513 resultaten.
Airwaves
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
497 verdwenen
in the cloud, gone with the wind
naar 't dak der wereld, Himalaya
maar gelukkig just in time
through the airwaves neergedaald
in 't land waar jij je nu bevindt
eerst ging ik overal op zoek
keek onder tafels stoelen banken
zelfs achter zware ijzeren deuren
en in nomadententenkampen
totdat ik in mijn ooghoek vaag
contouren…
Dualiteit.
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
193 Er zijn dagen in mij,
Dat alles anders voelt,
Dat de wereld wazig wordt,
En mijn contouren scherper worden,
Dagen dat niks meer binnenkomt,
Mijn kleuren hun kaders overspoelen.
Zonnestralen, dansend door de bladeren,
Mij zachtjes fluisteren,
Draag het waardig,
Laat het stoppen bij jou.…
Krullen op zee
gedicht
2.5 met 64 stemmen
18.004 boodschappenlijsten
krullen op zee
God speelt met zijn haren in de ochtend
speelt met zijn haren in de middag
laat in de avond wat krulspelden vallen
Midden in de nacht jaag ik een vinger
door god's liefste pijpenkrul
draai een rondje door de bedoelingen
door de bedelingen
In mijn juttersmandje stop ik windingen
golfslagen, vage contouren…
Wat houd ik van de herfst...
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
773 Waarom slechts lente vieren als het leven
zo gauw voorbij gaat en de nevels komen
die hangen als een grauwe sluier over huizen
en hen zacht maken in hun contouren van steen.…
Waarschijnlijk Gods hand
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
553 Doorzichtig gekleed bloot
Contouren van lijven talentvol
Gepenceeld. Op breed doek mooi neergezet
Vaatjes stijl.…
Glazen dak,
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
811 verwijten, schrijf over verwildering,
betreuren van herinneringen, schrijf in
dromen die nog zullen komen, schrijf
in zwart en wit, beschrijf het zingen
in het roepen van de nacht, de stilte van
een euforie als ik ringen van planeten zie
in het prisma van het glazen dak, waardoor
het onomlijnde blijft lokken, zichtbaar in
een vast contour…
Zonder voorbehoud,
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
632 Gisteren zag ik haar werkelijke
gelaat, waarachter appels rijpten,
haar contour sneed door mijn blik,
gloeide na in een ondergaande snik
van zonnen glanzend in de ogen, passie
gehouwen uit geaderd marmer, polijst
verlangen in een tijdloos ogenblik, het
bloed als onstuitbare beek die haar
bedding kweekt, onverzadigd als een
ster die…
Slank getailleerd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
647 (Dansen in Bohemen)
Grenzend aan een
Wolk van Weelde
Draaiend om contouren
van een strak gewelf
Slepend de ronding
van quick-quick-slow
Genietend van mooi Praag
haar kunst en cultuur
(Dansende huis)
Vlot dansend in
Mooi Bohemen
Swarovski-kristallen
Zij-aan-zij met strass
Versplinterd' vormen
Picasso.…
Kleur en Kerven
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
442 lezen laat
in schaduw van een vergeten naam
gewist door weer en lachend kind
de droom hardop te herdromen
in sentiment met open raam van
nachten waarin in het voetlicht
van de maan het verleden
werd hertreden
uit de ogen van een hemels lichaam
waarin de sterren helder schenen
onvermijdbaar van wat de dichter wil
het aanschouwen van contouren…
Voor de liefste onbekende
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
164 En als de avond zich sluit
rond mijn schouders, blijft je contour
in de lucht achter: een lijn van verwachting en
rust die mij uitnodigt je te herkennen wanneer je komt.…
Allesomvattend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 donker op het
roerig water, wij voeren
vooruit op een naderende
storm uit de wetenschap
van het altijd ongewisse, in
iedere emotie verwoord
troostige verten, verstomde
schimmen, lui verstrengeld, niet
in beelden te onderscheiden
in mijn dualistische gedachten,
schuiven schaduwen ineen tot
gebeeldhouwde dichters
omvatten contouren…
Scheppingswonder
netgedicht
1.0 met 594 stemmen
438 het leven
was zonnig
en speels
in vaste
contouren van
drukke bouw
op uitgekochte
landerijen en
op restanten van
stads oorlogspuin
daar werden groene
heuvels aangelegd
voor de mens om
elkaar van een andere
kant te leren kennen
radio en tv openden
de gesloten maatschappij
in onderwijs werd
gemengd de norm
emancipatie kreeg body…
Polaroid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
530 van de avondlamp, binnen de omtrekken
van de kamer, die zich buiten vervult
in de voorbijrijdende trein, vlak voor hij
de tunnel in gaat,
donker licht donker licht donker,
reflectie als een stroboscoop op het gelaat
je ligt onder een bed
je hebt iets in je armen
ik kan niet zien wat
je contouren…
nieuwe wegen wachten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
447 nieuwsgierigheid aan
waar liggen mijn grenzen
wat roept mij verder
je draagt met moed in je hart
het weten in je handen
ik ga weer op pad
de horizon wenkt jou
met beloftes van groei
van lessen en ontmoetingen
met mensen en hun dromen
hun vragen, hun opgaven
als iets nog onbekend is
leer je het gaandeweg
zo verleg je stap voor stap
de contouren…
ik ben gemaakt
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
512 het besef kwam direct
dat ik toen al begreep
in essentie
dat zij bleven bestaan
voordat mijn geheugen
ruwweg geslepen was
om hier en vandaag
ver van hen vandaan
een vlaag van een herinnering
aan hun gezichten
een kleine verrichting wellicht
toe te kunnen dichten
er is geen invallend licht
wat een zindering oproept
geen gelaat of contour…
Wat nog achterblijft
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
149 Tussen het ruisen
van de lucht boven donkere
kruinen vertragen de contouren van de dag
tot dunne lijnen, een verdwijnen dat zich voltrekt in mij.
Wanneer het licht zich
terugtrekt en de horizon in bleke
rust oplost, blijft een stille helderheid nog even
achter, een zachte afronding die mij niet sluit maar draagt.…
Gewenste wendingen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
797 de manoeuvres van je liefde leren
zoals het roteren van je krukje
al haar sensuele wending kent
een strelend verlangen geeft
je gestalte in alle ronde vormen, verkent
‘je mooie dichtbij’ langs boven en onder
delen, waarrond een diepe dimensie
contouren krijgt
daarin drijft jouw alles
je tedere niveau bereikt rechtstreeks
de allerhoogste…
Afscheid
poëzie
3.8 met 19 stemmen
6.110 Eén ogenblik van het voorbije leven
Als voor 't bewogen spiegelvlak te staan
Van rimplend water, dat met stadig beven,
Het beeld, eer het tot stand komt, doet vergaan,
De vorm te zien, die in het water drijft,
Onzuiver zo van kleuren als contouren,
Die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren,
Geen wezen heeft, dat in zichzelf beklijft...…
Liefdeshart
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
554 Verrukking om de contouren van jouw boezems,
die zo schoon staan aan jouw lenig lijf,
versiert met twee weelderige bloesems,
zou het schelen als ik ze zachtjes wrijf?
Sluipend raakte ik jou aan terwijl je liep,
als een fijn-vernuftige schoonheidsgodin,
schaduwloos en 't was alsof ik al sliep
tegen de borsten van jou, mijn koningin.…
ijsbreker
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
878 Je sensuele contouren, je lieflijke lach.
Ik denk: “Wat moet ik toch zeggen tegen haar?”
Nadenkend over het antwoord, stond je al daar.
Recht voor me, zo dichtbij.
Zwijgend tegenover elkaar.
Niemand die iets zei.
“Kom op, zeg eens wat!” ging door mijn hoofd.
Ik zou het ijs breken deze keer, ik had het mezelf beloofd.…
Prelude op een Pastorale Elegie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
499 De oude man betreedt begraven jaren
in de crypte van een dorpsidylle.
’t Noodlot zit hem dichter op de hielen,
dáár waar giftige adders glibberend paren,
met de schimmen van verwrongen eiken
en de contouren van de kromste bomen.
Die als stille wakers ’t dorp omzomen
waar huisjes onder ’t juk van tijd bezwijken.…
Edele edelsmid
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
741 Ik zag je met precisie edelwerken maken
en ik proefde de contouren van je lichaam,
dat als een gazelle heen en weer schoot,
je wist de obstakels in mij te kraken
en zonder dat ik mij schaam
ben ik de krolse kater in jouw dakgoot.…
Selma
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
465 toverfee
heden herinner ik mij jou
als een ware beminde
ook al gingen we nooit bloot
maar in bikini en zwemslip
verder niet
die tongzoen op het strand
ben ik nooit vergeten
terwijl je zei dat je
verloofde in een Arabisch
land vertoefde, werkte
dat deed je helaas haperen
toch mocht ik je in badpak
bewonderen en zag ik je sexy
contouren…
Opnieuw te baren?
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
466 De blouse in warme wind
gevuld als bollend zeil,
contouren bezeilen zon,
en maan, lijkt er niets mooiers
te bestaan, tussen huid en
hemel, in de wisselwerking,
de eclips van het bestaan
ontstaat vuurwerk uit een
omhelzing, een beloning uit de
armen van een windekind onder
een transparante deken van naakte
wolken voert tot een…
wolken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
557 vanmiddag huisde ik boven de boomtoppen
in een strakke azuurblauwe lucht
drie witte wolkjes sierden de omgeving
dunne grijze randen als zachte contouren
beneden het groen: mos met kleine sterren
oeroude grond, stenen uit de vroege ijstijd
gestapeld tot hoge wallen; tehuis voor dieren
of zekerheid voor een veilig gevoel
de fijne grijze wolkenranden…
Tussen twijfel en hoop.
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
399 Verlies van zin voelt als straf,
In het licht als onrechtvaardigheid,
lange aanloop tot een hoger plan,
waarin nog geen contouren zijn gevat,
of dat uur morgen komen zal?…
je ogen dromen vager
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
633 teveel
je brak geen uren open
liet de tijd maar liever heel
je kijkt vooruit om niet
te voelen waar je staat
je zweeft gezichtsloos door
de dagen stil en zonder vragen
je hebt de strijd nog niet
verloren in het weten wie je was
je draagt alleen de kleding
die een ander niet meer past
jaren gaan te snel voor jou
je ziet alleen contouren…
je brak geen uren open
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
1.056 was je teveel
je brak geen uren open
liet de tijd maar liever heel
je kijkt vooruit om niet
te voelen waar je staat
je zweeft gezichtsloos door
de dagen stil en zonder vragen
je hebt de strijd verloren
in het weten wie je was
je draagt alleen de kleding
die een ander niet meer past
de jaren gaan te snel voor jou
je ziet alleen contouren…
Dierbaar gemis
netgedicht
2.6 met 34 stemmen
1.436 Je naam fluistert
stilte weeft door mijn dagen
licht blijft in de schaduw
De stilte in de kamer
draagt je naam, niet als een leegte
die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte
deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag.
Ik tel de sporen die je
achterliet in mij, de woorden die nu
wortels zijn geworden.…
Het glazen venster
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
202 De as van de vuurhaard dicteert de contouren
van wat er herrijst in het morgenlicht.
Het gisteren fluistert door kalkstenen muren
en kantelt de hoek van ons huidige zicht.
Wij bouwen de muren op oude funderingen,
wij weven de draden die toen al begonnen.…