811 resultaten.
Vulkaanas
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
408 nu ik mezelf met spiegels verwar
blijkt mijn massief windgevoelig
en mijn pluim een woordwolk
er is geen eenvoudige weg
om te kiezen, tussentijds
in verstikking boven ademvrees
als doorschijn is fijngewreven
tot glazen fragmenten
lijdend in gevonden voorwerp
aan een lichte vorm van verdwaling
tussen vogels en fotonen
doch onvervreemd…
axioma
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
491 weerleg het onverzettelijke
de grondslag van waarheden
verdwaal in de kleinst mogelijke verzameling
kook een ei in gedachte op bosgrond
verzaak geen schoonheid in de perfectie
van het nutteloze dat nooit toepassing vond
ergens klinkt gebrom van een kikker
zo endemisch als de droom van een mens
altijd ergens, nooit later, nu of nooit…
Korte 4#2
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 Speld zoekt hooiberg
om in te verdwalen
naald zoekt draad
om de boel aan elkaar te naaien.
Appels en peren zijn heel verschillend
maar als zij op de grond vallen
maken zij hetzelfde geluid.
Mooi is goed om naar te kijken
stilte verdicht het woord
de liefde zet zich voort.…
Gaaf gemodelleerd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
382 jij was
het gezicht
in de wolken
gaaf gemodelleerd
door de wind van
volwassen tot kind
hij speelde
met jou kende
je ups en downs
wist welke
ruimte jij nodig
had om te groeien
zonder te
verdwalen in het
strakblauwe bloeien
ik proefde jou
toen het donkere
van de bui mij kuste
en je vriend
het nat van de regen
van mijn…
Heimwee naar beminnen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
527 De duisternacht
zal straks weer heersen
waaruit het nieuwe leven
gaat beginnen
gedachten dansen
rond jouw naaktheid
de maan lacht boven
oceanen
en jouw fraaie gezicht
ik heb je lief wil ik je zeggen
maar hoe moet ik
het uit gaan leggen
kan slechts mijn droom
voor jou vertalen
zodat je niet meer
zult verdwalen
de zwarte nacht…
HIJ IS ALTIJD DAAR
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.006 Hij wijst mij elke dag weer de weg
verdwalen doe ik nooit met Hem.
Zijn hand leidt mij langs ravijnen
met Hem zal het leven verfijnen.
Elke dag is een nieuwe uitdaging
Ik ben blij dat ik met Hem meeging.…
nachtgedicht
netgedicht
4.8 met 122 stemmen
1.928 stromen
een reis door de tijd
die te langzaam
wegtikt
minuten dromen
zich een eeuwigheid
en het donker
raakt de tel kwijt
in het zwarte niets
dat anderen laat slapen
maar mij genadeloos
wakker houdt
tot de ochtend
de zon op laat gaan
als een zachte deken
over het bestaan
van licht
dat op gouden schalen
wordt gewogen
zal ik verdwalen…
Inburgering
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
1.056 Vraag mij niet ooit terug te keren
naar onze bloedstollende sleur
tussen vergeeld behang verkeren
ontneemt het leven elke kleur
op kruiend ijs wil ik verdwalen
in een vuurrode vlammenzee
ik burger in bij kannibalen
met negerinnen op de thee
vergeet voorgoed alle verhalen
uit onze perkamenten rol
je zal mijn kruin nimmer zien kalen
ik…
Wie met de zon danst
netgedicht
4.9 met 43 stemmen
1.053 Wie met de zon danst
als een kind
in zomers die
als bladeren verwaaien
kan verdwalen
op de wind
tot aan het graf van
een winterse dood
zal ik de mantel van
herfstvlinders dragen
met vleugel-ogen
zonder vragen
mijn schaduw
vooruitwerpen
in de tijd
waar ik het licht
kan vangen dat
paden plaveid
om rozen te kweken
want geuren worden…
Nazondag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
624 De zachte regendauw
ligt aan de voet van de dijk
het gras ontwaakt aarzelend
in zonnestralen
het pad is volmaakt
alleen mensenvoeten
kunnen verdwalen
vruchtbaar land, het rust
in de vroege ochtend
de zon schijnt
niets anders verlangend
zichzelf te zijn
de dag schrijft een gedicht
in een blauwe lucht
waar beelden zweven, wolkenwit…
Een zachte mist
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
517 Op een plein blijven stilstaan
als een standbeeld
met een vaag verleden
toekomst nog onbekend
maar in elk geval stabiel
Mist kent geen schaduw
alleen gedempt licht
met tot zachtheid
vervormde geluiden
en daglicht dat vervaagt
tot essentiële contouren
Gedachten worden half doorzichtig
je zou er in kunnen verdwalen
misschien zelfs…
Je glossyt in foto's
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
567 je glossyt
in foto’s en verhalen
laat mannequins in
tijdschriften verdwalen
prijst glamour
en de glitter van
mooie ogen lange benen
in hun trendy vol bestaan
verpakt de
pagina’s met topic story’s
kiest kleuren en dessins
in jaren tachtig of alterno prints
altijd haasten
naar je wekelijkse coming out
beslaat de spiegel van succes…
Ooievaars
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
498 In één hoogsspanningsspaal,
rusten zeven nesten
boven kruisingen van snelle wegen
betekent veertien ooievaars,
straks met zeven kleintjes
een en twintig stuk of meer
vlak boven druk verkeer
Hoewel wij balen van
die palen, denkend dat ze schaden, vluchten,
voor hen is het geen verdwalen,
't gezins-en liefdesleven bruisend
en opgewassen…
de muur leunt tegen het behang
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
801 geluiden
hoor ik stilte
een kamer vol
met beelden die
het niet meer doen
de stoelen staan
gaan aan tafel
om te eten en ik kijk
nergens zie ik
mijn gelijk
de spiegel
hangt zijn beeld
op aan een spijker
de muur leunt
tegen het behang
een gang belegd
met bloemetjes
de deur laat
open binnen als ik
weer naar buiten wil
ik verdwaal…
De Leie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Met veel zin zou men
opzettelijk verdwalen
om nog meer te zien.
De zomer snuivend ga ik binnen,
leg een plaatje op,
niet wetend dat vijf jaar later
het een hymne van herinnering
zal geworden zijn
met in de groeven
sfeer, geur en licht ...…
mijn lijk zal tussen hout betalen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
843 bos is hol
de bomenrij komt
maar niet naderbij
het pad is al verleden
ik wil de stammen voelen
de sappen horen gaan
maar ze ontwijken
kijken me niet aan
ik zoek wortels
om de boom te raken
maar in de bodem
vind ik enkel gaten
het blauw dat
hemel biedt is er
nu niet, bladerkronen
dichten zich volkomen
angst laat me verdwalen…
Ze is prachtig
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
460 We zitten
aan de zee
De zon straalt
schittert
Op het heldere water
Ik kijk hem aan
Zijn ogen
Ze lijken op een prachtige
diepe zee
Om in te verdwalen
Ik kijk naar de lucht
Ze lijkt op de zee
Maar dan met vlekken
De wolken die haar schaden
Haar weg laten vagen
Ze bedekken haar pracht
Haar blauwe kleur
De lucht lijkt op mij
Beschadigt…
Eeuwige Venus
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
193 Ik blijf je voelen altijd weer,
een zee om in te verdwalen,
zonder oever, zonder strand,
schelpen in de branding.
Omlaag gevallen sterrenhemel,
sterren verborgen op het strand,
onder schelpenzand verzwolgen,
onvindbaar verdwaald, voor goed.…
verdwaald
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.191 waar blijf je
ik wacht een geluid een auto een voorbijganger
maar niet jij
kom je nog of blijf ik de hele avond eenzaam
jij bent zo ver van mij verwijderd
ik zie de muur groeien
maar kan het niet verhinderen
steen voor steen wordt hij hoger
jij neemt een zijweg
ik verdwaal
zal ik de weg naar jou nog vinden
ik zoek hopeloos
reik…
waarheen
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.199 verloren in dromen
wijs mij de weg
ik drijf op verlangen
verzink in een roes
gedachten dwalen
volgen de droom
laten zich leiden
ervaren gevoel
hart overstuur
heel diep geraakt
brandend als vuur
passie gesmaakt
kan niet terug
reddeloos verloren
wil nooit terug
voel me herboren
dus laat mij dolen
in dromen verdwalen
kom mij…
Maken de man
netgedicht
3.6 met 59 stemmen
32.390 Uitbundig voeg ik mij in ‘t gepluimte
jubelend over hoe hij mij heeft bejast
en verdwaal dan in de ruimte
waarin slechts de stilte past.…
onder-tussen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.651 de tijd staat stil
onder een wazige stolp
ben er wel
maar verdwaal
in verwarring
als ik de
komende dagen tel
en ik met mijn tranen
de ontkennende waarheid
deel en eindeloos vertel…
Zwart gat
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
833 Tracht te dichten wat ik kan
praat de woorden een complex aan,
ruk de zin uit zijn verband
en geef de teksten op hun kop
Dacht te zwichten dat ik dan
in het donkerste duister verdwaal
de letters knip uit vale krant
gelijk ’n sidderaal
als uit de vingers van m’n toppen
de inkt vloeit over maagd’lijk wit
doorslaand niet te stoppen
want…
Doe mij een dag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
977 Doe mij een dag vol avontuur
en nat van 't water
het dreigen van de zon
als kwelling tussen buien
ik wil verdwalen
niet meer weten
welk veenpakket ik nader
welk eiland ik passeer
ik wil de horizon vergeten
dat daar beschaving is
verziekt door bruut geweld
gevolgd door stille tochten
doe mij het zingen van het water
van de staande…
Reisverslag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Ik zag een lichtcirkel
geluidloos een muur doorboren
Een gat om in te verdwalen
Alles verandert daar
De aarde staat niet stil
en de hemel jaagt voort, vlucht
van mij vandaan, ik begin
een volgend notitieboek, vlug
vlug, voor de dingen verdwijnen
en ik niet meer weet of
ze er wel geweest zijn
en dan ga dwalen
in mijn herinneringen…
Die kus was meer
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
542 ik zag je verdwalen
te midden van al die mensen
ben je gaan halen
ogen afwezig bij
een moeizaam bewegen
je woorden warrig en vaag
heb jou een arm gegeven
zijn uit de drukte geraakt
je begon langzaam op te leven
glimlachte met
excuses in je blik voor
de overlast die jij mij gaf
je wilde geen koffie
moest nog wat doen
gaf mij zomaar…
Een rollercoaster
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 ik kan jouw
gedachten dromen
maar af en toe lijkt het
alsof zij een vreemde
wending hebben genomen
ongrijpbaar in
redelijke logica
nauwelijks te volgen
verdwalen wij dan
in emotionele golven
een rollercoaster
vol kleur sleurt
ons onstuitbaar
mee in woeste stromen
ver van het gewone
toch blijf je lachen
grote ogen in
nog meer…
wat het hart wordt aangegaan is met het hart
gedicht
2.3 met 29 stemmen
18.137 verdwaal in omliggende velden tot bijna de ochtend, voor je tussen de pylonen
gezocht wordt, maanden later,
en je denkt dat je eruit bent.
----------------------
uit: 'hulp', 2004.…
ik ben simpel zoekgeraakt
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
796 waarom laat ik mijzelf uitgeleide doen
en verdwaal in late straten,
die verworden is tot een beproeving
in iedere ruit staat een vervormd iemand
te zoeken naar zijn huis
de brievenbus is een roestig verleden
ik ben mijzelf verloren
in de reflectie van pure regen
voortdurend val ik langs mij heen
mogelijkerwijs heeft de wind mij veroverd…
Beatrice
gedicht
2.3 met 52 stemmen
27.627 Wat als het raam zich gesloten
opent voor de kamer, je ligt
in bed, de stad is in jou aan
het verdwalen, bang trek
je deze grens toe als een rits
tevergeefs: het onaardse zingen
van de trams voert je mee, licht
weerkaatst in de kanalen
en scheurt je als een brug
tussen twee oevers vandaan,
hier heb je me ontmoet
enkel om in jou te sterven…