij zag
de humor
ik mis
je lach
geweldig…
Rock 'n roll
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
680 mijn hemel, waar gaan we heen
we lopen op doortast
langs de oever van een holle maan
de bloemen huilen hun vaas
we zijn dicht bij veraf
en ver van dichtbij
het land van de koning zonder
vrouw, spijt zonder berouw
in het donker lijken alle
schaduwen op elkaar
is dit nu zwart of blauw
of een deur die 't slot vergeet
we lopen hier…
Leven in de Dood
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
545 Bloemen verwelken in mijn handen
Als je nog leeft, blijf uit mijn zicht
Mijn ogen zullen het laatste zijn
Wat je ziet voor je oplost in het licht
Alles wat ik aanraak breekt
niemand durft mij aan te raken
Wat ooit liefde was is nu de dood
Bloed vergoten in het avondrood
Mijn hart is van steen, zo koud
Zo eenzaam in het eeuwige…
Niet te beschrijven
gedicht
3.3 met 7 stemmen
4.451 Niet te beschrijven
wat een geur doet in je neus
en in het weke van je hersenen,
een bloem,
strandlucht.
Laatst liep ik op de weg
toen langs mij streek een vleug van vroeger,
van potten inkt en rekenen,
wat ik in der eeuwigheid zou zijn vergeten,
ik liep er tegenop.…
Dat wat ons aan de ziel verbindt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
567 maan zwemt nog
In rollende golven: verstomd
In haar vertrouwen wie zal om pijn
In borst van een dichter rouwen
Waar golft het graan en kraait de haan
Kukelt een hemelse vonk in de harten
Boven dat wat verlaagt opgejut door 't
Donker gevoel wanneer wordt het
Dwaallicht gedoofd bloost het hoofd en tintelt
Frisse zeelucht temidden van bloemen…
nietig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
502 ach
mijn kleine hart
ik leg het voor U neer
want elke keer als ik hier ben
dan weet ik weer
dat ik U ken - en weet
dat heel uw grote hart
mij optilt, boven pijn en smart
de zware aardse dingen
langs de weg, daar vond ik roze
wit en gouden bloemen
een lach in duizendmaal
uw naam benoemen
ach
ik weet nu dat- het mag
mijn kleine…
Een nieuwe dag
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
616 't Leven kent vaak vreemde wegen
Onverwacht en onbekend
Sterren, Maan en Zonneregen
Blauwe wolk die boodschap zendt
Nachten grijs en donkergroen
Bomen hoger dan de huizen
Feetjes die het licht uitdoen
Bladeren die wind doen ruisen
Maan die waakt en Zon die slaapt
Bloem die sluit en boom die gaapt
Dromen tussen zee en zand
Reizen…
Pijn fabrieken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
597 niet laat smelten
is de kracht van gewetenloze mensen
als kemphanen staan zij
tegenover elkaar
en kakelen als de kippen
die het moeten bezuren
en nauwelijks
nog eieren kunnen leggen
staat daarom even stil bij de zachte
wind die overal om ons heen is
en geurt naar lelies en
gras bedekt met dauw
zegt het kind met een diadeem
van bloemen…
Een mistig vergeten
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
607 ik streel je gezicht
pak wat donkere
schaduw erbij
anders weerkaatst
licht in je blik
juist daar
waar ik tast
jou zoek lijkt
weten een vaag
en mistig vergeten
wij bewandelen
stukjes bekend
jij lacht met de
bloemen die jou
hebben herkend
nog schijnt
de zon in een
wereld voor samen
toch somber jij
regen wat vaker…
Wit en zwart
gedicht
3.7 met 3 stemmen
2.226 .
------------------------------------
uit: "Rozen verwelken, bloemen"
Uitgeverij WEL, Bergen op Zoom (december 2006)…
Een kind
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
557 ‘k Zit achterover op
m’n zomerstoel
onder de bomen
beschut tegen de hitte
echt lekker koel
Tussen de takken door
speelt subtiel de weinige wind
met de aan hem overgeleverde wolken
en ‘k besef er weer even naar
te kijken als kind
Een land een schip
een bloem een fabeldier
zie jij ze ook
ze knikt en glimlacht om
mijn kinderlijk vertier…
Geluk
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
507 Geluk is als een tere bloem
Met kleur-en-pracht en bij-gezoem
Die dagenlang bekoring brengt
Maar dan opeens, alsof verzengd
Dof, droog en slap gebogen staat
Haar blaadjes eenzaam vallen laat
Om snel tot humus te vergaan
Te wachten op een nieuwe maan
Te wachten op een nieuw seizoen
En alles dan weer overdoen
Eerst maar die winter…
De lenigheid van leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Het is bijna de dag van de te verse gravering,
de papieren, bloemen, de dag die zich herhaalt,
alles wil herhalen wat herhaalt kan worden.
Is het 't gemis, de ontroering van toen en nu,
het denken aan het leven wat geleefd werd
het niet weten, nog niet durven uiten en voelen.…
Het bos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 Enkele verwelkte
bloemen
lagen kriskras over
elkaar.
De zon liet haar licht
schijnen
toen de wolken
lichtelijk
verdwenen.
Het gezang van vogels,
was prachtig om te
luisteren.
Mijn gedachten en
herinneringen kwamen
naar boven in de
prachtige omgeving
van de bosrijke natuur.
Foto Dick Voogd…
Een kapotte balans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 jouw handen
wezen bloemen
de weg om te bloeien
vele kleuren groen
boden zich aan om aan
de basis te mogen staan
van de unieke vorm en
geur waar bevruchtingen
vanzelfsprekend gaan
ook in conclaaf van
wind vliegen en bijen
aan wie nu de eer om als
stuifmeeldrager
nog te echten na
talloze nectargevechten
zacht zingt
je lach…
Honinglief (Lonicera nixa)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
375 komt naar me toe
en je zult me heerlijker kussen
dan ik heb gefantaseerd, ja
zo lief
als jouw woorden, jouw lichaam
zal me laten voelen wie ik ben
jouw Honinglief
jouw nectarkelk wil ik zijn
ik geef je alles, kom
mijn suikerbekkie, zuig me leeg
En laat niemand zeggen 'Meisje Toch
wat heb je mooie dromen, je weet
toch wel dat bloemen…
Moeder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
539 De bloemen zijn verslenst,
de tranen reeds gedroogd.
Nu komt de droeve tijd
dat plots de lege plek
het hart beklemt.
Of het verlangen naar de woorden
die ik niet heb uitgesproken,
de niet geschonken tederheid,
een pijn verwekt
die me merken zal
mijn leven lang.…
In het lichtend ochtendgloren
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
651 ochtendgloren
als de zon zich vleiend zacht laat zien
en onzichtbare wind
rimpelingen maakt op het water
waarop het zonlicht sterren strooit
en je de eendjes al hoort met hun vrolijk gesnater
de takken van de bomen geknopt
maar nog niet in vol ornaat getooid
steken ze af als afgedankte penselen
tegen het blauw van de hemel en
wanneer bloem…
Zonnebloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
510 bij Blijham
zag ik ze staan
toen ik langskwam
Lutjeloosterweg
hoek Nummerlaan
die boer heeft er
aardigheid aan
akker en bermen vol
zonnebloemen
en een overvloed
aan wilde bloemen, planten
een paradijs
dat het goed doet
bij de vlinders, insecten
die stierven, verrekten
door bestrijdingsmiddel
dat menige andere boer
zo nodig gebruiken…
Avondschildering
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
508 Ze blijft niet in een woordbetekenis
ontheemde droombeelden
van prachtige voorbereidingen
de zon daalt in haar sprookjeswereld
van spreektaal en intieme ontboezemingen
haar ademlucht van zuiverheid
de dag voorbij, de maan verschijnt
bloemen gaan slapen, vogels zingen afscheid
maar ze voelt zich blauw en onbeholpen
in de wandelgangen van…
Je verdwaalde
netgedicht
4.0 met 166 stemmen
443 ik zag de paniek
in je ogen groeien
hun bloemen in
extreme kleuren
bloeien in het korte
moment van bestaan
jij hebt ze
laten gaan zonder
plukken omdat hun
geuren licht lijken te
geven in een duisternis
die niet is van dit leven
ooit heb jij je
vingers gebrand
aan deze fictieve macht
die jou kracht en
richting zou geven zonder…
Treurzang
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
494 Dit is de bloem
die niet is ontloken
de woorden gedacht
maar onuitgesproken.
Gemiste kansen
een rafelrand spijt
“tiktak, tiktak”
waar blijft de tijd?
Een lege kapstok
het bed is te groot
Bobje 1, 2 en 3
zijn ook al weer dood.
Een tweezitsbank
alleen voor mij
buiten het raam
gaat de wereld voorbij.…
In slaap gesust
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
611 Waar de welvaart steeds moet groeien,
waar slechts rendementen boeien,
waar ze ‘t gif weelderig sproeien,
zal straks geen bloem meer bloeien.
Daar aan Neerlands mooie kust,
worden we in slaap gesust.…
DE DAHLIA'S
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 nog voor mijn lippen
woorden konden vormen
'niet hier spelen' riep jij alleen maar
als een getalenteerde bloemist
gaf je voedsel en water
je wist precies hoeveel
en je won keer op keer
terwijl ik steeds weer
stierf in mijn bloei
ik weet niet eens meer
wat voor kleuren jouw bloemen hadden…
Wat is leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
548 Hoe komt het dat ik vreugde vind
in de schoonheid van een bloem.
En blijheid bij het spelen van een kind.
Hoe kan het dat ik liefde voel,
voor iemand die er niet meer is.
Er tranen rollen door dit groot gemis.
Doen mijn gedachten dit?
Ik denk het niet.
Dan zou ik altijd huilen ben ik bang.…
VERBAZING LEEFT STEEDS
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 verlaten
toont al wat je mist
ontzegd is _ geen deel uitmaakt
van eigen aard of kunde
die troosteloosheid zien
denken aan dat eenzame
maar er niet vandaan vluchten
plotseling
spuit een springbron hoog op
daalt weer in wijde bogen
schept in de rondte
een schone bloeiende tuin
te midden van leegte
die tevreden toe hoort
spreken bloemen…
Hun schaduw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
409 ik wist dat
jij aan het
dwalen was
het gras steeds
groenere kleuren
gaf en lachte naar
kleurrijke bloemen
waar jij naar
wuifde op de
vleugjes wind
die jij als storm
in het koppie
voelde naarmate
jij groter groeide
en nog altijd
verbaasd naar
je handen keek
waarvan de vingers
vreemd uitstaken
en konden bewegen
zonder elkaar…