5375 resultaten.
Meidag
poëzie
4.2 met 5 stemmen
3.087 Te winter was zijn schoonheid als
een beeltenis
des levens; koud en ijdel, zo
de schaduwe is.
Geen schaduwbeeld en is hij nu,
geen schijn, maar al
dat schoon is, al dat levende, en
dat liefgetal.…
Bij de waterval
gedicht
3.8 met 5 stemmen
3.113 Wie voedt hier de witgouden waterval
met klatergeluiden, strijkt met hemels licht
over de achtergrond, sluit schaduw in en uit,
voert met volharding het heldere water
van grote hoogte af? Er speelt wind door
het gordijn, alsof een hand de bron zoekt.
Witter kan water niet vallen, in alle puurheid
opengaan.…
winters landschap
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
514 een dennenbos
in de buurt,
bedankt,schaduw en
zonlicht,die toveren
de dennenbomen om tot
sprookjesachtige figuren
op een bouwvallige muur.
een bevroren vijver
weerkaatst het licht
ongeremd terug
richting hemel,
een schilderachtig
tafereel van jewelste
versiert mijn gezicht.…
Lichtplooi
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
596 de tijdgeest verdampt
de treden
de ruimte vult zich
met gebroken stemmen
vermomt in watten
een blik die oplicht
onvoltooide herkenning
er kleven beelden
aan haar handen,
album van de geest,
bladeren verwaaien in
winden die haar zijn ontvallen
schaduw die de toekomst leest
ze slaat de dageraad om
klapwiekt het verleden dicht…
Het maakt ons kleiner.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
494 Regendruppels kennen we,
schaduwen van wolken,
die door het leven schuiven
verrijkt konfijtte vruchten die
en worden gegeten met
of zonder bij – of nasmaak
steekt de vingers uit de mauwen
vult het bitter de dorst tot aan de lust
brengt het vuur tot aan de schenen
voedt de kleuren die zijn ontloken
voor elke onbezwaarde bloem zijn…
Enig kind
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
735 Sellingen, zomer 1964
Altijd alleen,
Met struiken,
Vlierbloesem,
Zon en schaduw
Als metgezellen,
Tastbare kameraden
Als opvulling van
Vrienden die er
Niet waren.…
Ons hart
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
505 Alsof er nooit geen warmte meer wezen mag
Slechts afgunst ons innerlijk kan bevolken
Laat elk hart warmer zijn dan een zomerdag
In stralende zonneschijn geboren
In glans die men aan de horizon ooit zag
Met vogelzang die elk mens kan bekoren
Laat elk hart zijn als het groen der bomen
Beschermend tegen regen en felle zon
Waar mensen in schaduw…
De gastvrije doden
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.745 Een man prevelt voor een naam met jaren,
aan zijn voeten groeit een schaduw.
Een hoed ligt op het hoofdeinde
van eengraf, in de deuk staat regenwater.
Het muurtje rondom neemt laag
na laag af, de toegang gevormd
door een enkele rij stenen,
om de levenden door te laten.
Mezen buitelen dor de lucht of
pikken pinda's van een snoer.…
de dis, onaangeroerd
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
461 ik kan de liefde niet meer raken
zelfs niet wanneer jouw
hand als boter door mijn
vergrijsde haren strijkt
je lach die eens de echo van mijn
schaduw was ligt verstard
aan het einde van deze droom
zelfs in mijn fantasie is het in
mijn slaap erg stil en is het beeld
van geluk niets meer dan de herfst
in de kruin van een boom
gisteren…
Fijnbesnaarde luchten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
558 de verte kleuren
tonen componeren tot
een harmonische melodie
trompetten schoven
blauw schetterend het
vooruitzicht op een
heldere cadans voor zich uit
witte wolkjes streken
langs fijnbesnaarde luchten
waar zij de zonnewarmte
zelf opklarend kusten
diep rakend trommelden
slagwerkers hun intrigerend spel
als de grote trom wat schaduw…
Schijn of nep waarheid?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 Mistroostige verten, verstomde
schimmen lui verstrengeld, niet
in één beeld te onderscheiden
dualisme van gedachten,
schuiven schaduwen tot
geformatteerde dichters
contouren opgesteld
in onwerkelijke contracten,
bedoelde toekomst zonder muren
onttrokken aan tijd, vol overgave
met de echtheid van het hart om
los van de bestaande…
De gesikkelde maan
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
456 ik liep over
serene stralen
van de warme zon
moest af en toe
springen als schaduw
een offensiefje begon
en donker mij
snel naar hogere
sferen dwong
waar licht in
blauw transparant
de hemelboog spande
haar perspectief
de rust gaf waar mijn
ziel naar verlangde
ik oneindigheid voelde
als helend bad na
een stressvolle jacht…
burn-out
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 de wijze waarop
het brein het duister
van de dag zoekt in de
schaduw van de nacht
die zich staat te bedrinken
aan de trog van de macht
dewelke mijn schedelpan
genadeloos heeft gelicht
en het heeft gevuld
met afgrijzen en waardevolle
prutsige beloften
niets kan waar zijn, wat ik
zie zijn schepselen die
mijn geest bevolken
wat ik hoor…
Verjonggingsapp
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
524 zij zag de ziel
van mensen die
haar stralend aankeken
voelde het intense
golven van hum emoties
door verdwijnende schaduwen
die jaren van stress en
spanning hadden achtergelaten
als tekens van leven op hun huid
ik heb ze niet zien
verjongen maar wel zijn hun
grauwsluiers van zorgen weg
daar schemert weer
de jeugd in lach en blik…
Mijn eigen mythe?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw van de tijd
gesmoord in twijfel
lijkt alles subjectief, het
pad alleen te gaan over
een blanco pagina van
het laatste hoofdstuk
eeuwenoud geluk geëtst
op perkament wordt
het snel een eigen mythe,
maar altijd weer cursief,…
Eigen Mythe?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
413 het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw van de tijd
gesmoord in twijfel
lijkt alles subjectief, het
pad alleen te gaan over
een blanco pagina van
het laatste hoofdstuk
eeuwenoud geluk gedeeld
op perkament wordt
het snel een eigen mythe,
maar altijd weer cursief…
Naief creatief
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 wij hebben
samen geschilderd
maar meer dan
de techniek van
eenvoudige streken
kon ik jou niet geven
jij had gewoon
dat heerlijk naïef
creatieve in vorm
en kleur waarbij
verf en kwast
de bloemen geurt
alleen al je lach
lichtte met goud
schaduwen uit
donker en koud
in metamorfose
naar vitaal oud
rijkdom schitterde
in het elan…
Mijn wintercocon?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
353 Ik bewaar mezelf voor
de helderheid der dingen,
de schoonheid van dansende
zonnekrijgers aan de bron
beleeft in het spiegelbeeld
die opstaan uit de schaduwen
vol met herinneringen,
die in wisselende vorm
zich verstaan in de
camouflage van een kameleon.…
Het stille huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
492 Je kunt er een speld horen vallen
ieder kraakje van een vloerplank
kan een voetstap zijn van een
verloren ziel of een dolende geest
die niet meer weet wie of wat
hij ooit is geweest
In het stille huis
klinkt een ademtocht
als een schrille kreet
zijn de schaduwen tastbaar en
is het verleden onverwerkt leed
Daar woon ik
daar verblijf ik…
Balans in het extreme?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
407 Onze wereld uitgesneden
langs de sjablonen van het
het onzekere, fantomen opgeteld
ingelegd met specie van het leven
waarvan de bouwstenen in los
verband staan, zonder troost
van de vanzelfsprekendheid
niets dan het dode licht
erboven, al wat ons verplicht
raakt uit evenwicht, lijkt
van de aarde losgemaakt, een
onzichtbare schaduw…
Wat mag nog komen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 De jaren en maanden hebben al vele schaduwen
talrijke vogelvluchten en blauwe luchten
in ons en onze geschiedenis bewaard.
Waar ging dat alles steeds mee gepaard.
Wij zijn nog veel mens, bedacht nog niet verleerd
handen te vouwen en rozenkranskralen te tellen.
In koelte bewaren we onze gedachtenpracht.…
Wolkentuin
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
418 leven
strak aangegeven
tot warmte accenten
geeft aan het speelse
jij kleurt uit
net geboren wit
naar scharlaken rood
lacht uit
pure vitaliteit
je tanden bloot
ik moet je laten
gaan mijn vriend de
wind komt zo er aan
samen zijn jullie
ongemerkt in de
dampkring verdwenen
pas in het avondrood
ga ik op strand de lange
schaduw…
Voet-prints?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
366 anders aarden
kon ben ik rijk of berooid
door eigentijdse en vervlogen
symbolen gedwongen afwezigheid
dat er al iemand voor mij is geweest
voordat de werkelijkheid zoals het
het bestaan hiervoor niet eens bestond,
als ik die maken kon voordat ik mij
kan neervlijen als ondeelbaar
feit op het kussen van de zon die
licht en schaduw…
De schijn doorboort?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
505 Naderende buien die emoties
weergeven, gloort in het
landschap van het ongewisse
leven als mistige verten,
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden in
het dualisme van gedachten,
schaduwen staan ver van ons
of in troost nader tot elkaar
onder de maskerade van de horizon
waar alles eindigt of ontstaat
neemt hij ons de maat…
Hoop doet leven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
461 de winter
hard en koud aanvoelen
schitteren als een diamant
dat dan
't verdriet zal mogen smelten
zonnedagen in 't land van licht en leven
als de gouden vloed
van 't gedicht
dat schijnt als in de morgenstond
och zoete zekerheid , och helend alvermogen
sta ons bij
in 't angstgefluister
van de aardse stromen in de
schaduw…
Zwart
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
514 ik heb je nooit
met zwart zien spelen
andere kleuren
waren wel in trek
jij voelde je door
even raken al besmet
het was pigment
dat volgens jou
geen ruimte gaf aan
andere mededingers
maar alles meteen
bedekte ook de vingers
het vlekte
jij was uren bezig
omdat schaduw lekte
dat weg te poetsen
en terug te keren naar
het eigene van…
Eenzaam Dromen
hartenkreet
4.8 met 22 stemmen
1.450 in bed lig ik eenzaam te dromen
de nacht legt zwarte schaduwen over mij
de tijd van rozen die nooit meer zal komen
lente en zomer zijn als met een toverstunt voorbij.
in de herfst ontbreekt soms het verlangen
de bloeiende aster is fel en kort van duur.…
Verdwaald geluk
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
593 Ogen vonken
harten bonken
onbezonnen
hazensprongen
Geen berg te hoog
geen zee te diep
valse beloften
violet verdriet
De zon draait rond
schaduwen vallen
regen, regen, regen
de dijken breken
Platgetrapt gras
onvaste grond
zonder houvast
geen halm, geen mast
Bed van stilte
de nacht tast blind
eenzame vlucht
geen weg terug…
als de wind gaat liggen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 een straffe storm of bedreigende waterval
ontmoeten we in de schaduw van ons bestaan
ze duiden op onze kwetsbaarheid of verval
al wat tijdelijk is raakt uit het zicht
men hoede zich, derhalve, voor het vergaan
van wat achter een verscholen diepte ligt
het is de tijd, die dwingt tot inzicht
ja zeker, ze is zo rekbaar als elastiek
dagen dragen…
De Hand van het verleden
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
618 het was een zonnige herfstdag
de lange schaduw liep voor me uit
naar mijn oude woonstek
daar kwam ik het verleden tegen
stond leunend tegen ’t verroeste hek
hier schoof een oude grens
mijn tijd vooruit naar nieuwe wegen
met een zucht liet ik met weemoed los
dat wij nog samen waren
voelde oude pijn
van zijn gebroken snaren in zijn hoofd…