738 resultaten.
in de wereld van mijn lach
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
842 het was je oogopslag
die mij deed zweven
ik vocht om niet te beven
toen jij me eindelijk zag
die meters kan ik niet vergeten
de tijd draaide een halve slag
je stapte onbevangen
in de wereld van mijn lach
woorden werden overbodig
de omgeving niet meer nodig
verbonden wisten we dat onze
lichamen elkaar meteen verstonden
samen zijn we…
De boost
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
523 ik heb
haar stralen
gemist in
licht en warmte
op huid
en gezicht
waar zomer
altijd het
uitbundige
spel speelt
van vrijheid
en plezier
verkoelt het
winters wit
ons bestaan
door schuil te
gaan in dik
warme kledij
vandaag is het
helder de snerper
heeft even
afgedaan omdat
hij adem tekort
kwam in zijn
met vocht
bezwangerde…
Verslagen.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
569 drink tranen uit je droeve ogen
vocht dat mijn lichaam ontbeert
smachten kon niet langer wachten
tijd gaat niet terug of omgekeerd
stilte spreekt in zachte tonen
lust verward in maneschijn
nacht is een ijzige mantel
die je omhult als diepe pijn
kus de haren van mijn liefste
streel je lippen met mijn tong
noem je bij al jouw namen
toen…
Koud blauwtje
netgedicht
2.8 met 20 stemmen
3.281 zwarte flarden
geschroeid aan ’t helse hellevuur
De zeis die zwijgend rust op bot
druipt van bloedgestolde kreten
geslaakt terwijl ‘t werktuig suisde
in de handen van het creatuur
Zijn stappen naderen slepend
hunkerend strekt hij de armen
kiest mij zwijgend tot zijn bruid
Proostend hef ik mijn levensbeker
proef smaakvol het hemels vocht…
Ontluiken
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
784 Regen geselt mijn voorruit,
Ik rij naar huis
Goddank, de dorte is voorbij
Voeding voor het droge land
En mij
Het voelt goed
Zoveel water
Zoveel vocht
Wat het slecht had komt weer op
En recht zijn rug
Zo ook ik
Tijdens deze natte autotocht
Langzaam stel ik mij weer open
Als een voorjaarsbloem
Steeds weer
De sapstroom is nu aan het lopen…
natte droom
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
2.383 als nimfen
leunen zij met
hun blanke lijven
tegen mijn vragend vel
vier handen glijden
willekeurig over
een geurige vlakte
waar hemelse nagels
het genot verfijnen
om de eenheid
van samen
uit te breiden
lange haren schuren
elkaars naakte aarde
plakkend waar
vocht verschijnt
totdat de nog prille liaan
langzaam een verhoogde
potentie…
Tranentocht over mijn wangen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.184 Soms dan moet ik huilen
Vocht hoopt zich op over mijn ogen
Niets kan ik dan meer zien
Alleen een wereld van wazige weerzin
Een klein meisje
Houdt zichzelf voor de gek
Ontneemt zich haar eigen zicht
Geeft haar naasten een andere plek
Even wachten op troost
Even wachten op het onmogelijke
Even wachten, want wie kan komen?…
Luister
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
882 buik bloot
te zonnen op mijn schoot
vandaag voelt
blauwe koelte
zacht als een kattevacht
terwijl het gras uitgeteld zwijgt
nu het de gelegenheid krijgt
luister
de kerselaar fluit mezenwijsjes
naar de koerende jongemeisjes
boven in de wilgentop
ik
vouw me knusjes op
in Gods baarmoeder waar stilte
oorlappen breit en 't zilte
vocht…
NAJAAR BUITENLUST
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
481 Het leven ligt stil
binnen woudreuzen vol vocht,
omringd door hagen.
Een hoge eik houdt
koppig zijn groen; onder hem
kleuren struiken fel.
Rijen woonwagens,
deftig uitziende hutten,
zwijgen gelaten.
Paarden in de stal
bij het woonhuis laten zich
het vol lust smaken.…
flesje baart kunstenaar
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
1.122 ooit liep
een kunstenaar
bij Bergen’s hoogtij
gewoon de zee in
met 33 centiliter leidingwater
in een limonadeflesje
keerde zich
naar strand en duin
in golvend schuim
ontdopte en ontdeed
het oranje glazen omhulsel
van ha-twee-oh vulsel
het transparante vocht
verdween in de woelige baren
gelekt tot de laatste druppel
de journalist…
na de noen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
694 hij zit wijs en grijs
tussen de rijen boeken
en keuvelt over het leven
het geven en het nemen
als de nestor die hij is
vergeelde pagina's kijken mee
over zijn gebogen schouders
wanneer hij anekdotes oprakelt
het stof deert hem niet zo
onverschillig in de lucht
vult hij minzaam de glazen
met het vocht dat in het verleden
zo liefdevol…
Droogte
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
925 Nederland verhard, niet alleen op mentaal gebied,
want ook de aardkorst snakt naar vocht.
De boeren zien hun oogst teniet gaan,
want ook de sproeiers mogen niet meer aan.
Maar Nederland zou Nederland niet zijn als we niet met
zijn allen in staat zouden zijn, om ook dit probleem
weer te boven te komen.…
simpel wat liefde
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
1.493 schoot
ontspringt,
bewaart de geur in dalen
tussen avond en de nacht
en uit een mond gretig haar tong
strelend langs ’t hele lijf
aaiend mijn borst
het doffe vel tot glans
wordt ochtend daar geboren, de zon
kamt groene oevers, legt licht
op breed golvende stroom
en laten wij ons dragen
op gevoel om lippen
en in lendenen vocht…
nog eentje
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
673 zanger-liedjesschrijver avond,
mijn knijpie puilt uit
aandoenlijk hoor ik het aan,
drink HJ, primator, kostelijk vocht
schuif luxueus het rokersgedeelte binnen,
inhaleer spannend de jeugd om mij heen
terwijl ik geroutineerd mijn sjekkie
consumeer, trekken ze een filtertje weg
en kijken ze verbaasd naar die ouwe kop,
ze weten niet dat…
Einde van de Einder
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.142 Kocht mijn kaartje
wat verlegen
vond mijn koffer
terug in regen
vol met ongeschreven brieven
die wij schreven aan elkaar
Zocht er mijn plaats
langs muizenissen
vocht de slaap
het ongewisse
zong mijn hart verweesde nacht door
in een wezenloos gestaar
Gleed langs sporen
die er lagen
meed de mensen
en hun vragen
deed mijn jas aan -…
Vrienden zonder naam
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
706 ik heb de beats gevreten
mijn lijf heeft het geweten
halverwege was ik al kapot
met wonderpil en heel veel vocht
kwam ik er snel weer bovenop
wij dansten ver voorbij de top
tot licht en glitter braken
stilte pijn deed aan de oren
het feest voorbij de ochtend was geboren
mijn trance zag enkel armen
een lach in steeds hetzelfde gezicht…
- Exodus, tijd belooft niets anders -
netgedicht
4.8 met 66 stemmen
1.309 De witte vleugels, ze wilden slagen
vormden vereniging
ze vochten tegen onschatbare afgrond en dood,
als engelen hun eeuwige levens waagden
ontsloten... wat eindigheid bood.…
Water
gedicht
2.3 met 109 stemmen
20.627 Wij beten in het vocht,
op wakke treden trappend in verdronken land.
Toen is een dijk gebroken. Wij lagen in het slijk,
Twee padden sleepten zich nog parend, weg,
buiten bereik van het koudvuur in onze handen.
Wij zochten elkaars halsslagader, maar onze beet
was bot.…
Leger
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
757 Bot frontaal of,
Anders slinks,
Omtrekkende bewegingen proberen
Agerend tegen ‘n vijand veraf
Schot op het hart gemikt
Bars en onbewogen
Bevelen geblaft
Digitaal, zonder mededogen
Tegen- en medestanders afgestraft
In een poging te overwinnen
Jezelf, tegen wie je vocht
Finale terugtocht
Naar binnen,
Opnieuw een stukje leger.…
Ademen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 Luister naar de dikke muren
van eeuwenoude Franse huizen
gebouwd met de wetenschap van toen
Voel hoe het weer binnendringt
hoe het binnen na gebruik
zich weer naar buiten baant
Zie hoe de afgeplakte wanden
in de opgelapte badkamer
een verbinding aangaan
met het gecondenseerde vocht
Ruik de geur van schimmels
bij onvoldoende luchten…
Gezichtsbedrog*
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
2.601 Steek ik niet onder tafels of stoelen
dat wat zich verhuld heeft in schone schijn
de laatste dag van de veertig mag zijn
mij zonder vocht te laten afkoelen.
Gezichtsbedrog zal me niet meer nekken
om mij zelf weer tot leven te wekken.…
LIES OBIES
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
703 Droomde van de tempel der sonnetten
de priesteressen klessebessen luid
beschuit met veel vocht zet behoorlijk uit
alles klopt zelfs dames in korsetten
Lies Obies zingt forse klankgedichten
vluchtig ingepompt door adelborsten
die in koren schallen zonder kosten
zij behoren tot de lichtgewichten
qua metrum en jambe komt zij er door
hoewel…
De ramen kleiner, de muren groter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 Nog geven dat ik
Leef, maar zo zeer
Door kleiner wordende
Ramen, en groter wordende
Muren in een hoek gedwongen
Dat ik zelfs mijn eigen
Naam niet meer weet
En dan zie jij die
Mij in het wooncentrum
Op komt zoeken die
Druppel die van mijn
Wenkbrauw op mijn wang
Glijdt - en jij vertwijfeld
Bent en niet meer weet of
Het vocht…
(Kerst) licht.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.325 Uit heel veel vocht bestaan we,
hoe straalt het binnen in ons?
Als je dat eens mocht zien!…
Beloop
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
619 Elk hart klopt om de hartstocht
over verkalkte wegen
op de heuvels met ophopend vocht.…
Tijdloos
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.168 hoe tijd langzaam draait
en jij je rokken droeg
uit andere tijden
andere eeuwen en blond
je sterkste troef nog was
de wereld danste om jouw as
ik zocht, ik vocht, verdronk
in zoveel ogenblauw en hoe
het water veel te diep kon zijn
grandeur groeit in de breedte
en god groeit in de hoogte zei je
maar wat moet ik
met een engel die…
Koffie
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
585 Buitenaards eens verrezen
kwam de schotel eens door
de bocht; in contact met
de kop voor het dagelijkse
zwarte vocht.
Sedertdien kan het ons
ontroeren wanneer wij
driemaal in het kopje
roeren, dat een heel universum
in gang wordt gezet;
door de koffie zo'n onmisbaar
dagelijks genoegen met
buitenaardse pret.…
alsof het water vuur is
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.865 hier stroperig in de dorst van de sloot gesijpeld
en ijs geworden. zichtbaar. het vuil van vergissingen
zinkt weg na de dooi de diepte het onderste water in waar geen vis
doorheen glijdt
in harmonie met de lente dekt het ontvlambare vocht zich nu toe
met eendenkroos
-----------------------
uit: schokbos (2020)…
Ad fundum
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 Ad fundum, tot de bodem leeg met zichtbaar genot
Waar ik eerst geen slok van door m’n strot heen kreeg
Ad fundum, vul mij opnieuw mijn glas
Met ’t sprankelend heilzaam geestrijk vocht
Ad fundum, nooit is mijn glas half leeg noch half vol
De bodem is slechts bereikt bij mijn laatste ademtocht
Ad fundum, vul mijn glas tot aan der rand, niet…
SWANSEA
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
520 Verbleekt door vocht en zon
maar niettemin: beloftes!
Stevig-gearmde huizenrijen
met triomfantelijke blik:
'Wij verwachten het van de zee.
Welshmen aanbidden deze plek.'
Klauterend naar die uitspraken
vinden wij hijgend hun hoge bankjes.
Meanderen we naar St.Helen's Lane:
exquise, Indiase hapjes!…