959 resultaten.
Zelfportret in een schilderij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
583 Blond zand, strand
duin aardetinten en wind.
Glooiende keerkringen,
mijn schaduw lag
als bevestiging van de zon in mij.
*landschappen van Frank Dekkers, een oorverdovende stilte.
Galerie Milic Bozana, Zutphen…
er is altijd een overkant
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
592 zie de zwemmer
hij is daar en wacht op vloed
dagen om te begrijpen
wat hem doet drijven
duinen krabben
het lichaam zonder water
heeft hij dan niet gevoeld
niets dat als een rivier begon
spiernaakt
de brug is hoog, hoger
dan de honderd nerven
in het zand
een laatste ark
kokhalst splinters uit het stof
nog van de tijd over…
Verloren
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.100 Ik meende aan 't strand te zijn geboren,
Mijn huis te hebben in het duin.
Dat alles is al lang verloren,
Nu voer ik meeuwen in mijn tuin.…
De liefde zegt....
gedicht
4.0 met 2 stemmen
721 De liefde zegt dat ik als gras moet zijn,
een mantel voor een zandstuivende wond
van het duin, een mond waar zij haar woord in legt.
----------------------------------------------------------------------------
uit: Verzamelde gedichten (van Oorschot Amsterdam 1997)…
Het mysterie van de berg van St. André
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 's Nachts van onder haar kruinen, omgeven
door het helmgras en de duinen; huilt uit het
diepste van haar hart iets menselijks, dat zich
met zeewind heeft verward. Het lijkt of die stem
uit de berg iets zeggen wil. Maar voor ik versta
wordt het spoedig weer stil. Het mysterie van de
berg van St.…
De zon van al mijn dromen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
444 Achter stoffige duinen van gedachten
ligt een grijze zee van pijn.
Eeuwig golvend in beweging.
Zo immens in al zijn zijn.
En de zon van al mijn dromen
bloedt in stilte langzaam dood.
Om herboren op te komen
in een blauwe lucht van hoop.
Een dag lang zal ze stralen
op het land wat mijn leven is.…
Meervrouw
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
974 Een meeuw schreeuwt
de zee achter het duin,
wind verstuift het land,
passie tussen eb en vloed
helm geeuwt wuivend,
wortels diep in zand
genegen in het zwin,
het zilt bekoort en voedt,
bevrijdt ze de elementen
in haar aardse tuin,
die kleine zeemeermin,
- mijn godin -, die golf
en horizon berijdt,
meer waarde,
meer vrouw, meer min.…
Maagdenvlies
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
756 breek lucht en wolken
achter strand en water
in een overgevoelig
zwijgen
geef wind en regen
een onverbloemde naam
over het lichte veld
van doodse
droefheid
hemel maagden
met weergalmende onschuld
in ongemerkte pijn
van de aarde
sterf aan het eind
van ieder woord
tussen de duinen
van mijn melaatse buik
maar wuif me geen…
drenkeling
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
1.276 het schuim op mijn lippen
is zee
het zout op mijn huid
zijn tranen
haar ogen
de oceanen
waarin
ik langzaam verdrink
het haar in beweging
is duin
de wind om mij heen
haar adem
de afstand
nog slechts één vadem
waarin
ik telkens verdwaal
haar lichaam in ruste
is strand
de hand uitgestrekt
een baken
die hartstocht
weer doet ontwaken…
naderingen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
521 we wisten nog geen namen, we
waren beschouwelijk weliswaar
maar onwetend van de
verscholen weg die voor ons lag
onbekend met alle treden te gaan
wentelend om verharde ondergrond
dat het niet van een leien dakje
zou gaan was geen verrassing
om dorp en land, in stenen steden
langs uiteinden van zee en duin
we verbleven in elkaars nabijheid…
twee rozen
netgedicht
3.8 met 39 stemmen
1.736 gisteren
geschreven
waren mijn handen
zacht en smal
nog meer in ‘t
zonlicht
liet ik een spoor achter
voor de nacht een twijfel
werd
en nog voor de sterren leden
aan slapeloosheid en
jij de dichter in
de duinen
was
je lijf en
ik daaronder
lazen bloemen
aanvaardden
eenzaamheid als
testament
misschien heeft
deze…
glinsterend zout
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
596 ik zie, ik zie jouw wereld
en de donkere nachten eromheen
je behoudt de schreeuw, de dwaling
wanneer het tij tot sterven roept
tot droogte
eenmalig, mijn lippen bleek
maar de zee sterft niet, mijn lief
en ik zal teder zijn
uit het licht
langs je heen glijden, omlaag
naar de duinen en het zingen ervan
ik zal het water zijn…
Zonsondergang
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.008 zittend op het duin
met mijn adem om me heen
staar ik naar een oranje bol
en ik ben hier, zonder jou en zo alleen
gekleurd in een zachtroze waas
kust de zon de zee weer lichtblauw
terwijl ik ontdek hoe het kan zijn
hier ben ik, op de wereld, maar zo kwetsbaar en klein
ik denk aan je, met het zout nog in mijn haar
vrijheid, verwarmd door…
ambachtelijk
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
957 het oude eiland draagt heel veel
zijn duinen blonder nu de kou het leven deelt
maar elders, in zijn dorp
mannen rond het vuur der arbeid
rokerig teruggetrokken
achter geur en noeste handen
alle banden houden vast
de stofkwast van de tijd ten spijt
het gaat ze voor de wind
als ouder of als kind
doorgegeven aan de mens van deze –tijd…
Lage branding
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
531 In de luwte
van laagte
lijkt de zee
uit te steken
boven mijn kruin,
of zou het komen
door de hoogte
van het duin?
Langs mijn eigen hijgen
hoor ik palmen ruisen,
ondanks dit blindzwijgen
zie ik de zee immer bruisen.…
vanaf hier
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
578 vlucht niet
mijn lieveling
telkens ik je loslaat
je stem hindert de stille vissen niet
of het bordje -hier begint de zee-
ik geef je het water, het onleesbare zilt
half in mij, half op weg te gaan
ga liggen in de duinen
mijn lieveling
laat schelpen rondom spelen
alsof ik er niet ben, op de spiegel
van de horizon
word ik regen in…
zomerwind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 laten we weer jong worden
klimmen op een duin
spelen in een zandkuil
laten we ontdekken
wat voorbij de heuvels ligt
als was het de eerste keer
laten we naar zee lopen
naar schuimkoppen
in een vliegende storm
laten we zoeken
naar een plek
waar het veilig voelt
en weer bedeesd worden
verlegen strelen
gordijnen in zomerwind…
borsten bruinen tepels donker
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
680 springen over golven
hete voeten van het strand
spetters koelen de verbranding
schonen ook het plakkend zand
borsten bruinen tepels donker
lokkend naar de zon gericht
warmte zindert langs de duinen
zeewind koestert het verhit gezicht
mensen staan te juichen
de branding is het zomerfeest
zij zijn winnaars in het schuim
voor even weer…
Sanseveria hotel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
725 De wereld is van de Sanseveria
maanlicht over verdwaalde stad
jij bent het fraaie droomgezicht
nabij het naaktstrand van de blote ziel
er is onvoorwaardelijke groei
achter jouw schuilend duin
klinkt het droomlied van de liefde
jij bent adem van mijn fantasie
kamerplant in een hotel
eerste kus op het gelaat
tongen van dames groeien…
Wat in haar nacht ligt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
465 doet echt alles
wat in haar nacht ligt
om van mij een bloem te maken
maar zij mag me nooit plukken
het blijft voorlopig bij de stukken
van de flora in mijn liefdesdrift
ik doe werkelijk alles
wat in mijn nacht ligt
om haar als bloem te laten geuren
maar ik mag niet aan haar ruiken
verberg mij achter de duisterstruiken
tussen de duinen…
DOLCE FAR NIENTE
poëzie
3.0 met 24 stemmen
3.186 Ik lig in Hollands dierbaar duin,
Zo zacht in ’t lauwe zand,
En naast mij zit een blozend kind,
Een dochter van het strand.
Een zilvren wolkje speelt en drijft
Aan ’s Hemels blauwe boog;
En zoete vrede straalt en daalt
Op aarde van omhoog.…
Muziek
poëzie
3.7 met 11 stemmen
4.327 Als 't avond is, avond aan 't strand en de zee,
En de hemel aan flarden van goud en van zwart,
En de dreunende golven beschuimen het strand,
En de vlokken die beven en rollen en rillen,
En het duin is verlaten en eindloos alleen,
En ik luister verrukt naar de ruisende zee -
Dan waait soms uit de golven
Een diepe muziek.…
Februari, Bergen aan Zee
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
603 Behoedzaam betraden we de ruggengraat van ‘t duin.
Over het hele lange strand
liepen maar twee paartjes.
Landinwaarts, glooide halm waartussen meertjes glommen,
vogels vlogen, verre lichtjes schenen.
We volgden hondensporen
om de inplant niet te storen.…
Die dreigend donkerre nacht
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
536 DIE DREIGEND DONKERE NACHT
Het was een donkere maanloze nacht
we liepen in de dreigend stille duinen
We deelden het eenzaam fluisterzacht;
als klonk ’t ruisen van dennenkruinen
We voelden het gevaar dat er dreigde
klemmend naderde die angstige sfeer
Waardoor ieder naar vluchten neigde;
’t latent onheil voerde ons naar afkeer
Geen…
Als de avond zucht
gedicht
3.8 met 13 stemmen
7.981 Je zit wat onderuitgezakt
op een bankje in de duinen
waar je uitkijkt over zee
de vergane glorie straalt
van het matte in je haren
waar het goud van ooit
nu grijze strengen strooit
je hand streelt oud fluweel
dat plooit rondom je dijen
hun schoonheid lang passé
je blikken staren wrang
over het ebbende getij
en in het doffe van je ogen…
flitsrits de banaan!
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
971 let wel
het is teenkrommend
de Halve Egmond
over duin en strand
als voorlaatste
met grote haast aankomen
groots in cadans
op kilometerpunt 17
bij bananenstal
ONZE HAP TEGEN HONGERKLAP
met een in alle rust
je banaan pellende mevrouw
die lacht
zet door
blijf er voor gaan
bent er bijna
dat is pas echt krom
om niet te zeggen
bij…
oud geluk
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
690 daar lag Klein Zwitserland
over 't witte bruggetje de duinen in
naar het zomers domein
'ons paradijs op aarde'
waar geluk nestelde in een duinpan...…
ogen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.501 Licht in het water
Glinsterend
Diepe duisternis
Zwarte wolk
Meren vervagen
Mistig
Storm op zee
Spattend water
Lange duinen
Waaiend zand
Kapotte steiger
Drijvende plank
Kleuren op de bodem
Koraaleiland
Zwart wit ver weg
Gezonken schip
Sprekende vis
Zielsverband
Spiegels op de kade
Waarheid…
lichtglans
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
1.035 wanneer een spiegel glijdt
uit de nacht
het doolhof vult
tussen duin en dromen,
de maan zich losschudt, minutenlang
meer dan vol
verandert de zee niets
aan zomergrassen, te midden van
de dag
bloemen zullen opgroeien
als sterren in een vijver, hun dorst lessen
met golfjes dons
geplukt uit het sierspoor van de eend
die in…
Vertel.
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
678 Laat nu de duinen
maar eens spreken
van die zomer
van onze onstuimige liefde
Laat nu het zand
maar verhalen
van ons heerlijke samen,
van ons hand in hand
Van jouw gulle lach,
onze vingers ineen,
van ons liefdesgekletter,
iedere zomerdag
Vertel maar gerust
van die altijd maar
zonnige stranden,
van je heerlijk ontblote tanden…