5288 resultaten.
Mei
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.260 Nu juichen de vogels met vrolijk gefluit
Om het lentewonder,
En boven de bomen, met donker geluid,
Gromt de verre donder.
Ik ruik al seringen - een geitje blaat
En de dromers dolen.
Een venter roemt, langs de grauwe straat,
Zijn mooie violen.
Een kindje springt touwtje, met blij gezicht,
In haar rozeklêeren.…
Te gek voor woorden II
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
657 hij tekent vogels, knipt ze uit
ziet ze vliegen
over het hek van de dam
en laat ze landen aan het stalraam
waar alweer een zomer nadert
hij ziet zichzelf, een broekie nog
met bibberbenen, hij hoort
het vegen van de wilg, onophoudelijk
getik van regen op het golfplaten dak
klompen op de stenen komen dichterbij
hij was niet gek, het waren…
Die ongemerkt voorbijgaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
468 Voel de lauwe midzomerbries
Om mijn gespannen kaken
Hoor vogels van allerlei pluimage
Kwinkeleren dat het een aard heeft -
Ik die zie met mijn gevoel,
Lees met mijn oren en vingers,
Diepgevoelde sensaties
Die binnenkomen door mijn neus,
Pannenkoek met spek, kaas en appelkaneel
Die lonkend op mij wacht,
Leef maximaal in het hier en…
Raven en zwanen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
626 Jouw stem nadert de betekenis
van zwarte vogels boven het veen
tijdens de herfstnacht
en ik verzamel de kornuiten
als zangvogels van tegenspoed
in een obstinate droom
hoe ze jouw graf hebben verlaten
met het geluid van dode boeken
ontmoedigd op weg naar de zon
in hun duistervlucht over de meren
waar zwanen dromen over dronkenschap
en…
zestig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.583 laatste toch maar aan
denk niet dat je niets voorstelt
want dan vernietig je
net zo makkelijk iedereen
evengoed ben ik nu zestig
en op weg naar langzaam sterven
alles gaat daarna maar door en
we zullen niet weten hoe het eindigt
zo graag zou ik deze wereld zien
over een miljoen jaar of zo, dat zal ik missen
zullen er nog steeds vogels…
Verloren woorden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
619 Vogels zingen al vroeg
de eerste bloemen bloeien
de buitenwereld roept,
smeekt om zijn aandacht.
Natuur geeft nimmer op
geeft inspiratie die hij mist
in de schaduw van de boom
liggen zijn verloren woorden.…
Oudejaarsdag aan zee.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
528 Een vogel vliegt nog argeloos, op
de laatste adem van het jaar.
Ik zoek naar woorden in de zee
maar 't zand verdraagt mijn voetstap niet.
De vloedlijn wordt alsmaar verlegd
en 't strand blijft spiegelend geveegd.
Wat bracht de zee wat nam de tijd
te worden tot wat nimmer was.…
Glas in lood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 er staan aardewerken vazen
op ooghoogte
verantwoord vormgegeven
per definitie van vensterbank
en zichtlocatie
zonder levende have of goed
de muren kraken hun rimpels
zonder schaamte
hun oren verloren mettertijd
sommige kleuren verschieten
andere weer niet
van verwachting, loden last
gevlogen vogels, wederkeren
naderende dood
met…
Zomertijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
613 Lente lijkt ver weg maar is reeds hier
kom maar naar me toe met open armen
ik strooi voorjaarsbloemen op je pad
en ontvang je met een warme lach
want alles in mij wil dicht bij jou
Omarmd genietend van de voorjaarstijd
waarin de vogels het voorbeeld geven
tasten we elkaar bewust voorzichtig af
tot de juiste plekjes zijn gevonden
waar het…
Vrijheid, wie heeft niet aan u gedroomd?
poëzie
4.0 met 2 stemmen
954 Als de zonne de aarde kussen koomt,
Stijgt de vogel zingend in de lucht:
Vrijheid! kweelt hij, vrijheid, wees gegroet!
Doch de mens ontwaakt, hij blikt... en zucht.
Heet als zonnegloed,
Bruist door zijn gemoed,
Vrijheid, uw geliefde vlammenvloed!
Doch de mens ontwaakt, hij blikt... en zucht.…
Buizerd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
604 Schrikken doet de vogel niet
zo lijkt het mij
maar toch stijgt hij op
majestatisch en eenzaam
en verdwijnt met brede vleugelslag
over de nevelige weiden
richting Hoogstraten.…
Ta solitude
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 dagen gaan lengen
en men verhaalt van hoop
zie ik je in jouw stilte zuchten
gevoelens laten zich mengen
kennen geen reinigende doop
het zijn die dagen
die traag dragen
en ik je hand wil omsluiten
ook om een morgen te vragen
met doorzichtige ruiten
waarin je ogen het wagen
rozen te ontwaren
en je oren luisteren naar
vogels…
Ik wilde dichten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
632 poëzie
soezen in een dagdroom
duizelen van rijke
ontluikende bloesems
spikkeleieren bewonderen
in een liefdesnest
ik wilde dichten
maar…
er is
raadselachtig gekras
veert op en voegt zich
driftig tussen de rest
wieken klapperen
winterse akkoorden
waar blijf ik met mijn
bloemrijke woorden…
wat moeten we toch
met al die vogels…
clair-obscur (3)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
586 het onweer zwijgt als het kind vanaf
die ongeëvenaarde hoogte valt
waar is de beschermende rug van
de vogel die het hoogste vliegen kan
het geluid ritme van het onheil
een botsende klankwereld verplaatst
zich van links naar rechts
achter en boven het weerloze kinderhoofd
geen weg terug naar het huis
die smalle vulkaanrand
voor de kleine…
Zij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
798 haar engelenhaar
Zo mooi,
zij ontroert mij diep
Zoals zij loopt,
speelt, haar lokken
veegt uit
haar ogen
waarmee zij
verwonderd ziet
Haar stem
praat in
geheimen
die zij alleen
begrijpt
en weet
Zij beleeft
wonderlijke
avonturen
in een wereld
van haar
hoe die ook heet
Ze spreekt
en zingt
in vogeltaal,
rent
met de vogels…
Gek op wolken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
618 Van elke wolk maak ik een dier
een vogel, hond of schaap,
alhoewel ik de laatste het liefst
tel, als ik weer niet slaap.
Maar wolken, een prachtig fenomeen
al schuiven ze soms wel,
voor het zonnetje heen,
toch blijft de stille verwondering.…
Het beekje klatert mededogen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
544 Hoe kunnen wij toch leven zonder al dat moeten,
maar fris en nieuw, als op de eerste dag –
de tinteling van ’t water voelen, vogels horen
en weten dat ooit alles nieuw zal zijn.
Het beekje klatert mededogen
En overal staan mensen op die helder
willen groeien, teder ook, herboren.…
Aan een tuinman
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
544 Een man van hout en planten,
van bloemen vogels,
spinnetjes en vliegen
van stenen,
nerven en patronen
van schelpen, touwen
van lekker wonen,
van zonlicht en van blauw
van een ik-hou-van-jou
van denken en van verzinnen
bespiegelen
en steeds opnieuw beginnen
van een-soms-zat!…
Een weg door nevel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
471 hoofd prevelen
Laat mij slechts leiden door mijn intuïtie
Geen vermoeden waar ik ooit stranden zal
Bereik ik de top of kom ik eerder ten val
In wanhoop beraad ik mij op mijn positie
Waar vind ik eens het eind der nevelingen
Een zicht tot de horizon over verre velden
Een land waar geslachten over vertelden
Waar de zon altijd schijnt en vogels…
Spinnenwebben
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
604 Kan de vogel nog vliegen? Maak hem los.…
herfstzielen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
647 cirkels omarmen de verstilde plek waar
opvliegende vogels en bladgeritsel
ontaarden in een trage dance macabre
beeld: Het meisje van Yde, bister/o.i.inkt op papier
Hieke Veenstra…
Ikaros' thuiskomst
gedicht
4.2 met 4 stemmen
2.550 Mijn vogel pover mekaniek
Baldadig en impertinent
Opstijgen hoger hoger
Verleid door 't klatergouden omkoopgeld
Van de bedriegelijke zon.…
aandrift
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Een blad papier te zijn
wit halsstarrig
wat onder de huid zit
gepropt in de keel
gesloten in zichzelf
Ik trek een horizon
met witte potloden
wit en maagdelijk
ontspruitend uit een wonder
gekropt uit mijn lichaam
zelfsluitend
Halsstarrig teken ik witte V’s
vogels in formatie
het wit op 't witte landschap
komt tot leven
de vloed steekt…
Winter
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
597 De vogels in het nauw, op zoek naar
voedsel.
Dit geeft hen geen vreugde.
Ze moeten vliegen in de kou.
De takken aangetast door de
wintertijd.
Voorlopig geen voorjaarsperikelen
in zicht.
Winter heeft ook zijn charmes
met het dagelijkse donkerte.
Lichtjes kunnen je verblijden
in deze korte dagen.…
Laatste vlucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 Mijn gedachten vliegen en vluchten
in grenzeloos gerede geruchten
naar de verste verten
als vogels heen en weer
en strijken in verre gehuchten
naamloos nederig ter neer
ze smullen van de verste vruchten
van eindeloze ziedende zuchten
zo worden woorden
in gezangen vol verlangen
naar de bronzen herfst
hunkerend neergelegd
vergezel…
Vlieland
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
1.675 Daar waar ik nooit jouw naam vergat
Met sporen op het schelpenpad
De boerenglop, het droge wad
En rozenbottelwegen
Daar vond ik wat ik nodig had
Veel meer nog hier, dan in de stad
Een stilte, die de zee verbrak
Naakt in de zon gelegen
Waar zeilboot met de vogels gaat
Mijn hart voor jou steeds over slaat
Waar lichtjes waken, 's avonds laat…
Onze boom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
587 Vluchtende vogels
floten herinneringen.
Gekerfd stond er onze naam nog in.
Jij verdween en door die kerf
bloedde de boom dood.
De bladeren vielen zoals de minuten
en zo nam de woestijn in bezit
wat een vruchtbaar lapje grond was.
De massa's zand liggen buiten
jouw karavaanwegen en handel.…
De Heksenketel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 Na school komen de gasten
we ontvangen ze in mooie kleren
– eerst in bad
dan de mannen op hun kamer
helpen bij het omkleden
– we zijn streng
als een lieve mama
en doen het lachend voor
– het is een spel
van vrolijkheid in onze herberg
waar de vogels bont zijn en zingen
– madam zet de toon
en mijn zussen leren me de trucjes
van het…
(On) volmaakt?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
572 Het wordt weer lente
kennelijk te vroeg,
wanneer we ons houden
aan aantoonbare geluiden
zijn de vogels gelijk gestemd
of het prilste groen,
uit grond of aarde,
zuigt zich vol muziek
in een gezamenlijke
ouverture te ontkiemen,
opmaat naar het licht,
ongeremd ervaren, sprekend
in een gedicht, het is maar
wat je het meeste raakt?…
Pandemie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
470 Gaya geeft gul
alles waarvan ik smul:
vega, vogels, vlees en vis,
al wat lekker en goed voor me is.
Wolven eten herten eten gras,
wormen worden gegeten door de das,
buizerds eten muizen eten graan,
vossen eten kippen en soms haan,
corona verorbert zieken en bejaarden;
alle zegen komt van Moeder Aarde.…